Rok 2020. Padało. Wieczór stał się bardzo ponury, na ulicach nie widać było prawie nikogo poza trzy-nogim szwędającym się psem szukającym schronienia. Księżyc widniał już na nieboskłonie oświetlając puste uliczki w Westport, niewielkim miasteczku w Irlandii Północnej. Mieszkańcy raczej nie mogli liczyć na dobre warunki pogodowe, miejscowość słynęła z deszczowych poranków i wieczorów. Dni bez parasolki zdarzały się tam bardzo sporadycznie. Dlatego po zachodzie słońca miasto świeciło pustkami.
Tak było i tego jesiennego wieczoru, kiedy wiatr kołysał liśćmi drzew wydając cichą, uspokajającą piosenkę. Przez ulicę przejechał samochód przerywając słodką melodię i dodatkowo ochlapując obściskującą się przy drodze parę nastolatków.
- Idiota! - krzyknął chłopak bezradnie wymachując rękami w stronę oddalającego się samochodu.
- Czy ten deszcz przestanie kiedyś padać? - syknęła zdenerwowana młoda dziewczyna.
- Chodźmy do... - przerwał rozglądając się niepokojąco - Słyszysz?
Nastolatka spojrzała z przerażeniem na swojego chłopaka łapiąc go za rękę i mocno ją ściskając. Płacz, głośny płacz zaczął zagłuszać dźwięk padającego deszczu.
- Powinniśmy już wracać. - odparła a on jej przytaknął.
Wtedy minęła ich kobieta zalana łzami, biegła aż do momentu kiedy zniknęli z jej pola widzenia i wpadła na wąską alejkę prowadzącą do parku. Park nie należał do atrakcji Westport, była to ta część miasta, do której nikt nie miał ochoty się zapuszczać. Zaniedbane klomby kwiatów, zarośnięte alejki i połamane ławki - nic zachęcającego.
Kobieta złapała się jedną ręką za klatkę piersiową z trudem łapiąc oddech. Drugą ręką trzymała zawiniątko, które już dawno przestało płakać.
- Moja Liliana... - załkała kobieta
Upadła na kolana przytulając maleńkie ciałko do swojego policzka. Dziecko miało zamknięte oczka, na jego twarzy nie rysowały się żadne emocje.
- Przepraszam... - szepnęła matka kładąc maleństwo na ziemi. - Żałuję, że tak się stało.
Kobieta podniosła się i strzepała brudną ziemię ze swoich jeansów. Jej ręce drżały, a oczy wydawały się mętne. Spojrzała na swoje dziecko, które nigdy nie będzie miało szansy dorosnąć, nigdy nie będzie mogło zasmakować życia... I to wszystko była jej wina. Zakryła twarz rękami i ostatni raz zapłakała. Maleństwo nie żyło. Jedyne dziecko, które miała, leżało teraz na zimnej trawie w opuszczonym parku. Wszystko przez to, że nie potrafiła się nim zająć. Nie wiedziała, że dziecko może zamarznąć będąc samotne w chatce, kiedy matka szukała jedzenia. Nic nie wiedziała o dzieciach, kompletnie nic. Była głupia i dobrze to wiedziała.
- Nawet nie wiesz jak mi przykro... - szepnęła oddalając się w stronę ulicy spuszczając wzrok z dziecka.
Odwróciła się i zaczęła szybkim krokiem zmierzać w stronę bardziej ucywilizowanej części miasta. Nie zwracając uwagi na błoto i deszcz szła tępo wpatrując się w swoje zniszczone buty. Czy jej córka stoczyłaby się na dno tak jak ona? Czy może udałoby jej się być lepszą kobietą, mieć dobry zawód, kochającego męża... Kobieta szła dalej pogrążając się w intensywnym rozmyślaniu... Nie wiadomo ile by tak szła, gdyby nie przejeżdżający z nadmierną prędkością samochód. Nie zauważyła go, a on nie zauważył jej. Wtedy poczuła uderzenie, ogromny i zimny ból przeszył ją od stóp do szyi. Mokry od deszczu samochód odrzucił kobietę kilka metrów dalej. Cicho jęknęła i straciła przytomność.
Nadeszła noc. Wiatr zawiał intensywniej, zrobiło się jeszcze zimniej niż wcześniej. Drzewa zaczęły się wyginać ledwo utrzymując się w podłożu. Deszcz nie zaprzestał padać. Księżyc oświetlał polanę w parku rzucając światło na małe ciałko, które zaczęło się.. poruszać.
Dziecko pisnęło kiedy kropla deszczu wpadła do małego noska. Wtedy rozległ się płacz. Płacz, który miał już nigdy nie zabrzmieć, płacz dziecka które podobno nie żyło.
Niestety ulice tej nocy były puste, nikt nie mógł przyjść dziecku z pomocą. Nikt, prócz tajemniczej postaci kryjącej się wśród gęstwiny drzew. Nie trzeba było zgadywać, że był to mężczyzna. Jego ramiona były szerokie i silne a pięści mocno zaciśnięte.
