Dzień rozpoczął się tak jak zwykle. Słońce wyłaniało się nieśmiało zza chmur. Komary na suficie zapadły w sen po nocnej wyżerce. Na zewnątrz słychać było przejeżdżające samochody. Niby nic dziwnego, jednak Lily pragnęła zapamiętać każdy dźwięk i obraz, który będzie przypominał jej dom.
Leżała na leżaku przed domem. Starała się nie myśleć o tym, że dzisiejszej nocy nie zaśnie w swoim łóżku. Wzięła wdech i ciężko wytchnęła powietrze z płuc. Czuła się zestresowana, spięta i nieświadoma tego co ją czeka i do jakiego kroku się posunęła. Jej dotychczasowe życie miało zmienić się w jakąś pieprzoną krainę zwaną Laideria. Nazwa ta kojarzyła się jej z jakąś tanią zdrapką ze spożywczaka, jednak nie to było najgorsze - najgorsze było to, że rodzice wcale jej nie zatrzymywali, wręcz pchali ją w ręce Milana, faceta o mrocznej duszy i wzroku, który kryje niejedną tajemnicę. Czuła się jak zabawka. Wszyscy przekazywali ją sobie z rąk do rąk.
- Masz ochotę na ciasto? - rozmyślanie przerwał jej głos mamy.
Lily spojrzała na zachęcająco pachnący wypiek i pokiwała głową wyciągając po talerzyk rękę.
- Wiem, że jest Ci ciężko, słonko. - odezwała się mama.
Lil nic nie odpowiedziała, zabrała się za wcinanie ciasta.
- Nie masz czym się przejmować, jestem pewna, że... poczujesz się tam jak w domu.
- Tutaj jest mój dom. - odwarknęła.
Mama spuściła wzrok na swoje buty.
- To zawsze będzie Twój dom... - zaczęła. - Jednak życie nie zawsze pozostawia nam prostą drogę. Czasem trzeba skręcić, by odnaleźć swoje drugie miejsce na ziemi.
- Wybieram się tam tylko ze względu na to, że Wam na tym zależy. - odparła Lily.
- Dziękuję Lily.. jednak sama przekonasz się, że Twój wybór jest słuszny.
- Wątpię.
- To nie potrwa długo. Wczoraj zawarłam z Milanem ustną umowę, która mówi, że wrócisz do nas po 6 miesiącach, jeżeli taka będzie Twoja wola.
- Poważnie? - zerwała się z leżaka dziewczyna. - Pół roku? Wysyłacie mnie tam na tak długo?
- Kochanie, to 6 miesięcy to tylko liczba, czas zleci szybciej niż Ci się wydaje.
- Dlaczego nikt nie pyta mnie o zdanie?!
- Jesteśmy Twoimi opiekunami.
- Myślałam, że rodzicami. - warknęła. - Ale rodzice nie wysłali by swojego dziecka w świat, wiedząc, że dziecko tego nie chce!
- Lily, zachowaj się jak dojrzała kobieta! - podniosła głos mama. - Musisz nam zaufać. 6 miesięcy to bardzo krótko, czas w Laiderii mija szybciej niż u nas.
- To wszystko jest popaprane! - warknęła a w jej oczach pojawiły się łzy.
- Nie rozmawiajmy w ten sposób... Zrozumiesz tę decyzję, kiedy przyjdzie na to czas.
Lily nie odpowiedziała już nic. Odłożyła na stolik niedojedzone ciasto i uciekła do swojego pokoju rzucając się na łóżko i gorzko płacząc.
W południe zjadła z rodzicami obiad. Atmosfera była napięta. Nikt nic nie mówił, Lil kręciłą tylko widelcem po talerzu nie biorąc ani kęsa.
- Powinnaś coś zjeść. - odparł ojciec.
- Nie chcę.
- Lily, czeka Cię długa podróż. - dodał.
Dziewczyna wzruszyła ramionami.
Tata westchnął odkładając widelec.
- Nie mogę... - wstał. - Nie mogę patrzeć, jak ona cierpi... kochanie, powiedzmy jej... - odparł.
Lil podniosła wzrok.
- A-ale.. - zaczęła matka. - Dobrze wiesz, że jeśli Lily się dowie to... - tu spojrzała na córkę.
- No właśnie.. - zaśmiała się sarkastycznie dziewczyna. - To wtedy co?
Ojciec oparł się rękami o krzesło.
- Odbiorą nam Cię na zawsze. Przeciwną krainą Laiderii jest Aspam... okrutny, cholerny świat w którym nie zobaczysz nikogo na ulicach. Świat, który niszczy psychikę i życie każdemu, kto się tam pojawi. Władcą Aspan jest niejaki Książe Damien. Kawał skurczybyka. Jego wzrok rozrywa serca niewolnikom i tym, którzy się mu sprzeciwiają. - ojciec wziął wdech. - Twoja matka.. prawdziwa matka... była śmiertelniczką, jednak Twój ojciec...
- Ojciec? Mówiliście... że był nieznany. - głos Lily zadrżał.
- Twój ojciec to jeden z wcześniejszych władców Aspam. Zgwałcił Twoją matkę, jednak ona mu uciekła i porzuciła Cię, by Cię nie odnaleźli... musiała to zrobić Lily...
Dziewczyna otworzyła usta z niedowierzania.
- Zabiliby Was obie.. - ojciec zapłakał.
- Czy.. - zaczęła łamiącym się głosem. - Czy ją zabili?
- Tego nie wiemy. - odpowiedziała ponuro matka. - Myślę, że Lily wie już za dużo.
- Córeczko... - odezwał się znów ojciec. - 19 lat byłaś bezpieczna. Zapieczętowano Cię ochroną na 19 lat... teraz kiedy skończyłaś ten wiek.. Aspam może dowiedzieć się o tym, że żyjesz, mogą Cię schwytać i uwięzić... dlatego musisz wybrać się z Milanem, by poznać swoje przeznaczenie, dowiedzieć się jak się bronić... my z mamą... - spojrzał na swoją zapłakaną żonę. - Kochamy Cię najmocniej na świecie, boimy się o Ciebie.
- Więc to pieprzenie o tym, że jestem jakąś Panią Deszczu to brednie?
- Chcieliśmy jakoś Cię przekonać... wybacz... - załkała matka. - Proszę Lily, nie mów nikomu w Laiderii, że otrzymałaś od nas tyle informacji...
Dziewczyna miała w głowie głęboką pustkę. W jej oczach rysował się strach. Jeśli rzeczywiście ktoś z Aspan przyszedłby po nią, mógłby skrzywdzić jej bliskich... A to byłoby gorsze, od rozłąki z nimi na 6 miesięcy.
- Mogliście powiedzieć mi od razu.. - odburknęła. - Teraz zdecydowanie tam pójdę, nie będę narażać naszego życia... Jak on ma na imię?
- Kto?
- Mój... uh.. facet, który jest moim ojcem. - odparła z obrzydzeniem wypowiadając te słowa.
- Tego nie możemy Ci powiedzieć. - odpowiedziała mama.
- Super, kolejny sekret..
Nadszedł wieczór a po nim noc. Lily oglądała telewizję ciągle zerkając na zegarek. Minuty mijały zdecydowanie za szybko. Czuła jak jej odejście się zbliża.
- Może macie ochotę na kolację? - zapytała z kuchni mama.
- Nie... - odpowiedziała smutno Lily. - Będzie tęskniła za posiłkami mamy, pachnącymi domem i miłością.
Rodzice dosiedli się do córki i przeprowadzili z nią pożegnalną rozmowę, która doprowadziła całą trójkę do łez.
- Kiedy będę mogła Was odwiedzić? - zapytała ocierając łzę.
- Już po pierwszym miesiącu. - uśmiechnęła się pocieszająco mama. - Jak przyjedziesz, zrobię Twoje ulubione ciasto z jagodami.
Dziewczyna odpowiedziała uśmiechem. Szczerym lecz jednak pełnym żalu.
Kiedy dochodziła północ siedziała sztywno na kanapie przyglądając się wskazówkom. Czekanie było najgorsze.
Ostatnia minuta.
Zaczęła odliczać w głowie sekundy.
15...
16...
17...
Leciały tak wolno...
30...
31...
Przygryzła z nerwów wargę.
50...
Wytchnęła powietrze.
57...
58...
59...
i...ktoś zapukał do drzwi...
Dreszcze pojawiły się na ciele dziewczyny. Nie wstając wytrzeszczyła oczy skupiając się na swoich kolanach. Słyszała ciche kroki mamy zmierzającej do drzwi w jej antypoślizgowych kapciach.
Drzwi się otworzyły.
Tata spojrzał na córkę i wstał przywitać się z gościem.
- Witam Państwa. - odezwał się ten głos, który prześladuje ją od jakiegoś czasu. Głos, którego będzie musiała słuchać 6 miesięcy.
- Witaj Milanie, jak zwykle elegancko wyglądasz. - odparła z dziwną uprzejmością mama.
- Bardzo mi miło. - odparł bez cienia uśmiechu.
Na chwilę zapadła cisza.
-Ekhmm.. - zachrząkała mama. - Lily...
Dziewczyna poczuła, że wzrok całej trójki skierowany był na nią. Dokładniej na jej plecy, bo siedziała do nich tyłem. Kiedy ciężko wstała jeszcze się nie odwracając zacisnęła zęby i poprosiła w duszy głęboko o to by nic złego nie stało się jej rodzicom kiedy będzie daleko.
Odwróciła się powoli nie spoglądając na przybysza. Kątem oka zauważyła, że stał w długim płaszczu.
- Witaj Liliano. - odezwał się.
Dopiero wtedy na niego spojrzała. Jego czarne oczy były takie niezrozumiale budzące strach. Czaiła się w nich ciemność. Jego włosy jak zwykle potargane przez wiatr w artystyczny nieład.
Dziewczyna skinęła tylko głową. Na niego też była zła, chyba najbardziej.
- Oczywiście comiesięczne wizyty pozostają tak jak się umówiliśmy? - zapytał ojciec.
- Tak. Nie mają się Państwo o co martwić, dziewczyna będzie osobiście przeze mnie bezpiecznie doprowadzana do domu.
- Ja mam imię. - uśmiechnęła się kpiarsko.
Milan spojrzał na nią. Jego wzrok ją speszył. Patrząc w jego oczy dojrzała pustkę. Musiał być strasznym smutasem, przynajmniej takie sprawiał wrażenie. Zarozumiałego, przystojnego i pełnego tajemnic smutasa.
- Jeżeli tylko dotrzemy do celu, dostaną Państwo wiadomość. - oznajmił spoglądając już na rodziców Lily.
Ona stojąc między mamą i tatą, ubrana w dżinsowa koszulę i czarne spodnie poczuła się jakby jej tam nie było. Rozmawiali o niej w trzeciej osobie.
- Uważajcie na siebie. - poprosiła mama z troską.
- Proszę się nie niepokoić. - przytaknął. - Mam oczy szeroko otwarte.
Mama delikatnie się uśmiechnęła. Ciekawe jak długo go znali. Ciekawe, dlaczego tak mu ufali, sprawiał dziwne wrażenie.
- Czas ucieka. Musimy się zbierać. - odparł całując rękę mamy i podając następnie rękę ojcu. - Liliano... - spojrzał na nią. - Jesteś gotowa?
- Tak... kanapeczki spakowane, telefonik naładowany, autokar już czeka? - burknęła.
Milan nie zwrócił uwagi na jej bezsensowny żart. Lily obdarzyła go cierpkim wzrokiem.
Wtedy poczuła jak mama ją przytula.
- Trzymaj się, Słonko, będziemy smsować. - powiedziała ściskając mocno córkę i całując ją we włosy.
Od drugiej strony podszedł tata i przytulił swoje dwie kobiety. Milan beznamiętnie przyglądał się pożegnaniu, nie przerywając im.
- Będzie nam brakowało Twojego pyskowania. - zaśmiał się ojciec.