Wyszedł z cienia ukazując swoje jasne, skrzące się światłem gwiazd włosy i podszedł do wijącego się, bezradnego dziecka. Przechylił głowę tak, jakby pierwszy raz widział takie dziwne, małe stworzenie. Płacz dziewczynki przerodził się w przeraźliwy krzyk, było jej strasznie zimno.
Mężczyzna podniósł małą i spojrzał w jej ciemne, okrągłe i zapłakane oczka. Dziecko przestało płakać, wbiło wzrok w nowego znajomego i przestało mrugać.
- Nikt cię już nie skrzywdzi, Liliano. - każdą literę jej imienia wymawiał z czułością, a na końcu uśmiechnął się.
Jego radosna twarz zniknęła w mgnieniu oka, po chwili znów przybrał wyraz nieczułego, tajemniczego faceta i ruszył w stronę ulicy.
Na drodze nie było śladu po wypadku, nie było ani samochodu, ani ciała matki, która błędnie oceniła stan córki. Mężczyzna przyspieszył kroku zaciągając się w ulicę, na której aż roiło się od domostw. Wiele domów, jeden wybór. Który mógłby zaopiekować się porzuconą dzieciną? Nie miał pojęcia, nie znał tu nikogo. Każdy dom brał pod uwagę, każdy oceniał. Spojrzał na dziecko, które zaczęło cichutko piszczeć z głodu. Mężczyzna zazgrzytał zębami, nie mógł pozwolić by coś się stało dziecku, które ocalił przed pewną śmiercią.
Wtedy ujrzał ten dom. Mały bo mały, ale biło od niego ciepło. W oknach wisiały zadbane, białe firanki, a na parapecie widniały ręcznie rzeźbione figurki. Tajemniczy koleś stwierdził, że rodzina ta jest bezdzietna, nie zauważył przed domem żadnych zabawek, kwiaty były nienaruszone, co byłoby niemożliwe przy posiadaniu choćby jednego brzdąca.
Zdecydował. Uchylił furtkę i nienaturalnie cichym krokiem podszedł do drzwi.
- Żyj, Liliano. - powiedział do maleństwa kładąc je delikatnie na wycieraczce.
Wyjął ze swojej nerki długopis i dość mocno go przyciskając napisał na materiale którym było oplecione dziecko jej imię. Zrobił to, by nowa rodzina nie odbierała maleńkiej zaszczytu noszenia tak godnego i pięknego imienia.
Kiedy skończył, zapukał do drzwi i nie wiadomo kiedy ulotnił się w ciemność.
Drzwi się otworzyły, zza nich wyjrzała czupryna blond loków. Kobieta rozejrzała się i wtedy, spojrzała w dół.
- Matko... - zakryła usta ręką i schyliła się by podnieść maleństwo. - Kochanie, nie uwierzysz co znalazłam pod naszymi drzwiami! - krzyknęła w głąb domu.
Po kilku sekundach w drzwiach pojawił się mąż kobiety, który był widocznie od niej starszy.
- Zostaliśmy obdarowani.- złapał się za głowę siwiejący mężczyzna.
- To dziewczynka. - przerwała mu atak radości żona. - ktoś napisał tu jej imię, Harold to nasz szczęśliwy dzień! - powiedziała ze łzami w oczach - Jest głodna, trzeba zagrzać mleko! - zarządziła zamykając drzwi.
A on się tylko przyglądał stojąc w cieniu był prawie niewidoczny. Ręce miał schowane w kieszeniach płaszcza. Z nutą satysfakcji postanowił się oddalić i pozwolić dziewczynce dorosnąć w normalnej rodzinie.
♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥
- 18 LAT PÓŹNIEJ -
- Chodźmy do... - przerwał rozglądając się niepokojąco - Słyszysz?
Nastolatka spojrzała z przerażeniem na swojego chłopaka łapiąc go za rękę i mocno ją ściskając. Płacz, głośny płacz zaczął zagłuszać dźwięk padającego deszczu.
- Powinniśmy już wracać. - odparła a on jej przytaknął.
Wtedy minęła ich kobieta zalana łzami, biegła aż do momentu kiedy zniknęli z jej pola widzenia i wpadła na wąską alejkę prowadzącą do parku. Park nie należał do atrakcji Westport, była to ta część miasta, do której nikt nie miał ochoty się zapuszczać. Zaniedbane klomby kwiatów, zarośnięte alejki i połamane ławki - nic zachęcającego.
Kobieta złapała się jedną ręką za klatkę piersiową z trudem łapiąc oddech. Drugą ręką trzymała zawiniątko, które już dawno przestało płakać.
- Moja Liliana... - załkała kobieta
Upadła na kolana przytulając maleńkie ciałko do swojego policzka. Dziecko miało zamknięte oczka, na jego twarzy nie rysowały się żadne emocje.
- Przepraszam... - szepnęła matka kładąc maleństwo na ziemi. - Żałuję, że tak się stało.
Kobieta podniosła się i strzepała brudną ziemię ze swoich jeansów. Jej ręce drżały, a oczy wydawały się mętne. Spojrzała na swoje dziecko, które nigdy nie będzie miało szansy dorosnąć, nigdy nie będzie mogło zasmakować życia... I to wszystko była jej wina. Zakryła twarz rękami i ostatni raz zapłakała. Maleństwo nie żyło. Jedyne dziecko, które miała, leżało teraz na zimnej trawie w opuszczonym parku. Wszystko przez to, że nie potrafiła się nim zająć. Nie wiedziała, że dziecko może zamarznąć będąc samotne w chatce, kiedy matka szukała jedzenia. Nic nie wiedziała o dzieciach, kompletnie nic. Była głupia i dobrze to wiedziała.
- Nawet nie wiesz jak mi przykro... - szepnęła oddalając się w stronę ulicy spuszczając wzrok z dziecka.
Odwróciła się i zaczęła szybkim krokiem zmierzać w stronę bardziej ucywilizowanej części miasta. Nie zwracając uwagi na błoto i deszcz szła tępo wpatrując się w swoje zniszczone buty. Czy jej córka stoczyłaby się na dno tak jak ona? Czy może udałoby jej się być lepszą kobietą, mieć dobry zawód, kochającego męża... Kobieta szła dalej pogrążając się w intensywnym rozmyślaniu... Nie wiadomo ile by tak szła, gdyby nie przejeżdżający z nadmierną prędkością samochód. Nie zauważyła go, a on nie zauważył jej. Wtedy poczuła uderzenie, ogromny i zimny ból przeszył ją od stóp do szyi. Mokry od deszczu samochód odrzucił kobietę kilka metrów dalej. Cicho jęknęła i straciła przytomność.
Nadeszła noc. Wiatr zawiał intensywniej, zrobiło się jeszcze zimniej niż wcześniej. Drzewa zaczęły się wyginać ledwo utrzymując się w podłożu. Deszcz nie zaprzestał padać. Księżyc oświetlał polanę w parku rzucając światło na małe ciałko, które zaczęło się.. poruszać.
Dziecko pisnęło kiedy kropla deszczu wpadła do małego noska. Wtedy rozległ się płacz. Płacz, który miał już nigdy nie zabrzmieć, płacz dziecka które podobno nie żyło.
Niestety ulice tej nocy były puste, nikt nie mógł przyjść dziecku z pomocą. Nikt, prócz tajemniczej postaci kryjącej się wśród gęstwiny drzew. Nie trzeba było zgadywać, że był to mężczyzna. Jego ramiona były szerokie i silne a pięści mocno zaciśnięte.
Wyszedł z cienia ukazując swoje jasne, skrzące się światłem gwiazd włosy i podszedł do wijącego się, bezradnego dziecka. Przechylił głowę tak, jakby pierwszy raz widział takie dziwne, małe stworzenie. Płacz dziewczynki przerodził się w przeraźliwy krzyk, było jej strasznie zimno.
Mężczyzna podniósł małą i spojrzał w jej ciemne, okrągłe i zapłakane oczka. Dziecko przestało płakać, wbiło wzrok w nowego znajomego i przestało mrugać.
- Nikt cię już nie skrzywdzi, Liliano. - każdą literę jej imienia wymawiał z czułością, a na końcu uśmiechnął się.
Jego radosna twarz zniknęła w mgnieniu oka, po chwili znów przybrał wyraz nieczułego, tajemniczego faceta i ruszył w stronę ulicy.
Na drodze nie było śladu po wypadku, nie było ani samochodu, ani ciała matki, która błędnie oceniła stan córki. Mężczyzna przyspieszył kroku zaciągając się w ulicę, na której aż roiło się od domostw. Wiele domów, jeden wybór. Który mógłby zaopiekować się porzuconą dzieciną? Nie miał pojęcia, nie znał tu nikogo. Każdy dom brał pod uwagę, każdy oceniał. Spojrzał na dziecko, które zaczęło cichutko piszczeć z głodu. Mężczyzna zazgrzytał zębami, nie mógł pozwolić by coś się stało dziecku, które ocalił przed pewną śmiercią.
Wtedy ujrzał ten dom. Mały bo mały, ale biło od niego ciepło. W oknach wisiały zadbane, białe firanki, a na parapecie widniały ręcznie rzeźbione figurki. Tajemniczy koleś stwierdził, że rodzina ta jest bezdzietna, nie zauważył przed domem żadnych zabawek, kwiaty były nienaruszone, co byłoby niemożliwe przy posiadaniu choćby jednego brzdąca.
Zdecydował. Uchylił furtkę i nienaturalnie cichym krokiem podszedł do drzwi.