- Mi Was bardziej... - zaszlochała. - Po sześciu miesiącach zrezygnuję i wrócę do Was. - szepnęła mamie do ucha.
Mama nie zareagowała, zapewne ze względu na obecność wysokiego, czarnowłosego mężczyzny w zadbanym płaszczu.
Kiedy dokończyli się tulić Lily chwyciła swoją torebkę i spojrzała na swojego towarzysza.
- Gotowa? - zapytał, choć sam dobrze wiedział, że powinni już iść.
- Tak... - odparła niechętnie.
Milan skinął jeszcze głową do rodziców, odwrócił się w kierunku drzwi wejściowych i otworzył je czekając aż Lily opuści dom.
Dziewczyna jeszcze raz przytuliła rodziców, otarła łzy i wyszła. Wyszła dość szybko, żeby pożegnanie dobiegło końca.
Na zewnątrz było ciemno, zimno i głucho. Stara lampa na przeciwko ich domu migała już od dobrego miesiąca, czy naprawdę nikt nie miał czasu jej naprawić? Syczenie palonej żarówki denerwowało ją dziś bardziej niż zwykle. Kiedy poczuła, że Milan stanął za nią odwróciła się do niego i zrobiła dwa kroki w tył.
- Pojazd stoi na bocznej ulicy, nie miałem gdzie zaparkować. - odpowiedział na niezadane pytanie dziewczyny.
Lily spojrzała raz jeszcze na swój dom i na rodziców stojących w drzwiach. Pomachała im i ruszyła za Milanem. Już zaczęła tęsknić za tym miejscem.
Szedł cicho, za cicho jak na takiego wysokiego mężczyznę, który zapewne miał duży rozmiar buta i powinien wydawać przynajmniej odgłosy szurania po ziemi. Jednak on prawie że płynął po asfalcie. Przeszli przez ulicę. Milan bez słowa prowadził ją chodnikiem po czym nagle skręcił w lewo... na opuszczony parking. Kiedy przedarli się przez różnego rodzaju krzaczyska Lily ujrzała piękny samochód w kolorze szafirowym. Pojazd zaparł jej dech w piersiach, był idealnie czysty, koła nie były zjechane, nie był obity - wyglądał jak świeżo kupiony, lub świeżo skradziony z salonu.
Na parkingu nie było widać żywej duszy, nie było też żadnego auta, prócz Milanowego.
- Jak tu wjechałeś, skoro rogatki są zamknięte od dobrych 10 lat? - zapytała.
- Wyłamałem je. - odpowiedział otwierając jej drzwi od strony pasażera.
Lily spojrzała w miejsce gdzie powinny znajdywać się rogatki, rzeczywiście ich nie było.
Skrzywiła się i wsiadła do samochodu a Milan zamknął za nią drzwi.
Kiedy i on usadził się na miejscu obok, Lily spojrzała na skórzane obicie samochodu w środku. Było śnieżno białe.
Poczuła się niezręcznie, dlatego, że nie wytrzepała butów przed wejściem do samochodu, być może Milan był nieposkromionym pedantem?
- Liliano...
- Mów mi Lily...
- Liliano... - zaczął jeszcze raz a ona przewróciła oczami. - cel naszej podróży to Laideria, kraina położona w dolinie pasma górskiego odciętego od jakiegokolwiek kraju.
- Słucham? Nie należycie do żadnego kraju?
- Nasza dolina jest całkowicie odrębną częścią świata. - odpowiedział nie spoglądając na nią. - Tyle informacji na razie Ci wystarczy.
- Mam spodziewać się tam garstki tańczących indian? - zapytała.
Milan spojrzał na nią spod oka przez chwilę z widocznym zdziwieniem, że wogóle zadała takie pytanie
- Ile będziemy tam jechać?
- Jechać będziemy 10 godzin. Następnie porzucamy samochód i ruszamy pieszo.
- Co? - podniosła głos.
- Jechać będziemy 10 godzin. Następnie porzucamy samochód i ruszamy pieszo. - powtórzył z tym samym spokojem co wcześniej.
- Słyszałam, nie musisz się powtarzać. - warknęła spoglądając w prawo przez okno. - Ile zatem będziemy tam spacerować?
- Cztery dni.
Zaśmiała się najpierw. Ale po trzech sekundach zastygła. Musiała przetrawić tę informację.
- Możesz powtórzyć? - syknęła.
- Mówiłaś, żebym się nie powtarzał.
- Uh... - burknęła. - Nie wytrzymam z Tobą tyle.
- Nie będę się zbędnie odzywał.
- Dlatego rodzice mówili, żebym nie brała żadnej walizki... bo czeka nas długa podróż. - powiedziała sama do siebie.
- Ubrania masz zapewnione na miejscu. Możemy ruszać. - skomentował.
Nakazał dziewczynie zapiąć pasy, choć sam tego nie zrobił. Pierwsza godzina minęła w milczeniu. Lily liczyła mijające ich samochody. Czuła się niezręcznie, bo w aucie było bardzo cicho.
Po kolejnej godzinie znudzona zaczęła zastanawiać się nad tym jak gęstość drzew w lesie wpływa na życie łań i jeleni.
Spojrzała kątem oka na swojego towarzysza. Siedział w tej samej pozycji co 2h temu. Jego profil prezentował się jak z jakiegoś bilbordu. Idealnie prosty nos, zaostrzona żuchwa, męskie brwi i wzrok niemówiący nic.
- Mogę włączyć muzykę? - przerwała ciszę.
- Rozgość się. - odparł nie spuszczając wzroku z jezdni.
Lily połączyła się bluetoothem z odtwarzaczem muzyki w samochodzie i zaczęła puszczać swoje ulubione hity. Nawet nie spostrzegła kiedy zaczęła śpiewać je razem z wokalistą. Zaprzestała, gdy przypomniała sobie o sztywniackim kierowcy obok niej.
Milan nie skomentował sytuacji.
Tak właśnie minęła kolejna godzina.
Dziewczyna nudziła się niesamowicie, w telefonie akurat nie mogła połączyć się z internetem, więc włączyła sobie jakąś grę, dla zabicia czasu.
Minęła czwarta godzina.
Minął też czas wytrzymałości pęcherza i wtedy Lily poczuła potrzebę.
Nie wiedząc jak powinna powiedzieć o tym Milanowi zaczęła wiercić się na fotelu.
Zauważył to.
- Niewygodnie ?
- Nie bardzo. Możemy się zatrzymać? - zapytała.
Zmarszczył brwi.
- Dlaczego? - zapytał.
- Bo.. - zacięła się. - Muszę siusiu.
W tym momencie mężczyzna ostro skręcił w prawo. Lily musiała aż się przytrzymać, żeby nie uderzyć głową w szybę. W jej pęcherzu również zawirowało.
Kiedy Milan się zatrzymał, odpięła pasy i wyskoczyła jak poparzona.
Ledwo idąc w las, odwracała się co chwilę za siebie dla pewności, czy ten dziwak nie szedł za nią. Kiedy zorientowała się, że nadal siedział a samochodzie, przykucnęła za krzaczkiem i wtedy poczuła się jak wolny ptak.
Po powrocie do auta nic nie powiedziała. Milan się jej przyglądał.
- Co? - warknęła.
On wskazał tylko brodą coś po jej prawej. Dziewczyna odwróciła głowę i ujrzała stację benzynową i wielki baner mówiący " Złapała Cię potrzeba? Oddaj ją u nas, zamiast kleszczowi w lesie "
Lil podniosła brew.
- Nie zauważyłam... że tu jest stacja. - odparła.
- Obyś jednak zauważyła kleszcza, jeśli takowy się do Ciebie przyczepił. - zakpił.
Ruszył z parkingu a Lily znów poczuła się zawstydzona. Aż tak skupiła się na chęci wysikania się, że nie zauważyła, wielkiej stacji benzynowej.
Minęła piąta godzina bez rozmowy.
Lil ze znudzeniem patrzyła na drogę przed sobą.
Oczy zaczęły się jej kleić, a ona sama zaczęła ziewać.
Zamknęła oczy, na dosłownie minutkę.
Kiedy otworzyła oczy leżała w łóżku u siebie w domu. Ze zdziwienia zamrugała 5 razy, jednak tak, była nadal w swoim pokoju. Z wrażenia chciała krzyknąć, ale wtedy ktoś leżący za nią mocno objął ją w pasie wtulając się w jej włosy.
Dziewczyna chciała się odwrócić i zobaczyć kto to, ale uścisk był zbyt mocny. Złapała męską rękę i próbowała ją z siebie zdjąć, na darmo.
Poczuła się przygniatana. Uścisk się zaciskał. Lil poczuła ból i pisnęła. Jednak facet nie chciał jej puścić. Zaczęła się wiercić. Wtedy jego ręka tak nagle przeniosła się na jej gardło, zaczynając ją niesamowicie mocno dusić. Dziewczyna próbując odepchnąć przeciwnika czuła jak uchodzą z niej ostatnie oddechy. Ujrzała go wtedy. Stał przy drzwiach. Nylan. Uśmiechał się, przyjaźnie jak zwykle. Uśmiechał się tak, że na sercu robiło się ciepło. Wtedy dłoń ją puściła. Lil mogła się wtedy odwrócić i ujrzeć... krew... pełno krwi a w niej leżącą rękę. Nie było tam nikogo... sama ręka.
Dziewczyna zerwała się z łóżka próbując krzyczeć, lecz nie mogła wydobyć z siebie żadnego odgłosu. Zaczęła tyłem zbliżać się do miejsca gdzie wcześniej stał Nylan. Jednak już go tam nie było. W jego miejscu stał Milan. Patrzył na jej łóżko, jakby nie zauważył, że Lily stała tuż obok niego.
- Milan... - odezwała się w końcu.
Kiedy odwrócił twarz w jej kierunku był już Nylanem.
- Za to, że mnie odrzuciłaś, suko. - zaśmiał się.
I wtedy popchnął ją na ścianę i zacisnął dłonie na jej szyi.
Obudziła się z krzykiem. Głośno dysząc wytrzeszczyła oczy zdając sobie sprawę, że jest w samochodzie. Z lękiem odwróciła głowę w lewo. Milan spoglądał na nią.
- Zły sen? - zapytał.
Dziewczyna nie odpowiedziała. Była za bardzo wstrząśnięta.
- Zbliżamy się do celu.
- Minęło już 10 godzin? - zdziwiła się szukając telefonu po kieszeniach i w torebce.
- Trochę mniej. Przypędziłem. - odparł.
Dziewczyna znalazła telefon. 8 rano. Jechali 8 godzin, to ładnie musiał przyspieszyć.
- Dzięki Bogu nas nie pozabijałeś. - wydukała.
- Jeśli to próba urazy, to przyjmuję ją z dumą.
- Przyjmuj ją sobie z czym tam chcesz... - warknęła. - Jest szansa że dojdziemy tam szybciej niż w ciągu 4 dni?
- Nie.
- A jak przypędzimy? - westchnęła.
- Droga jest długa i męcząca, będziesz potrzebowała w jej trakcie dużo snu.
- O mnie to się nie martw.
Milan nie skomentował tego pyskatego komentarza.
- Dojeżdżamy. Kiedy wysiądziesz zamknij oczy. Będę musiał pozbyć się samochodu.
- Słucham?
- Kiedy wysiądziesz ja pozbędę się wozu. - powtórzył.
- Ale ten samochód to sztos! - prawie się podekscytowała. - Pewnie go ukradłeś, co?
Kąciki ust Milana zadrżały.
- To mój samochód. - odparł. - Nie zadawaj tylu pytań, zobaczysz, że na każdym kroku czai się odpowiedź. - dodał tajemniczo i zahamował.
piątek, 1 września 2017
sobota, 26 sierpnia 2017
10. Zakochany żołnierzyk
Lily obudził stłumiony deszcz pukający w szybę. Otwierając oczy zauważyła, że jest wcześnie rano. Ostatnia noc przypomniała o sobie pulsującym bólem łokcia, siniakami i migreną. Dziewczyna krzywiąc się na wszystkie sposoby wstała z łóżka by przejrzeć się w lustrze. Wyglądała źle. Przepita i obolała z plamami krwi na rękach pochodzącymi z jej rozwalonego łokcia. Jęknęła cicho przejeżdżając palcami po ranie.