- Żyj, Liliano. - powiedział do maleństwa kładąc je delikatnie na wycieraczce.
Wyjął ze swojej nerki długopis i dość mocno go przyciskając napisał na materiale którym było oplecione dziecko jej imię. Zrobił to, by nowa rodzina nie odbierała maleńkiej zaszczytu noszenia tak godnego i pięknego imienia.
Kiedy skończył, zapukał do drzwi i nie wiadomo kiedy ulotnił się w ciemność.
Drzwi się otworzyły, zza nich wyjrzała czupryna blond loków. Kobieta rozejrzała się i wtedy, spojrzała w dół.
- Matko... - zakryła usta ręką i schyliła się by podnieść maleństwo. - Kochanie, nie uwierzysz co znalazłam pod naszymi drzwiami! - krzyknęła w głąb domu.
Po kilku sekundach w drzwiach pojawił się mąż kobiety, który był widocznie od niej starszy.
- Zostaliśmy obdarowani.- złapał się za głowę siwiejący mężczyzna.
- To dziewczynka. - przerwała mu atak radości żona. - ktoś napisał tu jej imię, Harold to nasz szczęśliwy dzień! - powiedziała ze łzami w oczach - Jest głodna, trzeba zagrzać mleko! - zarządziła zamykając drzwi.
A on się tylko przyglądał stojąc w cieniu był prawie niewidoczny. Ręce miał schowane w kieszeniach płaszcza. Z nutą satysfakcji postanowił się oddalić i pozwolić dziewczynce dorosnąć w normalnej rodzinie.
♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥
- 18 LAT PÓŹNIEJ -
Był środek lata, dość ciepło, na tyle ciepło by móc opalać się w ogrodzie na leżaku. Na tyle ciepło by móc zasnąć rozkoszując się promieniami słońca pieszczącymi skórę na całym ciele.
Nie było chyba nic lepszego niż takie słodkie lenistwo w środku wakacji.
- Lily! - krzyknął ktoś przerywając dziewczynie drzemkę na słońcu.
Otworzyła oczy i ujrzała za furtką Nylana, jej najlepszego przyjaciela od serca. Poznali się już w podstawówce i do dnia dzisiejszego traktowali się jak brat z siostrą.
- Hej Nylan! Masz coś dla mnie? - zapytała wstając z leżaka. Całe szczęście, że była w krótkich spodenkach a nie w majtkach, bo czułaby się przy Nylanie nieswojo.
- List do Twojej mamy i zaproszenie. - uśmiechnął się ukazując szereg białych zębów.
- Zaproszenie?
- Możesz otworzyć tu i teraz. - odparł podając przyjaciółce pocztę.
Lily chwyciła listy i zaczęła rozrywać ten zaadresowany do niej. Koperta stawiała delikatny opór, jednak udało się dostać do środka. Wewnątrz mieściła się sztywna kartka, dziewczyna pospiesznie ją wyjęła i przeczytała na głos.
- Serdecznie zapraszam panią Lilianę Evans na bal ostatniej klasy, który odbędzie się w Dublinie dnia 18 sierpnia o godzinie 18:00 w restauracji Under The Swan's wing. Brak opcji odmowy, obecność obowiązkowa, liczę na pozytywną reakcję. Nylan.
Dziewczyna się uśmiechnęła, to było urocze, że Nylan chciał zaprosić na wielki bal ostatnich klas właśnie ją. Nie mogła odmówić, byli przecież przyjaciółmi na dobre i na złe, jednak postanowiła trochę się z nim podroczyć.
- No nie wiem... - postukała palcem w brodę.
Promienny dotąd Nylan posmutniał.
- Jak to nie wiesz? - zapytał z niedowierzaniem. - Od najmłodszych lat przysięgaliśmy sobie, że na ten bal pójdziemy razem.
- Wiem Nyl, ale mam inne plany. - westchnęła oddając mu zaproszenie.
- Ale...
- No trudno, pójdziesz z kimś innym.
- Nie chcę iść z nikim innym. - odparł. - Ale skoro tak mówisz...to może zaproszę Alis.
Lily podniosła jedną brew.
- Słucham? - parsknęła. - Tę jędzę?
- Może ona nie odmówi.
- Ja odmówiłam? - zmarszczyła czoło. - Alis na pewno ci nie odmówi, bo nawet nie będziesz miał szansy jej zapytać... idę z tobą.
- Jaka zmiana. - zaśmiał się. - Tylko, że teraz to ja nie chce iść z Tobą
- Co? - zdziwiła się.
- Żartuję głuptasie, przecież gdybyś mi odmówiła, to sam bym tam nie poszedł. - odparł. - Masz 18 dni, żeby zmotać jakąś fajną obcisłą sukieneczkę.
- No jasne! Obcisłą, żebyś się gapił na mój tyłek całą noc?
- Dokładnie tak moja droga - zaśmiał się.
Lily odpowiedziała mu uśmiechem i jeszcze raz przeczytała zaproszenie.
- Chyba będzie fajnie, co? - spojrzała na swojego balowego partnera.
- Będzie rewelacyjnie! Już nie mogę się doczekać. - odpowiedział z podekscytowaniem.
Po kilku dniach leżakowania na dworze skóra Lily przybrała piękny, złocisty i zdrowy wygląd. Dziewczyna z zadowoleniem przejrzała się w lustrze i stwierdziła, że teraz wygląda jak całkiem niezła laska.
- Jesteś śliczna córeczko - przerwał jej podziwianie siebie głos.
- Dzięki mamo, ale kompletnie nie wiem co ubrać na ten bal. - skrzywiła się.
- Jeśli nie masz jakichś popieprzonych wymagań to mogę przerobić jedną z moich sukienek, wiesz, że mam do tego dryg, no chyba, że wolisz jakąś sklepową.
- Nie myślałam nad tym. - odparła. - Chętnie poszłabym w twojej sukience.
- Zobaczę co da się zrobić. - uśmiechnęła się czule matka, podeszła do córki i pocałowała ją w czoło. - Nie wiem kiedy tak wyrosłaś. Może jeszcze niedługo wyjdziesz za mąż? - zaśmiała się kobieta ukazując dość urocze zmarszczki.
- Ciekawe z kim. - odparła Lily. - Jak na razie kandydata na męża nie ma.
- A Nylan? Chyba się lubicie, co?
- Właśnie, lubimy. Nie wyobrażam sobie czegoś więcej z Nylanem... jest jak brat. - odparła dziewczyna delikatnie się krzywiąc na myśl, że mogłaby chodzić ze swoim najlepszym przyjacielem.
- Wydaje mi się, że on byłby bardzo chętny by zdobyć Twoją rękę.
- Jak na razie to jest chętny, żeby oglądać mój tyłek. - zaśmiała się Lil.
- Hormony buzują, nic nie poradzisz. Mogłabyś podskoczyć do sklepu? Zapomniałam kupić mięsa mielonego.
- Nie ma problemu, już lecę.
Sklep znajdował się niezły kawałek drogi od domu, dlatego Lily postanowiła pojechać rowerem. Kiedy zaparkowała swojego wierzchowca przed supermarketem usłyszała znajomy głos.
- Lily?
Odwróciła się pospiesznie.
- Oh, Alis.. - odparła niechętnie.
- Mam ci tylko jedno do powiedzenia. - pogroziła palcem czarnowłosa dziewczyna. - Rozumiem, że Nylan cię zaprosił... a raczej tego nie rozumiem, przecież to oczywiste, że to ja bym się przy nim lepiej prezentowała.
Lily przewróciła oczami.
- Nie skończyłam. - warknęła brunetka. - Na balu to ze mną zatańczy pierwszy taniec. Masz mu powiedzieć, że Ty nie masz ochoty, wtedy poprosi mnie. Jasne?
- Jak słońce. - uśmiechnęła się Lily. - choć wątpię, że Nylan będzie chciał zawracać sobie głowę kimś takim jak ty. - odparła i wyminęła Alis wchodząc prosto do sklepu.
- Mięso mielone czy mielonka? - zapytała samą siebie. - O cholera, teraz nie wiem co miałam kupić.
Dziewczyna stwierdziła, że w takim razie musi kupić i to i to, nie chciała drugi raz jechać taki kawał drogi do sklepu. Kupiła sobie jeszcze sok pomarańczowy, zapłaciła za zakupy i wyszła ze sklepu. Kiedy zaczęła rozglądać się za swoim wierzchowcem, który zostawiła przed sklepem stwierdziła, że zniknął.
- Co do... - zaczęła.
Z nerwami podeszła do miejsca w którym zostawiła rower. Ani śladu.
- No świetnie. - burknęła - Alis pożałuje.
Minął kolejny dzień. Lily postanowiła wybrać się do Alis w celu odzyskania swojego kochanego roweru. Bez wahania zadzwoniła do Nylana i umówiła się z nim przed swoim domem.
Tego dnia ubrała top w kwiatki i ogrodniczki koloru khaki.
- Idealnie. - stwierdziła przeglądając się w lustrze.
Kiedy wyszła z domu, Nylan już na nią czekał. Popijał sok i pisał smsa.
- Jesteś księżniczko. - uśmiechnął się przyjacielsko. - No no, wyglądasz jak całkiem elegancka ogrodniczka.
- Spadaj. - zaśmiała się. - Musze odzyskać ten rower, dostałam go od rodziców a 18stkę.
- Załatwimy to. - odpowiedział popijając sok.
- Najgorsze jest to, że nie wiem czy to na pewno ona go zabrała.
- Zobaczymy na miejscu. - odparł i znów napił się soku.