- Jak ja wróciłam do domu... - zapytała samą siebie z nadzieją w głosie, że otrzyma odpowiedź.
Postanowiła wziąć prysznic i doprowadzić się do porządku. Wtedy ujrzała ślad na swojej szyi, odgarnęła szybko włosy i zauważyła, że jest ich więcej. Okrągłe malinowe plamki od razu przypomniały jej o zeszłonocnym obściskiwaniu z Nylanem. Dziewczyna uchyliła usta dziwiąc się jak bardzo nad sobą nie kontrolowała. Zakryła malinki włosami i ze wstydem poszła się umyć.
Kiedy wróciła z łazienki usiadła bezsilnie na łóżku i spojrzała w telefon. 10 wiadomości.
Marszcząc brwi przeczytała pierwszą z nich.
" Kiedy się obudzisz, daj mi znać :* "
" Nawet nie wiesz jaki jestem teraz szczęśliwy..."
" Nie zasnę tej nocy, przysięgam! "
" Lily, jesteś niesamowita, a Twoje usta są takie miękkie... "
" Chcę Cię znów zobaczyć "
" Mam nadzieję, że nie żałujesz tych pocałunków "
" Ja totalnie odpłynąłem... "
" :* "
" Jak łokieć? Mam wyrzuty sumienia, że nie zdążyłem Cię złapać "
" Kiedy się widzimy? "
Lil odrzuciła telefon na bok.
- Co ja mam mu powiedzieć... - syknęła. - Że byłam po prostu pijana? Że na trzeźwo by do tego nie doszło? - wstała z łóżka nerwowo chodząc po pokoju. - Wykorzystał moment mojej słabości... uhh Nylan! - prawie krzyknęła.
Jednak sama dobrze wiedziała, że bez jej zgody Nylan by jej nie pocałował. Dokładnie pamiętała, że sama podkusiła go do tego pocałunku. Tylko po co?
Czy była na tyle zdesperowana, że posunęła się do tego kroku?
- Koniec z alkoholem. - wydusiła. - Jestem głupia...
Nie odpisała przyjacielowi, pozostawiając go w tęsknej niewiedzy co robi jego ukochana.
Postanowiła wyłączyć telefon na cały dzień. Musiała wszystko przeanalizować.
Tak też zrobiła, wyłączając urządzenie schowała je do najniższej szuflady i zakryła jeszcze majtkami.
Cały dzień zleciał dość szybko, Lil pomogła mamie w ogrodzie, gruntownie też posprzątały dom. Potrzebowała odreagować, zrobić coś normalnego... coś ludzkiego.
- Kochanie.. - zaczęła mama.
Lil wyczuła niepewność w jej głosie. Nie odzywając się pozwoliła matce kontynuować.
- Zastanawialiśmy się z ojcem co postanowiłaś w związku z... - zacięła się. - Z odejściem z Milanem.
Lil nie ukazała żadnych emocji na swojej twarzy.
- Nic. - odparła jedynie.
- Słonko, zostały Ci trzy noce. Nie chcę Cię denerwować, wiem, że jesteś na nas wściekła... - mówiła łamiącym się głosem. - Ale z tatą strasznie Cię kochamy... jesteś tam potrzebna... uwierz nam, na razie nic więcej wiedzieć nie możesz.
- To jest wszystko zbyt skomplikowane.. - odpowiedziała brunetka. - Nie mam zielonego pojęcia gdzie zabierze mnie ten złamas, a wszyscy każecie mi i tak z nim iść.
- Zaufaj nam.. - poprosiła mama. - Jesteś wybawieniem dla tej krainy...
- Mamo, sama siebie posłuchaj... to brzmi jak jakiś chory film.
- W życiu nic nie jest proste. - posmutniała. - Dla nas zawsze będziesz najcudowniejszym promyczkiem słońca który chcę oglądać każdego poranka... ale siły wyższe narzucają Ci misję. Ja jako Twoja matka, wiem, że dasz sobie tam świetnie radę. - odparła a w jej oczach pojawiły się łzy.
- Mamo... - pisnęła Lil rzucając się mamie w ramiona.
Obydwie zaczęły cicho płakać.
- Musisz tam iść, po to się urodziłaś, by wyzwolić lepszy świat... - szepnęła.
Dziewczyna nie odpowiedziała już nic.
Poczuła się jeszcze gorzej.
Poczuła się jak królik wpuszczony do nowej klatki... nie wiedziała co czeka ją za rogiem.
Minęła kolejna noc. Telefon nadal leżał w szufladzie pod majtkami.
Lil postanowiła się przewietrzyć. Chwyciła dawno zapomnianą już MP3 i słuchawki po czym wyszła na spacer. Postanowiła przejść się do domu w którym opiekowała się małym czarnowłosym chłopcem. Rodzina co prawda zrezygnowała z jej usług po dwóch dniach, ale obiecali jej za to solidne wynagrodzenie.
Słuchając "Carry on my wayward son" przypomniała sobie jak przy tej piosence uczyła się gotować pierwszą w jej życiu zupę. Przy tej piosence pierwszy raz dostała też okres. Przy tej piosence upiła się kiedyś piwem z Nylanem w wieku 14lat. Przy tej piosence wracały do niej wszystkie wspomnienia ubiegłych lat. Zapewne przypomniałaby sobie ich więcej, lecz doszła wtedy do domu w którym niegdyś pracowała.
Godzinę później wracała już do domu. Poczuła się trochę lepiej. Przemyślała sobie wszystko po trzykroć. Postanowiła jeszcze usiąść na chwilę na ławce i pooddychać powietrzem swojej mieściny - w końcu nie wiadomo kiedy znów tu wróci.
Zamknęła oczy rozkoszując się delikatnym wiaterkiem uderzającym stopniowo w jej twarz. Zaczęła nucić cicho piosenkę, która właśnie się włączyła. Po chwili poczuła jak jej ciało podąża za rytmem muzyki. Wstała z ławki i zaczęła tańczyć. Kręcić się, machać rękami, potrząsając biodrami a'la Shakira. Dziewczyna zapomniała się na tyle, że nie zauważyła, iż ktoś do niej dołączył.
Kiedy piosenka dobiegła końca, wyjęła słuchawki i odwróciła się by wrócić do domu. Jednak ktoś zatarasował jej drogę. To był znów on.
Lily zrobiła się czerwona jak burak. Czy Milan widział jej dzikie tańce w parku?
- Widzę, że świetnie się czujesz. - odpowiedział pomrukiem.
Dziewczyna spuściła wzrok na swoje buty. Było jej wstyd.
- Liliano, zostały dwie noce do podjęcia decyzji.
- Wiem. - odpowiedziała szybko nadal na niego nie patrząc.
Milan skinął głową. Sprawiał wrażenie władczego, mrocznego wojownika. Wzbudzał dreszcz grozy kiedy patrzył na daną osobę spod oka. Jego czarne i lśniące oczy przypominały węgielki, płonące i nienawistne.
- Milanie... - zaczęła. - Długo się nad tym zastanawiałam...
On nie przerwał jej. Cierpliwie czekał, aż sama zdoła to powiedzieć.
- Podjęłam już decyzję. Piszę się na to... - burknęła. - Ale bardzo niechętnie.. i wiedz, że robię to tylko dla moich rodziców.
Milan skinął głową.
- Może nie widać, ale Twoja decyzja przynosi uśmiech mej zgorzkniałej, przeklętej duszy..
- N-nie widać. - wyjąkała.
- Jednak tak jest.. - odparł.
Lily przełknęła ślinę. Dopiero dotarło do niej, że właśnie porzuciła swoje dotychczasowe życie. Jej ciało pokryły dreszcze, sama dostała drgawek.
- Zimno Ci? - zapytał mężczyzna brzmiąc podejrzanie sympatycznie. - Proszę, okryj się tym. - odparł ściągając swój plaszcz. Czarny płaszcz. Czy on wszystkie ubrania miał czarne?
Lil najpierw odmówiła, jednak po chwili stwierdziła, że facet wygląda na nieobliczalnego i wyciągnęła rękę.. Jednak on minął ją i stając za jej plecami pozwolił sobie założyć jej płaszcz. Dziewczyna poczuła się speszona.
- Gdybym używał człowieczych określeń dotyczących piękna.. rzekłbym, że uroczo wyglądasz w tym płaszczu. - odparł lustrując ją wzrokiem.
Lil przeszył kolejny dreszcz.
- Bal był udany? - zapytał niechętnie.
- Serio Cię to obchodzi? - parsknęła.
Milan spróbował się uśmiechnąć, lecz gdy zdał sobie z tego sprawę znów przybrał pochmurną minę.
- Jesteś niezwykle pyskata jak na taką kruchą istotę. - skomentował gorzko.
- Ktoś musi... - warknęła.
- Rozumiem, że Twoja decyzja jest już pewna? - zapytał.
Lil wzięła głęboki oddech.
- Tak.
- W takim razie pozwolę sobie odprowadzić Cię do domu i przekazać szczęśliwą nowinę Twym rodzicom.
Lil skinęła głową.
Kiedy szli razem, żadno z nich nie odezwało się ani słowem. Lily schowała swoje drobne dłonie w rękawy płaszcza ciesząc się niezwykłym ciepłem bijącym od niego.
Milan szedł obok niej. Bardzo wysoki, smukły i tajemniczo pociągający.
Kiedy dotarli do domu, on otworzył przed nią furtkę. Kiedy Lily otworzyła drzwi wejściowe usłyszała, że jej mama z kimś rozmawiała. Milan zamknął drzwi. Kiedy weszli głębiej do salonu dziewczyna znieruchomiała. Jej mama rozmawiała z Nylanem. Kiedy chłopak ją ujrzał, najpierw ze złościa spojrzał na płaszcz, który miała na sobie, a następnie na Milana, jego wzrok wydawał się besztać rywala najohydniejszymi przekleństwami świata.
- Witam, pani Evans. - ukłonił się Milan.
Mama Lily uśmiechnęła się.
- Witaj Milan, dobrze wyglądasz.
Nylan wrócił wzrokiem do Lily, jego oczy pytały o wszystko.
- Cześć Nylan.. - odparła unikając jego spojrzenia.
- Cześć. - odpowiedział przez zęby.
- Nylanie to Milan, Milanie to Nylan. - odezwała się matka.
Milan wyciągnął dłoń wrogo spoglądając Nylanowi w oczy. Chłopak odwzajemnił uścisk po czym odwrócił wzrok.
- Pani Evans, możemy porozmawiać na osobności? - zapytał tajemniczy popapraniec.
- Pewnie, chodź do kuchni.
Tak też zrobili. Pozostawiając Lily z Nylanem. Przez dłuższy czas stali w milczeniu. Lil spostrzegła, że nadal ma na sobie płaszcz Milana. Zdjęła go odkładając na kanapę.
- Co się stało z Twoim telefonem? - warknął. - Od dwóch dni nie mam od Ciebie znaku życia, zamartwiałem się jak jakiś idiota a Ty przychodzisz z jakimś lamusem.. w jego płaszczu.. - prawie krzyczał. - Powiedz mi... co Ty dziewczyno odpieprzasz?
Lily przyspieszył oddech.
- Chodźmy do mojego pokoju. - poprosiła w obawie, że Milan usłyszy ich rozmowę.
Nyl się nie sprzeciwił, poszedł za przyjaciółką na górę. Kiedy weszli do pokoju, ona zamknęła za nim drzwi. Nylan stanął na środku, krzyżując ręce czekał na odpowiedź, na jakiekolwiek wyjaśnienia.
- To wszystko jest bardziej skomplikowane niż myślisz... - zaczęła.
- Słucham. - odparł oschle.
Patrzył na nią ze smutkiem i złością jednocześnie.
Jednak Lil zauważyła też, że w jego wzroku pojawiła się nuta pożądania gdy spoglądał na jej usta.
- Telefon mi się zepsuł. - odparła.
- Mogłaś odpisać od mamy. Martwiłem się.
- Wiem, przepraszam, jestem zabiegana ostatnio i...
- Własnie widzę. - syknął. - Jesteś zajęta nowym koleżką.
Lil otworzyła usta.
- To nie tak jak myślisz.. - wyjąkała. - To znajomy...
- Znajomy? Stał przy Tobie tak pewnie, jakbyś była jego własnością.
Lil zacisnęła pięści.
- Okej... - odezwał się. - Wróćmy do tej nocy... po balu.
Lil czuła się jak na jakimś przesłuchaniu.
- Byłaś po prostu pijana, czy naprawdę tego chciałaś?
Dziewczyna nie wiedziała co odpowiedzieć. Sama nie znała dobrze odpowiedzi na to pytanie.
- Kiedy pozwoliłaś mi się pocałować. - spuścił głos. - Poczułem się jakbym wygrał w lotka... Mogłem Cie dotknąć, poczuć Twoją delikatną skórę pod palcami, mogłem całować Twoje usta.. - zamknął oczy próbując sobie przypomnieć tę noc. - Było zajebiście. Kiedy odwiozłem Cię do domu, pocałowałaś mnie na pożegnanie i powiedziałaś, że jestem dla Ciebie ważny.. - zaciął się. - Co to znaczyło? Ważny.. w jakim sensie?
- Nylan, wychowaliśmy się razem, zawsze będziesz dla mnie kimś ważnym. - wyjaśniła krótko.
Jego mina stała się skwaszona.
- Czyli to co zaszło... te pocałunki, ten dotyk... to skutek Twojego przepicia? - zapytał dość chamsko.
Lil poczuła się jakby ktoś uderzył ja w twarz.
- Jak śmiesz! - warknęła. - Nie rób ze mnie laski, która staje się łatwa po alkoholu!
- Nie powiedziałem tak.
- Nylan, obydwoje wypiliśmy, obydwoje się zagalopowaliśmy.
- Chciałaś tego... - warknął. - Po cholerę pozwoliłaś mi Cię całować skoro znów dajesz mi kosza?
- Nie wiem.. - odparła. - Przepraszam Cię. Jesteś cudowny ale...
- No tak, zawsze znajdzie się jakieś ale.. - krzyknął. - Chciałaś tego Lily nie musisz sie z tym ukrywać! Widziałem to w Twoich oczach... próbujesz sama siebie okłamać...
- To Ty siebie okłamujesz Nylan... - prychnęła.
Chłopak kipiał ze wściekłości.
- Bawi Cię łamanie mi serca? - zapytał a w jego oczach pojawiły się łzy.
To rozwaliło Lil na łopatki.
- To nie jest jebana zabawka, wiesz? Ja Cię kocham.. - wydukał. - Kocham Cię i nie moge przestać o Tobie myśleć.. - kiedy powiedział te ostatnie słowa rzucił się na dziewczynę obejmując jej usta swoimi. Przywarł ją do ściany trzymając jej twarz. Całował ją tak mocno, tak tęsknie, tak, że aż zrobiło się jej duszno. Zaczęła go odpychać, jednak on był silniejszy. Dopiero kiedy dziewczyna zaczęła naparzać go pięściami oderwał się od jej ust.
- Nylan! - warknęła.
- Chciałem po prostu się pożegnać. - odparł. - I poczuć Twoje usta ostatni raz.
- Co? Skąd wiesz, że ja...
- Idę do wojska. - powiedział.
Lily podniosła brew.
- Że co?
- Nie idę na studia. Chcę służyć w wojsku. - odpowiedział z patriotyzmem w głosie.
- Ale...
- Chciałem powiedzieć Ci o tym wcześniej, ale olewałaś moje telefony. Wyjeżdżam jutro rano.
Dziewczyna złapała się za twarz. Poczuła nagły przypływ tęsknoty. Poczuła chęć rzucenia się Nylanowi w ramiona.
- Przed wyjazdem chciałem wiedzieć... czy będę miał do kogo wrócić...
Lil przemilczała odpowiedź.
- Widzę, że... - uśmiechnął się smutno. - Że jednak nie mam...
- Ale... ja nie rozumiem... - zaczęła dusić się łzami, które napłynęły jej do oczu.
- Nie kochasz mnie. - odparł. - To mi wystarczy.
Dziewczyna znieruchomiała.
- Muszę się czymś zająć, by o Tobie zapomnieć. - wypowiadając te słowa cierpiał. - Nie chcę robić sobie więcej złudnych nadziei.
- Nylan... przemyśl to...
- Po co? - zakpił. - Nie udawaj, że Cię to rusza. Wiesz jaka jest różnica między nami Lily? Ja każdej nocy będę umierał z tęsknoty do Ciebie, a Ty będziesz żyła wolnością. Ty już dawno o mnie zapomniałaś, o tym, że mam uczucia.
Jego słowa godziły ją w serce jak nóż.
- Żegnaj. - odparł patrząc jej w oczy z wielkim bólem.
Dziewczyna dławiąc się łzami złapała go za rękę i przyciągnęła do siebie. Wtuliła się w niego wdychając jego zapach, by pamiętać go kiedy się rozejdą każde w swoją stronę. On objął ją tak mocno, tak czule, tak z miłością, że aż prawie czuła jak łka jego cierpiące serce.
Stali tak wtuleni dłuższą chwilę. Kiedy w końcu Lily przerwała milczenie.
- Te pocałunki znaczyły dla mnie wiele. W moim życiu ostatnio dużo się dzieje i myślę, że chciałam odreagować... nie pomyśl o mnie źle, kocham Cię jak przyjaciela... wiem, że Tobie to nie wystarcza, wiem, że dałam Ci nadzieję... to moja wina, że teraz cierpisz... chciałabym wziąć Twój cały ból na swoje barki. Nylan... - spojrzała mu w oczy odchylając głowę do tyłu. - Wróć do mnie cały i zdrowy.
Chłopak jedynie cierpiącym wzrokiem badał jej twarz, jakby chciał zapamiętać każdy jej szczegół.
- Nie potraktowałam Cię jak zabawki, owszem chciałam w tamtym momencie żebyś mnie pocałował... sama nie wiem dlaczego... chyba jestem wszystkim za bardzo przytłoczona i taki był efekt...
On pokiwał głową.
- Będziemy pisać? - zapytała z nadzieją.
- Lily...
- Nie zapominaj o mnie. Zobacz ile razem przeżyliśmy...
Nylan uśmiechnął się delikatnie i pogłaskał ukochaną po policzku. Następnie pochylił się i pocałował ją w czoło.
- Uważaj na siebie. - poprosił.
- Czyli napiszesz do mnie?
- Nie wiem, Lily... jestem rozdarty, muszę pogodzić się z tym, że my nigdy... - parsknął. - Muszę iść...
- Ty też na siebie uważaj. Zależy mi na Tobie. - szepnęła kiedy wychodził.
Odprowadziła go wzrokiem, on pożegnał się z jej mamą i wyszedł. Dziewczyna zamknęła drzwi swojego pokoju i oparła o nie głowę.
- Zakochany żołnierzyk. - odezwał się głos za nią.
Nie musiała się odwracać by upewniać się, że to Milan.
- Przyznam Liliano, że sam nie rozumiem Twojego zachowania i nie chcę go rozumieć.
- Spadaj.
- Niestety będziemy musieli spadać razem. Jutrzejsza noc jest kluczowa. - wypowiedział to zdanie bardzo wyraźnie. - Jutro o północy bądź gotowa. Poznasz swoje przeznaczenie. Poznasz miejsce dla którego brałaś oddech każdego dnia. Poznasz swoje nowe, lepsze życie.
- Jak ja wróciłam do domu... - zapytała samą siebie z nadzieją w głosie, że otrzyma odpowiedź.
Postanowiła wziąć prysznic i doprowadzić się do porządku. Wtedy ujrzała ślad na swojej szyi, odgarnęła szybko włosy i zauważyła, że jest ich więcej. Okrągłe malinowe plamki od razu przypomniały jej o zeszłonocnym obściskiwaniu z Nylanem. Dziewczyna uchyliła usta dziwiąc się jak bardzo nad sobą nie kontrolowała. Zakryła malinki włosami i ze wstydem poszła się umyć.
Kiedy wróciła z łazienki usiadła bezsilnie na łóżku i spojrzała w telefon. 10 wiadomości.
Marszcząc brwi przeczytała pierwszą z nich.
" Kiedy się obudzisz, daj mi znać :* "
" Nawet nie wiesz jaki jestem teraz szczęśliwy..."
" Nie zasnę tej nocy, przysięgam! "
" Lily, jesteś niesamowita, a Twoje usta są takie miękkie... "
" Chcę Cię znów zobaczyć "
" Mam nadzieję, że nie żałujesz tych pocałunków "
" Ja totalnie odpłynąłem... "
" :* "
" Jak łokieć? Mam wyrzuty sumienia, że nie zdążyłem Cię złapać "
" Kiedy się widzimy? "
Lil odrzuciła telefon na bok.
- Co ja mam mu powiedzieć... - syknęła. - Że byłam po prostu pijana? Że na trzeźwo by do tego nie doszło? - wstała z łóżka nerwowo chodząc po pokoju. - Wykorzystał moment mojej słabości... uhh Nylan! - prawie krzyknęła.
Jednak sama dobrze wiedziała, że bez jej zgody Nylan by jej nie pocałował. Dokładnie pamiętała, że sama podkusiła go do tego pocałunku. Tylko po co?
Czy była na tyle zdesperowana, że posunęła się do tego kroku?
- Koniec z alkoholem. - wydusiła. - Jestem głupia...
Nie odpisała przyjacielowi, pozostawiając go w tęsknej niewiedzy co robi jego ukochana.
Postanowiła wyłączyć telefon na cały dzień. Musiała wszystko przeanalizować.
Tak też zrobiła, wyłączając urządzenie schowała je do najniższej szuflady i zakryła jeszcze majtkami.
Cały dzień zleciał dość szybko, Lil pomogła mamie w ogrodzie, gruntownie też posprzątały dom. Potrzebowała odreagować, zrobić coś normalnego... coś ludzkiego.
- Kochanie.. - zaczęła mama.
Lil wyczuła niepewność w jej głosie. Nie odzywając się pozwoliła matce kontynuować.
- Zastanawialiśmy się z ojcem co postanowiłaś w związku z... - zacięła się. - Z odejściem z Milanem.
Lil nie ukazała żadnych emocji na swojej twarzy.
- Nic. - odparła jedynie.
- Słonko, zostały Ci trzy noce. Nie chcę Cię denerwować, wiem, że jesteś na nas wściekła... - mówiła łamiącym się głosem. - Ale z tatą strasznie Cię kochamy... jesteś tam potrzebna... uwierz nam, na razie nic więcej wiedzieć nie możesz.
- To jest wszystko zbyt skomplikowane.. - odpowiedziała brunetka. - Nie mam zielonego pojęcia gdzie zabierze mnie ten złamas, a wszyscy każecie mi i tak z nim iść.
- Zaufaj nam.. - poprosiła mama. - Jesteś wybawieniem dla tej krainy...
- Mamo, sama siebie posłuchaj... to brzmi jak jakiś chory film.
- W życiu nic nie jest proste. - posmutniała. - Dla nas zawsze będziesz najcudowniejszym promyczkiem słońca który chcę oglądać każdego poranka... ale siły wyższe narzucają Ci misję. Ja jako Twoja matka, wiem, że dasz sobie tam świetnie radę. - odparła a w jej oczach pojawiły się łzy.
- Mamo... - pisnęła Lil rzucając się mamie w ramiona.
Obydwie zaczęły cicho płakać.
- Musisz tam iść, po to się urodziłaś, by wyzwolić lepszy świat... - szepnęła.