Ostatni łyk. Sok się skończył. Nylan wyrzucił go do pobliskiego śmietnika i wyjął z torby kolejny. Pociągnął łyk i się oblizał.
- A ty co tam popijasz? - zapytała wyraźnie zaintrygowana Lily.
- Aaa... sok marchwiowy, wiesz, pewnie zauważyłaś, że cały rok jestem blady jak ściana, ponoć od tego skóra się przyciemni. - wyjaśnił znów pijąc sok.
- Ale to trzeba pić przez jakiś określony czas, to że wypijesz dziś 3litry soku marchwiowego nie sprawi, że będziesz ciemniejszy. - zachichotała.
- Doprawdy? - podniósł brew. - Zdziwiłabyś się, ale już pociemniałem.
- Niby gdzie?
- A na stopach na przykład.
- To że ich nie domyłeś nie sprawi, że będą wyglądały na opalone.
- Zobaczysz, będę bardziej brązowy od ciebie. - odparł kończąc kolejną buteleczkę soku. - Musze do toalety.
- Hmm.. sikanie w krzakach, za posągiem faceta na koniu, czy na chodniku, która propozycję wybierasz? - zapytała.
- W krzakach wolę sobie oszczędzić, ostatnio nabawiłem się przez to kleszcza.
- Nie będę pytała gdzie. - odparła ze skrzywieniem na twarzy.
- Dobra, daj mi sekundkę. - uśmiechnął się i zniknął za posągiem faceta na koniu.
Po 15minutach dotarli pod dom Alis McCowan. Dziewczyna mieszkała w całkiem niezłej rezydencji, nic więc dziwnego, że nosiła w szkole najlepsze ciuchy. Nylan zadzwonił dzwonkiem przy furtce i cierpliwie zaczekali aż drzwi się otworzą.
- Państwo do kogo? - zapytała najprawdopodobniej babcia Alis.
- Alis jest w domu? - zapytał uwodzicielskim głosem Nylan.
Lily kiedy usłyszała w jaki sposób Nylan wypowiedział te słowa, cicho się zaśmiała. Czy jej przyjaciel lubił starsze kobitki?
- Już.. już ją wołam. - odparła zarumieniona kobieta i zniknęła w drzwiach.
Lily zaśmiała się.
- Nie wiedziałam, że lubisz takie dojrzałe kobiety.
- Że co słucham?
- Odezwałeś się do niej tak, jakbyś chciał ją wziąć tu i teraz. - odparła.
- Jedyne co chciałbym tu i teraz wziąć to jej emerytura. - zaśmiał się.
Chwilę potem przez drzwi wyszła Alis jak zwykle z niezadowolonym grymasem na twarzy.
- Czego chcecie? - zapytała nie spoglądając na dwójkę znajomych.
- Oddaj mój rower. - prychnęła Lily marszcząc brwi. - Wiem, że go zabrałaś.
- Tego gruchota? - spojrzała na koleżankę drwiąco. - Nawet bym go nie tknęła.
- Alis nie wiem jaki masz w tym cel, ale to jest strasznie dziecinne. - skomentował sytuacje Nylan poprawiając palcami swoje kasztanowe włosy. Alis oblizała się na ten widok jednak po chwili wróciła do ładu.
- Nie wiem o co wam chodzi.
- Jesteś zazdrosna, o to chodzi. - warknęła Lily. - O to, że Nyl zaprosił mnie.
- Słucham? - skrzywiła się brunetka. - Śmieszna jesteś.
- Alis, nie dziwię ci się, sam czasem jestem o siebie zazdrosny. - zaśmiał się Nylan, jednak gdy żadna z koleżanek nie odpowiedziała śmiechem postanowił załatwić to na powaznie. - Słuchaj, oddajesz rower albo idziemy na policję.
- Na policję? Ty mnie policją straszysz? - zasyczała jak jebana żmija.
- Inaczej pogadamy. - zagroziła palcem Lily. - Straciłaś ostatnią szansę.
Lil chwyciła Nylana za ramię i pociągnęła za sobą.
- Nie będę z nią dyskutować. - warknęła. - Idziemy na policję, to jest jawna kradzież.
- Czekaj! - zastopował ją przyjaciel. - Dajmy jej dwa dni. Może zmądrzeje.
- Ona nigdy nie zmądrzeje. - pisnęła Lily.
- Nie róbmy z tego wielkiego halo, jeśli do dwóch dni nie odda, osobiście złoże to na policję.
- Obiecujesz?
- Tak jest! - odparł przystawiając dłoń do czoła tak, jak robią to żołnierze. - Teraz moja piękna partnerko zabieram cię na lody.
- Nie odmówię. - odpowiedziała mu uśmiechem.
Lily chwyciła przyjaciela pod ramię i tak szli, śmiali się i wygłupiali. Nie zauważyli nawet wysokiego mężczyzny spoglądającego wprost na nich. Jego wzrok był łagodny ale i jednocześnie niebezpieczny. Kiedy przeszli obok niego, on obejrzał się za nimi, przechylił głowę na bok marszcząc brwi i pozwolił przyjaciołom odejść.