Dziewczyna nie odpowiedziała już nic.
Poczuła się jeszcze gorzej.
Poczuła się jak królik wpuszczony do nowej klatki... nie wiedziała co czeka ją za rogiem.
Minęła kolejna noc. Telefon nadal leżał w szufladzie pod majtkami.
Lil postanowiła się przewietrzyć. Chwyciła dawno zapomnianą już MP3 i słuchawki po czym wyszła na spacer. Postanowiła przejść się do domu w którym opiekowała się małym czarnowłosym chłopcem. Rodzina co prawda zrezygnowała z jej usług po dwóch dniach, ale obiecali jej za to solidne wynagrodzenie.
Słuchając "Carry on my wayward son" przypomniała sobie jak przy tej piosence uczyła się gotować pierwszą w jej życiu zupę. Przy tej piosence pierwszy raz dostała też okres. Przy tej piosence upiła się kiedyś piwem z Nylanem w wieku 14lat. Przy tej piosence wracały do niej wszystkie wspomnienia ubiegłych lat. Zapewne przypomniałaby sobie ich więcej, lecz doszła wtedy do domu w którym niegdyś pracowała.
Godzinę później wracała już do domu. Poczuła się trochę lepiej. Przemyślała sobie wszystko po trzykroć. Postanowiła jeszcze usiąść na chwilę na ławce i pooddychać powietrzem swojej mieściny - w końcu nie wiadomo kiedy znów tu wróci.
Zamknęła oczy rozkoszując się delikatnym wiaterkiem uderzającym stopniowo w jej twarz. Zaczęła nucić cicho piosenkę, która właśnie się włączyła. Po chwili poczuła jak jej ciało podąża za rytmem muzyki. Wstała z ławki i zaczęła tańczyć. Kręcić się, machać rękami, potrząsając biodrami a'la Shakira. Dziewczyna zapomniała się na tyle, że nie zauważyła, iż ktoś do niej dołączył.
Kiedy piosenka dobiegła końca, wyjęła słuchawki i odwróciła się by wrócić do domu. Jednak ktoś zatarasował jej drogę. To był znów on.
Lily zrobiła się czerwona jak burak. Czy Milan widział jej dzikie tańce w parku?
- Widzę, że świetnie się czujesz. - odpowiedział pomrukiem.
Dziewczyna spuściła wzrok na swoje buty. Było jej wstyd.
- Liliano, zostały dwie noce do podjęcia decyzji.
- Wiem. - odpowiedziała szybko nadal na niego nie patrząc.
Milan skinął głową. Sprawiał wrażenie władczego, mrocznego wojownika. Wzbudzał dreszcz grozy kiedy patrzył na daną osobę spod oka. Jego czarne i lśniące oczy przypominały węgielki, płonące i nienawistne.
- Milanie... - zaczęła. - Długo się nad tym zastanawiałam...
On nie przerwał jej. Cierpliwie czekał, aż sama zdoła to powiedzieć.
- Podjęłam już decyzję. Piszę się na to... - burknęła. - Ale bardzo niechętnie.. i wiedz, że robię to tylko dla moich rodziców.
Milan skinął głową.
- Może nie widać, ale Twoja decyzja przynosi uśmiech mej zgorzkniałej, przeklętej duszy..
- N-nie widać. - wyjąkała.
- Jednak tak jest.. - odparł.
Lily przełknęła ślinę. Dopiero dotarło do niej, że właśnie porzuciła swoje dotychczasowe życie. Jej ciało pokryły dreszcze, sama dostała drgawek.
- Zimno Ci? - zapytał mężczyzna brzmiąc podejrzanie sympatycznie. - Proszę, okryj się tym. - odparł ściągając swój plaszcz. Czarny płaszcz. Czy on wszystkie ubrania miał czarne?
Lil najpierw odmówiła, jednak po chwili stwierdziła, że facet wygląda na nieobliczalnego i wyciągnęła rękę.. Jednak on minął ją i stając za jej plecami pozwolił sobie założyć jej płaszcz. Dziewczyna poczuła się speszona.
- Gdybym używał człowieczych określeń dotyczących piękna.. rzekłbym, że uroczo wyglądasz w tym płaszczu. - odparł lustrując ją wzrokiem.
Lil przeszył kolejny dreszcz.
- Bal był udany? - zapytał niechętnie.
- Serio Cię to obchodzi? - parsknęła.
Milan spróbował się uśmiechnąć, lecz gdy zdał sobie z tego sprawę znów przybrał pochmurną minę.
- Jesteś niezwykle pyskata jak na taką kruchą istotę. - skomentował gorzko.
- Ktoś musi... - warknęła.
- Rozumiem, że Twoja decyzja jest już pewna? - zapytał.
Lil wzięła głęboki oddech.
- Tak.
- W takim razie pozwolę sobie odprowadzić Cię do domu i przekazać szczęśliwą nowinę Twym rodzicom.
Lil skinęła głową.
Kiedy szli razem, żadno z nich nie odezwało się ani słowem. Lily schowała swoje drobne dłonie w rękawy płaszcza ciesząc się niezwykłym ciepłem bijącym od niego.
Milan szedł obok niej. Bardzo wysoki, smukły i tajemniczo pociągający.
Kiedy dotarli do domu, on otworzył przed nią furtkę. Kiedy Lily otworzyła drzwi wejściowe usłyszała, że jej mama z kimś rozmawiała. Milan zamknął drzwi. Kiedy weszli głębiej do salonu dziewczyna znieruchomiała. Jej mama rozmawiała z Nylanem. Kiedy chłopak ją ujrzał, najpierw ze złościa spojrzał na płaszcz, który miała na sobie, a następnie na Milana, jego wzrok wydawał się besztać rywala najohydniejszymi przekleństwami świata.
- Witam, pani Evans. - ukłonił się Milan.
Mama Lily uśmiechnęła się.
- Witaj Milan, dobrze wyglądasz.
Nylan wrócił wzrokiem do Lily, jego oczy pytały o wszystko.
- Cześć Nylan.. - odparła unikając jego spojrzenia.
- Cześć. - odpowiedział przez zęby.
- Nylanie to Milan, Milanie to Nylan. - odezwała się matka.
Milan wyciągnął dłoń wrogo spoglądając Nylanowi w oczy. Chłopak odwzajemnił uścisk po czym odwrócił wzrok.
- Pani Evans, możemy porozmawiać na osobności? - zapytał tajemniczy popapraniec.
- Pewnie, chodź do kuchni.
Tak też zrobili. Pozostawiając Lily z Nylanem. Przez dłuższy czas stali w milczeniu. Lil spostrzegła, że nadal ma na sobie płaszcz Milana. Zdjęła go odkładając na kanapę.
- Co się stało z Twoim telefonem? - warknął. - Od dwóch dni nie mam od Ciebie znaku życia, zamartwiałem się jak jakiś idiota a Ty przychodzisz z jakimś lamusem.. w jego płaszczu.. - prawie krzyczał. - Powiedz mi... co Ty dziewczyno odpieprzasz?
Lily przyspieszył oddech.
- Chodźmy do mojego pokoju. - poprosiła w obawie, że Milan usłyszy ich rozmowę.
Nyl się nie sprzeciwił, poszedł za przyjaciółką na górę. Kiedy weszli do pokoju, ona zamknęła za nim drzwi. Nylan stanął na środku, krzyżując ręce czekał na odpowiedź, na jakiekolwiek wyjaśnienia.
- To wszystko jest bardziej skomplikowane niż myślisz... - zaczęła.
- Słucham. - odparł oschle.
Patrzył na nią ze smutkiem i złością jednocześnie.
Jednak Lil zauważyła też, że w jego wzroku pojawiła się nuta pożądania gdy spoglądał na jej usta.
- Telefon mi się zepsuł. - odparła.
- Mogłaś odpisać od mamy. Martwiłem się.
- Wiem, przepraszam, jestem zabiegana ostatnio i...
- Własnie widzę. - syknął. - Jesteś zajęta nowym koleżką.
Lil otworzyła usta.
- To nie tak jak myślisz.. - wyjąkała. - To znajomy...
- Znajomy? Stał przy Tobie tak pewnie, jakbyś była jego własnością.
Lil zacisnęła pięści.
- Okej... - odezwał się. - Wróćmy do tej nocy... po balu.
Lil czuła się jak na jakimś przesłuchaniu.
- Byłaś po prostu pijana, czy naprawdę tego chciałaś?
Dziewczyna nie wiedziała co odpowiedzieć. Sama nie znała dobrze odpowiedzi na to pytanie.
- Kiedy pozwoliłaś mi się pocałować. - spuścił głos. - Poczułem się jakbym wygrał w lotka... Mogłem Cie dotknąć, poczuć Twoją delikatną skórę pod palcami, mogłem całować Twoje usta.. - zamknął oczy próbując sobie przypomnieć tę noc. - Było zajebiście. Kiedy odwiozłem Cię do domu, pocałowałaś mnie na pożegnanie i powiedziałaś, że jestem dla Ciebie ważny.. - zaciął się. - Co to znaczyło? Ważny.. w jakim sensie?
- Nylan, wychowaliśmy się razem, zawsze będziesz dla mnie kimś ważnym. - wyjaśniła krótko.
Jego mina stała się skwaszona.
- Czyli to co zaszło... te pocałunki, ten dotyk... to skutek Twojego przepicia? - zapytał dość chamsko.
Lil poczuła się jakby ktoś uderzył ja w twarz.
- Jak śmiesz! - warknęła. - Nie rób ze mnie laski, która staje się łatwa po alkoholu!
- Nie powiedziałem tak.
- Nylan, obydwoje wypiliśmy, obydwoje się zagalopowaliśmy.
- Chciałaś tego... - warknął. - Po cholerę pozwoliłaś mi Cię całować skoro znów dajesz mi kosza?
- Nie wiem.. - odparła. - Przepraszam Cię. Jesteś cudowny ale...
- No tak, zawsze znajdzie się jakieś ale.. - krzyknął. - Chciałaś tego Lily nie musisz sie z tym ukrywać! Widziałem to w Twoich oczach... próbujesz sama siebie okłamać...
- To Ty siebie okłamujesz Nylan... - prychnęła.
Chłopak kipiał ze wściekłości.
- Bawi Cię łamanie mi serca? - zapytał a w jego oczach pojawiły się łzy.
To rozwaliło Lil na łopatki.
- To nie jest jebana zabawka, wiesz? Ja Cię kocham.. - wydukał. - Kocham Cię i nie moge przestać o Tobie myśleć.. - kiedy powiedział te ostatnie słowa rzucił się na dziewczynę obejmując jej usta swoimi. Przywarł ją do ściany trzymając jej twarz. Całował ją tak mocno, tak tęsknie, tak, że aż zrobiło się jej duszno. Zaczęła go odpychać, jednak on był silniejszy. Dopiero kiedy dziewczyna zaczęła naparzać go pięściami oderwał się od jej ust.
- Nylan! - warknęła.
- Chciałem po prostu się pożegnać. - odparł. - I poczuć Twoje usta ostatni raz.
- Co? Skąd wiesz, że ja...
- Idę do wojska. - powiedział.
Lily podniosła brew.
- Że co?
- Nie idę na studia. Chcę służyć w wojsku. - odpowiedział z patriotyzmem w głosie.
- Ale...
- Chciałem powiedzieć Ci o tym wcześniej, ale olewałaś moje telefony. Wyjeżdżam jutro rano.
Dziewczyna złapała się za twarz. Poczuła nagły przypływ tęsknoty. Poczuła chęć rzucenia się Nylanowi w ramiona.
- Przed wyjazdem chciałem wiedzieć... czy będę miał do kogo wrócić...
Lil przemilczała odpowiedź.
- Widzę, że... - uśmiechnął się smutno. - Że jednak nie mam...
- Ale... ja nie rozumiem... - zaczęła dusić się łzami, które napłynęły jej do oczu.
- Nie kochasz mnie. - odparł. - To mi wystarczy.
Dziewczyna znieruchomiała.
- Muszę się czymś zająć, by o Tobie zapomnieć. - wypowiadając te słowa cierpiał. - Nie chcę robić sobie więcej złudnych nadziei.
- Nylan... przemyśl to...
- Po co? - zakpił. - Nie udawaj, że Cię to rusza. Wiesz jaka jest różnica między nami Lily? Ja każdej nocy będę umierał z tęsknoty do Ciebie, a Ty będziesz żyła wolnością. Ty już dawno o mnie zapomniałaś, o tym, że mam uczucia.
Jego słowa godziły ją w serce jak nóż.
- Żegnaj. - odparł patrząc jej w oczy z wielkim bólem.
Dziewczyna dławiąc się łzami złapała go za rękę i przyciągnęła do siebie. Wtuliła się w niego wdychając jego zapach, by pamiętać go kiedy się rozejdą każde w swoją stronę. On objął ją tak mocno, tak czule, tak z miłością, że aż prawie czuła jak łka jego cierpiące serce.
Stali tak wtuleni dłuższą chwilę. Kiedy w końcu Lily przerwała milczenie.
- Te pocałunki znaczyły dla mnie wiele. W moim życiu ostatnio dużo się dzieje i myślę, że chciałam odreagować... nie pomyśl o mnie źle, kocham Cię jak przyjaciela... wiem, że Tobie to nie wystarcza, wiem, że dałam Ci nadzieję... to moja wina, że teraz cierpisz... chciałabym wziąć Twój cały ból na swoje barki. Nylan... - spojrzała mu w oczy odchylając głowę do tyłu. - Wróć do mnie cały i zdrowy.
Chłopak jedynie cierpiącym wzrokiem badał jej twarz, jakby chciał zapamiętać każdy jej szczegół.
- Nie potraktowałam Cię jak zabawki, owszem chciałam w tamtym momencie żebyś mnie pocałował... sama nie wiem dlaczego... chyba jestem wszystkim za bardzo przytłoczona i taki był efekt...
On pokiwał głową.
- Będziemy pisać? - zapytała z nadzieją.
- Lily...
- Nie zapominaj o mnie. Zobacz ile razem przeżyliśmy...
Nylan uśmiechnął się delikatnie i pogłaskał ukochaną po policzku. Następnie pochylił się i pocałował ją w czoło.
- Uważaj na siebie. - poprosił.
- Czyli napiszesz do mnie?
- Nie wiem, Lily... jestem rozdarty, muszę pogodzić się z tym, że my nigdy... - parsknął. - Muszę iść...
- Ty też na siebie uważaj. Zależy mi na Tobie. - szepnęła kiedy wychodził.
Odprowadziła go wzrokiem, on pożegnał się z jej mamą i wyszedł. Dziewczyna zamknęła drzwi swojego pokoju i oparła o nie głowę.
- Zakochany żołnierzyk. - odezwał się głos za nią.
Nie musiała się odwracać by upewniać się, że to Milan.
- Przyznam Liliano, że sam nie rozumiem Twojego zachowania i nie chcę go rozumieć.
- Spadaj.
- Niestety będziemy musieli spadać razem. Jutrzejsza noc jest kluczowa. - wypowiedział to zdanie bardzo wyraźnie. - Jutro o północy bądź gotowa. Poznasz swoje przeznaczenie. Poznasz miejsce dla którego brałaś oddech każdego dnia. Poznasz swoje nowe, lepsze życie.
piątek, 11 sierpnia 2017
9. Miłosne wzloty i upadki
Księżyc był w pełni. Gwiazdy chyba nigdy wcześniej nie świeciły tak jasno. Na twarzy czuć można było delikatny powiew letniego, dusznego wiatru.
- Odpowiedz łaskawie! - podniosła głos wstając. - Miałeś mi sie nie pokazywać na oczy przez 7 nocy!
Milana objął cień, czy on zawsze musiał zgrywać takiego mrocznego, tajemniczego i niebezpiecznego? Jego wyraz twarzy nie przedstawiał nic, zresztą jak zwykle...
- Przybyłem by pomóc Ci podjąć decyzję.
- Sama świetnie sobie radzę
- Nie wątpię. - zakpił. - Jednak chciałem Ci przypomnieć, że powinnaś pamiętać o tym co jest ważniejsze w tym momencie... Twój bal czy zła sytuacja w naszej krainie.
- Wiesz co? Jesteś strasznym gburem! - parsknęła. -Taki bal ma się raz w życiu, każdy chce go przeżyć.. no z wyjątkiem Ciebie bo nie wyglądasz na takiego, który lubi się bawić. - zaśmiała się szyderczo.
- Liliano, rozumiem, jesteś młoda i swawolna jak łania na łące, lecz pamiętaj, że życie nie opiera się tylko na pozytywnych chwilach. Chciałem Ci się tylko przypomnieć.
- Nie musiałeś. Nie mogę wybić sobie z głowy tego co mi mówiłeś. - odparła.
Milan prawie się uśmiechnął, lecz się powstrzymał. Musiał być taki poważny? Czemu zachowywał się jak stary dziad? Oh może dlatego, że w głębi duszy był starym dziadem. Choć Lily nie wiedziała ile miał lat, czuła że dość sporo... To zabawne, starzec ukrywający się pod postacią młodzieńca.
- Milan pozostało jeszcze trochę czasu, muszę pomyśleć. - odparła próbując wzbudzić w nim zrozumienie.
- W porządku. - parsknął. - Pamiętaj jednak, że życie nie kręci się tylko wokół Ciebie... Są ludzie, którzy Cię potrzebują..
- Nie wiem o kim mówisz.
- Dowiesz się w swoim czasie. - odparł. -Tymczasem...nie przeszkadzam już w zabawie, chyba Twój przyjaciel Cię szuka.
Lil spojrzała na drzwi główne pałacu, rzeczywiście stał w nich Nylan.
Dziewczyna spojrzała raz jeszcze na Milana.
- Za 4 noce dam Ci odpowiedź.. - burknęła pod nosem. - Cześć...
- Miłej zabawy. - odpowiedział tylko i zatonął w cieniu.
Lil czym prędzej ruszyła spowrotem do pałacu. Widząc lekko zdenerwowanego Nylana uśmiechnęła się do niego uroczo.
- Lily, Chryste wystraszyłem się, że zwiałaś jak kopciuszek, szukałem bucika ale nie znalazłem...
Lil przygryzła dolną wargę że stresu.
- Musiałam się przewietrzyć
- Mogliśmy zrobić to razem. - odpowiedział przyglądając się jej. - Wszystko okej? Pobladłaś...
-Za dużo... Um... Za dużo alkoholu. - odparła próbując brzmieć wiarygodnie.
- Ja też na razie odpuszczam picie. Wracamy na salę czy chcesz się przejść ?
Dziewczyna odwróciła się by spojrzeć w miejsce w którym stał Milan. Nie było go tam.
- Wróćmy na salę. - odpowiedziała.
Tak też zrobili. Minęły kolejne godziny, jednak Lily nie czuła się już na balu tak swobodnie jak wcześniej. Była spięta i zestresowana decyzją którą musiała wkrótce podjąć.
- Może drinka? - zaproponował Nyl. - widzę, że coś Cię gryzie. Dajesz, wygadaj się.
Lil wzięła głęboki wdech i poprosiła Nylana o zrobienie drinka.
- To nic takiego.. okres...
- A to nic nie poradzę, opóźnia mi się od urodzenia. - zaśmiał się.
Lily spróbowała się uśmiechnąć
- W okres można pić alkohol? - zapytał.
- Z głową, owszem.
W tym momencie dosiadł się Reggy. Chłopak przetarł mokre od potu czoło. Za chwilę od tyłu zaszła go Elle. Wsadziła swoje małe dłonie pod jego koszulę i niczym drapieżna kocica zaczęła szeptać mu coś do ucha.
- Niewyżyte świry. - zaśmiał się Nyl.
Reggy odepchnął Elle, a ta udając obrażoną odeszła poszukać swoich równie pustych koleżanek.
- Co tam słodziaki? - zapytał Reggy zapinając koszulę.
- W porządku. - odparła Lily nie patrząc nawet na niego.
- Nie wytrzymam z tą babą. - wysapał. - Ciągle się do mnie dobiera i nic nie robi sobie z tego że jesteśmy w miejscu publicznym. - poskarżył się.
- No cóż Reggy, widziałeś co brałeś. - odparł Nylan popijając drinka. - Mogłeś trafić lepiej.
- Ważne, że Ty trafiłeś dobrze. - powiedział spoglądając na Lilianę.
Ona podniosła wzrok i skrzywiła się.
- Nie jesteśmy razem. - odparła.
- Ah... Sorry. Ale ładnie wyglądacie razem. - odpowiedział zmieszany. - Jak tam Nylan Twój skuter?
- Bez zarzutów. Śmiga jak szalony, choć ostatnio musiałem wymienić silnik bo stary się już wykończył.
- O kurczę, to poleciało po kosztach, co? - zaśmiał się.
- Wiesz.. coś tam odłożone miałem, na skuter nie żałuję pieniędzy. Dbam o niego lepiej niż o siebie. - odparł.
Lil przewróciła oczami. Nie chciało jej się słuchać znowu o skuterze Nylana.
- Pójdę do toalety. - uśmiechnęła się i wstała.
W toalecie aż roiło się od poprawiających makijaż lasek. Podśmiechiwały i układały swoje fryzury robiąc sobie selfie.
- Lily chodź zrób sobie z nami fotkę ! - odezwała się któraś z nich.
Lily żeby nie wyjść na "inną" podeszła do dziewczyn i dołączyła do grupowego selfie.
Dziewczyny po tym wyskoczyły z toalety kręcić tyłkami na parkiecie, a Lily została w toalecie całkiem sama. Oparła się o zlew i spojrzała w lustro. Rzeczywiście bardzo zbladła, przez to zdawała się wyglądać niezdrowo. Jednak musiała sama sobie przyznać, że prezentowała się zjawiskowo. Szkoda, że w głowie miała tylko myśl o tym, że co raz mniej czasu pozostało do podjęcia decyzji.
Minęła kolejna godzina, Lily zatańczyła dwa kawałki z Reggym i kilka z Nylanem.
Zbliżał się koniec balu i powoli ludzie zaczęli opuszczać salę.
- Masz ochotę już się stąd ulotnić ? - przerwał jej rozmyślanie Nylan.
Lil wzruszyła ramionami.
- Chodź.. - złapał ją za rękę i pociągnął do drzwi.
Kiedy pożegnali się ze wszystkimi powędrowali w stronę samochodu.
- O kur**! - ryknął Nylan łapiąc się za głowę
Lil stanęła za nim i spojrzała na to na co patrzył.
- Kto to zrobił?! - warknął.
Dziewczynie zabrakło tchu. Złapała się za klatkę piersiową i zrobiła dwa kroki w tył. Na drzwiach od kierowcy ktoś czymś bardzo ostrym wyrył liczbę 4.
Lily poczuła się słabo. Nylan to zauważył.
- Ej co się dzieje ? - zapytał.
- Nic...ja...- wyjąkała osuwając się na ziemię.
Wtedy zrobiło się jej przed oczami ciemno. Słyszała tylko głos Nylana. Czuły i opiekuńczy.
- Lily otwórz oczy.. - prosił
Dziewczyna choć chciała to nie mogła. Dopiero po chwili się jej to udało. Zdała sobie wtedy sprawę że znajdują się w samochodzie, Nylan prowadził, ona siedziała obok niego.
Jęknęła łapiąc się za łokieć. Zauważyła wtedy krew.
- Przepraszam, nie zdążyłem Cię złapać... - mówił płaczliwym głosem.
Dziewczyna poprawiła się na siedzeniu i spojrzała przed siebie. W przednią szybę.
- Boli? - skrzywił się patrząc na ranę.
- Trochę.. - odparła.
- Zaraz ci to opatrzę, nie chciałem robić szumu wśród ludzi przed pałacem. Nikt nie zauważył, że zemdlałaś. Od razu powiadomiliby Twoich rodziców...