Po kilku dniach leżakowania na dworze skóra Lily przybrała piękny, złocisty i zdrowy wygląd. Dziewczyna z zadowoleniem przejrzała się w lustrze i stwierdziła, że teraz wygląda jak całkiem niezła laska.
- Jesteś śliczna córeczko - przerwał jej podziwianie siebie głos.
- Dzięki mamo, ale kompletnie nie wiem co ubrać na ten bal. - skrzywiła się.
- Jeśli nie masz jakichś popieprzonych wymagań to mogę przerobić jedną z moich sukienek, wiesz, że mam do tego dryg, no chyba, że wolisz jakąś sklepową.
- Nie myślałam nad tym. - odparła. - Chętnie poszłabym w twojej sukience.
- Zobaczę co da się zrobić. - uśmiechnęła się czule matka, podeszła do córki i pocałowała ją w czoło. - Nie wiem kiedy tak wyrosłaś. Może jeszcze niedługo wyjdziesz za mąż? - zaśmiała się kobieta ukazując dość urocze zmarszczki.
- Ciekawe z kim. - odparła Lily. - Jak na razie kandydata na męża nie ma.
- A Nylan? Chyba się lubicie, co?
- Właśnie, lubimy. Nie wyobrażam sobie czegoś więcej z Nylanem... jest jak brat. - odparła dziewczyna delikatnie się krzywiąc na myśl, że mogłaby chodzić ze swoim najlepszym przyjacielem.
- Wydaje mi się, że on byłby bardzo chętny by zdobyć Twoją rękę.
- Jak na razie to jest chętny, żeby oglądać mój tyłek. - zaśmiała się Lil.
- Hormony buzują, nic nie poradzisz. Mogłabyś podskoczyć do sklepu? Zapomniałam kupić mięsa mielonego.
- Nie ma problemu, już lecę.
Sklep znajdował się niezły kawałek drogi od domu, dlatego Lily postanowiła pojechać rowerem. Kiedy zaparkowała swojego wierzchowca przed supermarketem usłyszała znajomy głos.
- Lily?
Odwróciła się pospiesznie.
- Oh, Alis.. - odparła niechętnie.
- Mam ci tylko jedno do powiedzenia. - pogroziła palcem czarnowłosa dziewczyna. - Rozumiem, że Nylan cię zaprosił... a raczej tego nie rozumiem, przecież to oczywiste, że to ja bym się przy nim lepiej prezentowała.
Lily przewróciła oczami.
- Nie skończyłam. - warknęła brunetka. - Na balu to ze mną zatańczy pierwszy taniec. Masz mu powiedzieć, że Ty nie masz ochoty, wtedy poprosi mnie. Jasne?
- Jak słońce. - uśmiechnęła się Lily. - choć wątpię, że Nylan będzie chciał zawracać sobie głowę kimś takim jak ty. - odparła i wyminęła Alis wchodząc prosto do sklepu.
- Mięso mielone czy mielonka? - zapytała samą siebie. - O cholera, teraz nie wiem co miałam kupić.
Dziewczyna stwierdziła, że w takim razie musi kupić i to i to, nie chciała drugi raz jechać taki kawał drogi do sklepu. Kupiła sobie jeszcze sok pomarańczowy, zapłaciła za zakupy i wyszła ze sklepu. Kiedy zaczęła rozglądać się za swoim wierzchowcem, który zostawiła przed sklepem stwierdziła, że zniknął.
- Co do... - zaczęła.
Z nerwami podeszła do miejsca w którym zostawiła rower. Ani śladu.
- No świetnie. - burknęła - Alis pożałuje.
Minął kolejny dzień. Lily postanowiła wybrać się do Alis w celu odzyskania swojego kochanego roweru. Bez wahania zadzwoniła do Nylana i umówiła się z nim przed swoim domem.
Tego dnia ubrała top w kwiatki i ogrodniczki koloru khaki.
- Idealnie. - stwierdziła przeglądając się w lustrze.
Kiedy wyszła z domu, Nylan już na nią czekał. Popijał sok i pisał smsa.
- Jesteś księżniczko. - uśmiechnął się przyjacielsko. - No no, wyglądasz jak całkiem elegancka ogrodniczka.
- Spadaj. - zaśmiała się. - Musze odzyskać ten rower, dostałam go od rodziców a 18stkę.
- Załatwimy to. - odpowiedział popijając sok.
- Najgorsze jest to, że nie wiem czy to na pewno ona go zabrała.
- Zobaczymy na miejscu. - odparł i znów napił się soku.
Ostatni łyk. Sok się skończył. Nylan wyrzucił go do pobliskiego śmietnika i wyjął z torby kolejny. Pociągnął łyk i się oblizał.