- Spokojnie, nic mi nie jest. - odparła
- Chciałem zabrać cię w pewne miejsce.. ale teraz już sam nie wiem.. pewnie chce ci się spać...
- Co? W jakie miejsce ? - zainteresowała się próbując nie myśleć i pulsującym bólu łokcia.
- W piękne miejsce. - uśmiechnął się.
- Możesz mnie tam zabrać, nie mam ochoty wracać zbyt szybko do domu.... Która godzina?
- 3 w nocy lub nad ranem.. jak wolisz. - odpowiedział.
Lil skinęła głową.
Po kilkunastu minutach Nylan się zatrzymał. W środku lasu. Chciał zbierać grzyby? Chciał zajechać na dziwki? Czy może nie?
- Wysiadamy. - odparł.
Lily otworzyła drzwi i wysiadła z samochodu. Na zewnątrz było tak przyjemnie, tak chłodno. Zauważyła, że Nylan wyciągał apteczkę z bagażnika.
- Chodź tu. - poprosił.
Dziewczyna podeszła i pozwoliła się opatrzyć. Poczuła się jak mały dzieciak, który wywalił się na rowerze. Co prawda opatrunek nie pasował do jej sukienki, ale kogo by to obchodziło...
- Mam nadzieję, że miejsce Ci się spodoba.
Nylan uśmiechnął się tajemniczo. Lily się to spodobało, lecz nie pokazała tego po sobie. Idąc z Nylanem przez las zdała sobie sprawę, że chyba zaczynała coś do niego czuć...
Spojrzała na niego idącego krok przed nią, był taki przystojny, szeroki w barkach, męski ... Wcześniej tego nie zauważała.
- Odkryłem to miejsce jakiś czas temu, kiedy przyjechałem z ojcem łowić ryby. - powiedział, choć nikt go o nic nie pytał.
- Nigdy jeszcze nie byłam w lesie o tej porze. - odparła Lily.
- Boisz się ? - zaśmiał się.
- Trochę.. to znaczy.. czuję się... obserwowana. - wyjąkała.
- Spokojnie, to pewnie jakiś niedźwiedź.
- Głupek! - szturchnęła go.
Dojście do jeziora zajęło im jeszcze 10minut. Kiedy przedarli się przez małe choineczki i weszli na piękną, zieloną trawę Lil oniemiała z zachwytu. Jezioro przed nimi mieniło się tysiącami barw. Było takie spokojne, takie ciche. Dziewczyna usłyszała piękny śpiew koników polnych i nawet nie zauważyła kiedy Nylan rozłożył wielki koc dla ich dwojga.
Usiedli na nim, a Lily nie mogła wydusić słowa. Gwiazdy odbijały się w wodzie i sprawiały wrażenie tańczących chochlików.
- Przepiękne miejsce... - westchnęła nie odrywając wzroku od wody.
- Mnie też się podoba. - odpowiedział Nylan ciepłym głosem.
Dziewczyna ułożyła nogi na bok, jak syrena w czasie godów
- Mam nadzieję, że nie pobrudzisz sobie sukienki, nie chcę później płacić Ci za nią odszkodowania. - zaśmiał się.
- To miejsce jest tak śliczne, że nie byłabym na ciebie o to zła.. - uśmiechnęła się.
- Dobrze się bawiłaś na balu? - zapytał.
- Tak. - odparła spoglądając na niego. - Było mega.
- Poza tym jedzeniem to ja też jestem zadowolony.
- Nie najadłeś się ?
- Nie bardzo. - posmutniał.
Na chwilę ucichli.
Przez dosłownie pięć minut żadno z nich nie powiedziało ani słowa.
- Chce pomoczyć stopy w tej wodzie. - wypaliła nagle Lily zauważając cień uśmiechu na twarzy Nylana.
- A co? Zaśmierdziały się od tych szpilek? - zaśmiał się bezczelnie.
- Jesteś walnięty. - odpowiedziała mu śmiechem ściągając buty.
Kiedy stanęła gołymi stopami na trawie, prawie się podnieciła, to uczucie kiedy z wysokich butów wyskakujesz z gołymi nóżkami na trawę jest niesamowite.
Zadzierając suknię do góry zamoczyła stópki.
Zauważyła wtedy kątem oka, że Nyl nie tylko zdjął buty ale i koszulkę i poszedł za nią.
Czuła się cudownie, chociaż przez chwilę.
Nylan zaczął wędrować w wodzie tak mocno, że każdy jego krok ochłapywał Lily.
- Uważaj sobie. - pogroziła palcem puszczając sukienkę ... I wtedy zdała sobie sprawę, co zrobiła... Jej długa suknia zamoczyła się w wodzie...
- O kurde.. - usłyszała tylko tyle z ust Nylana.
Dziewczyna najpierw się zezłościła. Ale po chwili stwierdziła, że raz się żyje! Zaczęła zdejmować swoją sukienkę.. a widząc minę Nylana pomyślała, że w życiu chyba tak bardzo nie zastygł w miejscu. Jego mina była nie do opisania, zdziwienie, zawieszenie, podniecenie.. taki mix nie do opisania.
Kiedy dziewczyna z trudem zdjęła z siebie suknię, rzuciła ją na brzeg, a sama została w wodzie w pięknym czarnym staniku wykończonym koronkami z diamencikami oraz klasycznych majtkach.
- C-co..- zaśmiała się widząc oniemiałego przyjaciela- Nie pamiętasz jak się kąpaliśmy za dzieciaka w basenie ?
- Pamiętam... - wydukał. - Jednak trochę się od tamtego czasu zmieniłaś...
Chłopak ewidentnie nie wiedział teraz co zrobić.
- Teraz możemy się chlapać cwaniaku. Ściągaj gacie i mnie złap!
Nylan na początku zamrugał 13 razy i dopiero po tym uśmiechnął się zalotnie i zdjął spodnie pozostając w niebieskich bokserkach w jelonki.
- Urocze. Nie zmieniłeś tych bokserek od 6 roku życia ? - zakpiła.
- Nie. - uśmiechnął się.
- To teraz mnie złap. - zachichotała uciekając w głębsza wodę.
Nylan pognał za nią, gonitwa w wodzie nie należała do najłatwiejszych i była bardzo męcząca. Nylan złapał ją kilka razy, ona i jego. Po kilkunastu minutach Lil nieźle się zasapała, jednak kiedy się odwróciła i zauważyła, że Nylana nigdzie nie było ... zesztywniała.
- Yyy... Nylan? - zawołała pytająco.
Cisza.
- Nylan! - krzyknęła.
Nie było go. Przed oczami pojawił się jej obraz tonącego chłopaka.
- Cholera... - warknęła a w jej oczach pojawiły się łzy.
Wtedy usłyszała za sobą głośne wynurzenie i plusk, woda ochlapała jej całe włosy. Dziewczyna się odwróciła i ujrzała zadowolonego z siebie przyjaciela.
- Mnie szukasz ? - zaśmiał się.
Ona zaczęła nawalać jego klatę pięściami z nerwów..
- Wystraszyłeś mnie! - krzyknęła. - Myślałam że utonąłeś!
- Prędzej ryby się potopią niż ja. - zaśmiał się łapiąc ją za nadgarstki.
Dziewczyna była na niego wkurzona. Dopiero po chwili zdała sobie sprawę, że zapadła głęboka cisza.
Nylan pozwolił sobie odsunąć kosmyk włosów wpadający jej do oka. Kiedy dotknął jej policzka w brzuchu poczuła dziwne łaskotanie. Czy to motylki?
Zamarła. Pozwoliła mu przejeżdżać dłonią po jej twarzy, podobało się jej to. On to zauważył. Kiedy przygryzła usta i spojrzała na jego.. nie potrzebował nic więcej.. nachylił się i pocałował ją tak delikatnie.. pieścił jej usta swoimi tak, jakby obchodził się z jajkiem. Po chwili oderwał swoje wargi i spojrzał jej w oczy.
- Nie uciekasz ? - zapytał.
- Nie...
- Nie chce Cię zmuszać.. w końcu jesteśmy przyjaciółmi...
- Ale ja nie protestuje..- odparła prosząco patrząc na jego gorące usta.
Chłopak się uśmiechnął i ponownie zatopili się w pocałunku. Ten był trochę mocniejszy, bardziej namiętny. Złapał ją w talii i przyciągnął do siebie a ona nie protestowała. Po prostu pozwoliła się ponieść chwili. Oplotła swoje ręce za jego szyją i naparła na niego ciałem tak, że czuła jego wyrywające się z klatki piersiowej serce.
- Kocham Cię.. - szepnął i pocałował ją w ponownie. - Nie uciekaj mi już więcej..
To wyznanie zaskoczyło Lily.
Kochał ją.
Wiedziała to już wcześniej... Ale kiedy to powiedział, poczuła się jak śmieć...
Patrzył na nią z taką miłością..
Czy ona kochała jego?
Wiedziała, że nie tak jak on ją.
Po prostu chciała chyba spróbować się w nim zakochać... Ale czy to się udało.. czy to wogóle się uda?
To że jest przystojny i dobry pozostawało bez wątpliwości, ale uczucie musi powstać głęboko w sercu.. nie w oczach... Jak na razie Lily wiedziała tylko tyle... że uczucie przed pocałunkiem to nie były motylki... Tylko zatrucie pokarmowe ..
I właśnie w tym momencie zwymiotowała do wody a Nylan z zaskoczenia zakrztusił się śliną i zaczął się dusić.
Para ledwo co wyszła z wody na ląd. Lil położyła się na brzuchu czując się jak rozjechany ślimak, a Nylan nie mógł złapać powietrza.
Wiatr zawiał mocniej. Zawiał tak mocno, że na chwilę odsłonił liście ukazując postać kryjącą się w zaroślach. Stał ze skrzyżowanymi ramionami a na jego twarzy rysował się gniew...
Gniew taki jak ryczący lew.
Gniew jak łamiąca drzewa burza.
Gniew łamiąca kości..
Zero litości.
- Odpowiedz łaskawie! - podniosła głos wstając. - Miałeś mi sie nie pokazywać na oczy przez 7 nocy!
Milana objął cień, czy on zawsze musiał zgrywać takiego mrocznego, tajemniczego i niebezpiecznego? Jego wyraz twarzy nie przedstawiał nic, zresztą jak zwykle...
- Przybyłem by pomóc Ci podjąć decyzję.
- Sama świetnie sobie radzę
- Nie wątpię. - zakpił. - Jednak chciałem Ci przypomnieć, że powinnaś pamiętać o tym co jest ważniejsze w tym momencie... Twój bal czy zła sytuacja w naszej krainie.
- Wiesz co? Jesteś strasznym gburem! - parsknęła. -Taki bal ma się raz w życiu, każdy chce go przeżyć.. no z wyjątkiem Ciebie bo nie wyglądasz na takiego, który lubi się bawić. - zaśmiała się szyderczo.
- Liliano, rozumiem, jesteś młoda i swawolna jak łania na łące, lecz pamiętaj, że życie nie opiera się tylko na pozytywnych chwilach. Chciałem Ci się tylko przypomnieć.
- Nie musiałeś. Nie mogę wybić sobie z głowy tego co mi mówiłeś. - odparła.
Milan prawie się uśmiechnął, lecz się powstrzymał. Musiał być taki poważny? Czemu zachowywał się jak stary dziad? Oh może dlatego, że w głębi duszy był starym dziadem. Choć Lily nie wiedziała ile miał lat, czuła że dość sporo... To zabawne, starzec ukrywający się pod postacią młodzieńca.
- Milan pozostało jeszcze trochę czasu, muszę pomyśleć. - odparła próbując wzbudzić w nim zrozumienie.
- W porządku. - parsknął. - Pamiętaj jednak, że życie nie kręci się tylko wokół Ciebie... Są ludzie, którzy Cię potrzebują..
- Nie wiem o kim mówisz.