- A ty co tam popijasz? - zapytała wyraźnie zaintrygowana Lily.
- Aaa... sok marchwiowy, wiesz, pewnie zauważyłaś, że cały rok jestem blady jak ściana, ponoć od tego skóra się przyciemni. - wyjaśnił znów pijąc sok.
- Ale to trzeba pić przez jakiś określony czas, to że wypijesz dziś 3litry soku marchwiowego nie sprawi, że będziesz ciemniejszy. - zachichotała.
- Doprawdy? - podniósł brew. - Zdziwiłabyś się, ale już pociemniałem.
- Niby gdzie?
- A na stopach na przykład.
- To że ich nie domyłeś nie sprawi, że będą wyglądały na opalone.
- Zobaczysz, będę bardziej brązowy od ciebie. - odparł kończąc kolejną buteleczkę soku. - Musze do toalety.
- Hmm.. sikanie w krzakach, za posągiem faceta na koniu, czy na chodniku, która propozycję wybierasz? - zapytała.
- W krzakach wolę sobie oszczędzić, ostatnio nabawiłem się przez to kleszcza.
- Nie będę pytała gdzie. - odparła ze skrzywieniem na twarzy.
- Dobra, daj mi sekundkę. - uśmiechnął się i zniknął za posągiem faceta na koniu.
Po 15minutach dotarli pod dom Alis McCowan. Dziewczyna mieszkała w całkiem niezłej rezydencji, nic więc dziwnego, że nosiła w szkole najlepsze ciuchy. Nylan zadzwonił dzwonkiem przy furtce i cierpliwie zaczekali aż drzwi się otworzą.
- Państwo do kogo? - zapytała najprawdopodobniej babcia Alis.
- Alis jest w domu? - zapytał uwodzicielskim głosem Nylan.
Lily kiedy usłyszała w jaki sposób Nylan wypowiedział te słowa, cicho się zaśmiała. Czy jej przyjaciel lubił starsze kobitki?
- Już.. już ją wołam. - odparła zarumieniona kobieta i zniknęła w drzwiach.
Lily zaśmiała się.
- Nie wiedziałam, że lubisz takie dojrzałe kobiety.
- Że co słucham?
- Odezwałeś się do niej tak, jakbyś chciał ją wziąć tu i teraz. - odparła.
- Jedyne co chciałbym tu i teraz wziąć to jej emerytura. - zaśmiał się.
Chwilę potem przez drzwi wyszła Alis jak zwykle z niezadowolonym grymasem na twarzy.
- Czego chcecie? - zapytała nie spoglądając na dwójkę znajomych.
- Oddaj mój rower. - prychnęła Lily marszcząc brwi. - Wiem, że go zabrałaś.
- Tego gruchota? - spojrzała na koleżankę drwiąco. - Nawet bym go nie tknęła.
- Alis nie wiem jaki masz w tym cel, ale to jest strasznie dziecinne. - skomentował sytuacje Nylan poprawiając palcami swoje kasztanowe włosy. Alis oblizała się na ten widok jednak po chwili wróciła do ładu.
- Nie wiem o co wam chodzi.
- Jesteś zazdrosna, o to chodzi. - warknęła Lily. - O to, że Nyl zaprosił mnie.
- Słucham? - skrzywiła się brunetka. - Śmieszna jesteś.
- Alis, nie dziwię ci się, sam czasem jestem o siebie zazdrosny. - zaśmiał się Nylan, jednak gdy żadna z koleżanek nie odpowiedziała śmiechem postanowił załatwić to na powaznie. - Słuchaj, oddajesz rower albo idziemy na policję.
- Na policję? Ty mnie policją straszysz? - zasyczała jak jebana żmija.
- Inaczej pogadamy. - zagroziła palcem Lily. - Straciłaś ostatnią szansę.
Lil chwyciła Nylana za ramię i pociągnęła za sobą.
- Nie będę z nią dyskutować. - warknęła. - Idziemy na policję, to jest jawna kradzież.
- Czekaj! - zastopował ją przyjaciel. - Dajmy jej dwa dni. Może zmądrzeje.
- Ona nigdy nie zmądrzeje. - pisnęła Lily.
- Nie róbmy z tego wielkiego halo, jeśli do dwóch dni nie odda, osobiście złoże to na policję.
- Obiecujesz?
- Tak jest! - odparł przystawiając dłoń do czoła tak, jak robią to żołnierze. - Teraz moja piękna partnerko zabieram cię na lody.
- Nie odmówię. - odpowiedziała mu uśmiechem.
Lily chwyciła przyjaciela pod ramię i tak szli, śmiali się i wygłupiali. Nie zauważyli nawet wysokiego mężczyzny spoglądającego wprost na nich. Jego wzrok był łagodny ale i jednocześnie niebezpieczny. Kiedy przeszli obok niego, on obejrzał się za nimi, przechylił głowę na bok marszcząc brwi i pozwolił przyjaciołom odejść.