- Dowiesz się w swoim czasie. - odparł. -Tymczasem...nie przeszkadzam już w zabawie, chyba Twój przyjaciel Cię szuka.
Lil spojrzała na drzwi główne pałacu, rzeczywiście stał w nich Nylan.
Dziewczyna spojrzała raz jeszcze na Milana.
- Za 4 noce dam Ci odpowiedź.. - burknęła pod nosem. - Cześć...
- Miłej zabawy. - odpowiedział tylko i zatonął w cieniu.
Lil czym prędzej ruszyła spowrotem do pałacu. Widząc lekko zdenerwowanego Nylana uśmiechnęła się do niego uroczo.
- Lily, Chryste wystraszyłem się, że zwiałaś jak kopciuszek, szukałem bucika ale nie znalazłem...
Lil przygryzła dolną wargę że stresu.
- Musiałam się przewietrzyć
- Mogliśmy zrobić to razem. - odpowiedział przyglądając się jej. - Wszystko okej? Pobladłaś...
-Za dużo... Um... Za dużo alkoholu. - odparła próbując brzmieć wiarygodnie.
- Ja też na razie odpuszczam picie. Wracamy na salę czy chcesz się przejść ?
Dziewczyna odwróciła się by spojrzeć w miejsce w którym stał Milan. Nie było go tam.
- Wróćmy na salę. - odpowiedziała.
Tak też zrobili. Minęły kolejne godziny, jednak Lily nie czuła się już na balu tak swobodnie jak wcześniej. Była spięta i zestresowana decyzją którą musiała wkrótce podjąć.
- Może drinka? - zaproponował Nyl. - widzę, że coś Cię gryzie. Dajesz, wygadaj się.
Lil wzięła głęboki wdech i poprosiła Nylana o zrobienie drinka.
- To nic takiego.. okres...
- A to nic nie poradzę, opóźnia mi się od urodzenia. - zaśmiał się.
Lily spróbowała się uśmiechnąć
- W okres można pić alkohol? - zapytał.
- Z głową, owszem.
W tym momencie dosiadł się Reggy. Chłopak przetarł mokre od potu czoło. Za chwilę od tyłu zaszła go Elle. Wsadziła swoje małe dłonie pod jego koszulę i niczym drapieżna kocica zaczęła szeptać mu coś do ucha.
- Niewyżyte świry. - zaśmiał się Nyl.
Reggy odepchnął Elle, a ta udając obrażoną odeszła poszukać swoich równie pustych koleżanek.
- Co tam słodziaki? - zapytał Reggy zapinając koszulę.
- W porządku. - odparła Lily nie patrząc nawet na niego.
- Nie wytrzymam z tą babą. - wysapał. - Ciągle się do mnie dobiera i nic nie robi sobie z tego że jesteśmy w miejscu publicznym. - poskarżył się.
- No cóż Reggy, widziałeś co brałeś. - odparł Nylan popijając drinka. - Mogłeś trafić lepiej.
- Ważne, że Ty trafiłeś dobrze. - powiedział spoglądając na Lilianę.
Ona podniosła wzrok i skrzywiła się.
- Nie jesteśmy razem. - odparła.
- Ah... Sorry. Ale ładnie wyglądacie razem. - odpowiedział zmieszany. - Jak tam Nylan Twój skuter?
- Bez zarzutów. Śmiga jak szalony, choć ostatnio musiałem wymienić silnik bo stary się już wykończył.
- O kurczę, to poleciało po kosztach, co? - zaśmiał się.
- Wiesz.. coś tam odłożone miałem, na skuter nie żałuję pieniędzy. Dbam o niego lepiej niż o siebie. - odparł.
Lil przewróciła oczami. Nie chciało jej się słuchać znowu o skuterze Nylana.
- Pójdę do toalety. - uśmiechnęła się i wstała.
W toalecie aż roiło się od poprawiających makijaż lasek. Podśmiechiwały i układały swoje fryzury robiąc sobie selfie.
- Lily chodź zrób sobie z nami fotkę ! - odezwała się któraś z nich.
Lily żeby nie wyjść na "inną" podeszła do dziewczyn i dołączyła do grupowego selfie.
Dziewczyny po tym wyskoczyły z toalety kręcić tyłkami na parkiecie, a Lily została w toalecie całkiem sama. Oparła się o zlew i spojrzała w lustro. Rzeczywiście bardzo zbladła, przez to zdawała się wyglądać niezdrowo. Jednak musiała sama sobie przyznać, że prezentowała się zjawiskowo. Szkoda, że w głowie miała tylko myśl o tym, że co raz mniej czasu pozostało do podjęcia decyzji.
Minęła kolejna godzina, Lily zatańczyła dwa kawałki z Reggym i kilka z Nylanem.
Zbliżał się koniec balu i powoli ludzie zaczęli opuszczać salę.
- Masz ochotę już się stąd ulotnić ? - przerwał jej rozmyślanie Nylan.
Lil wzruszyła ramionami.
- Chodź.. - złapał ją za rękę i pociągnął do drzwi.
Kiedy pożegnali się ze wszystkimi powędrowali w stronę samochodu.
- O kur**! - ryknął Nylan łapiąc się za głowę
Lil stanęła za nim i spojrzała na to na co patrzył.
- Kto to zrobił?! - warknął.
Dziewczynie zabrakło tchu. Złapała się za klatkę piersiową i zrobiła dwa kroki w tył. Na drzwiach od kierowcy ktoś czymś bardzo ostrym wyrył liczbę 4.
Lily poczuła się słabo. Nylan to zauważył.
- Ej co się dzieje ? - zapytał.
- Nic...ja...- wyjąkała osuwając się na ziemię.
Wtedy zrobiło się jej przed oczami ciemno. Słyszała tylko głos Nylana. Czuły i opiekuńczy.
- Lily otwórz oczy.. - prosił
Dziewczyna choć chciała to nie mogła. Dopiero po chwili się jej to udało. Zdała sobie wtedy sprawę że znajdują się w samochodzie, Nylan prowadził, ona siedziała obok niego.
Jęknęła łapiąc się za łokieć. Zauważyła wtedy krew.
- Przepraszam, nie zdążyłem Cię złapać... - mówił płaczliwym głosem.
Dziewczyna poprawiła się na siedzeniu i spojrzała przed siebie. W przednią szybę.
- Boli? - skrzywił się patrząc na ranę.
- Trochę.. - odparła.
- Zaraz ci to opatrzę, nie chciałem robić szumu wśród ludzi przed pałacem. Nikt nie zauważył, że zemdlałaś. Od razu powiadomiliby Twoich rodziców...
- Spokojnie, nic mi nie jest. - odparła
- Chciałem zabrać cię w pewne miejsce.. ale teraz już sam nie wiem.. pewnie chce ci się spać...
- Co? W jakie miejsce ? - zainteresowała się próbując nie myśleć i pulsującym bólu łokcia.
- W piękne miejsce. - uśmiechnął się.
- Możesz mnie tam zabrać, nie mam ochoty wracać zbyt szybko do domu.... Która godzina?
- 3 w nocy lub nad ranem.. jak wolisz. - odpowiedział.
Lil skinęła głową.
Po kilkunastu minutach Nylan się zatrzymał. W środku lasu. Chciał zbierać grzyby? Chciał zajechać na dziwki? Czy może nie?
- Wysiadamy. - odparł.
Lily otworzyła drzwi i wysiadła z samochodu. Na zewnątrz było tak przyjemnie, tak chłodno. Zauważyła, że Nylan wyciągał apteczkę z bagażnika.
- Chodź tu. - poprosił.
Dziewczyna podeszła i pozwoliła się opatrzyć. Poczuła się jak mały dzieciak, który wywalił się na rowerze. Co prawda opatrunek nie pasował do jej sukienki, ale kogo by to obchodziło...
- Mam nadzieję, że miejsce Ci się spodoba.
Nylan uśmiechnął się tajemniczo. Lily się to spodobało, lecz nie pokazała tego po sobie. Idąc z Nylanem przez las zdała sobie sprawę, że chyba zaczynała coś do niego czuć...
Spojrzała na niego idącego krok przed nią, był taki przystojny, szeroki w barkach, męski ... Wcześniej tego nie zauważała.
- Odkryłem to miejsce jakiś czas temu, kiedy przyjechałem z ojcem łowić ryby. - powiedział, choć nikt go o nic nie pytał.
- Nigdy jeszcze nie byłam w lesie o tej porze. - odparła Lily.
- Boisz się ? - zaśmiał się.
- Trochę.. to znaczy.. czuję się... obserwowana. - wyjąkała.
- Spokojnie, to pewnie jakiś niedźwiedź.
- Głupek! - szturchnęła go.
Dojście do jeziora zajęło im jeszcze 10minut. Kiedy przedarli się przez małe choineczki i weszli na piękną, zieloną trawę Lil oniemiała z zachwytu. Jezioro przed nimi mieniło się tysiącami barw. Było takie spokojne, takie ciche. Dziewczyna usłyszała piękny śpiew koników polnych i nawet nie zauważyła kiedy Nylan rozłożył wielki koc dla ich dwojga.
Usiedli na nim, a Lily nie mogła wydusić słowa. Gwiazdy odbijały się w wodzie i sprawiały wrażenie tańczących chochlików.
- Przepiękne miejsce... - westchnęła nie odrywając wzroku od wody.
- Mnie też się podoba. - odpowiedział Nylan ciepłym głosem.
Dziewczyna ułożyła nogi na bok, jak syrena w czasie godów
- Mam nadzieję, że nie pobrudzisz sobie sukienki, nie chcę później płacić Ci za nią odszkodowania. - zaśmiał się.
- To miejsce jest tak śliczne, że nie byłabym na ciebie o to zła.. - uśmiechnęła się.
- Dobrze się bawiłaś na balu? - zapytał.
- Tak. - odparła spoglądając na niego. - Było mega.
- Poza tym jedzeniem to ja też jestem zadowolony.
- Nie najadłeś się ?
- Nie bardzo. - posmutniał.
Na chwilę ucichli.
Przez dosłownie pięć minut żadno z nich nie powiedziało ani słowa.
- Chce pomoczyć stopy w tej wodzie. - wypaliła nagle Lily zauważając cień uśmiechu na twarzy Nylana.
- A co? Zaśmierdziały się od tych szpilek? - zaśmiał się bezczelnie.
- Jesteś walnięty. - odpowiedziała mu śmiechem ściągając buty.
Kiedy stanęła gołymi stopami na trawie, prawie się podnieciła, to uczucie kiedy z wysokich butów wyskakujesz z gołymi nóżkami na trawę jest niesamowite.
Zadzierając suknię do góry zamoczyła stópki.
Zauważyła wtedy kątem oka, że Nyl nie tylko zdjął buty ale i koszulkę i poszedł za nią.
Czuła się cudownie, chociaż przez chwilę.
Nylan zaczął wędrować w wodzie tak mocno, że każdy jego krok ochłapywał Lily.
- Uważaj sobie. - pogroziła palcem puszczając sukienkę ... I wtedy zdała sobie sprawę, co zrobiła... Jej długa suknia zamoczyła się w wodzie...
- O kurde.. - usłyszała tylko tyle z ust Nylana.
Dziewczyna najpierw się zezłościła. Ale po chwili stwierdziła, że raz się żyje! Zaczęła zdejmować swoją sukienkę.. a widząc minę Nylana pomyślała, że w życiu chyba tak bardzo nie zastygł w miejscu. Jego mina była nie do opisania, zdziwienie, zawieszenie, podniecenie.. taki mix nie do opisania.
Kiedy dziewczyna z trudem zdjęła z siebie suknię, rzuciła ją na brzeg, a sama została w wodzie w pięknym czarnym staniku wykończonym koronkami z diamencikami oraz klasycznych majtkach.
- C-co..- zaśmiała się widząc oniemiałego przyjaciela- Nie pamiętasz jak się kąpaliśmy za dzieciaka w basenie ?
- Pamiętam... - wydukał. - Jednak trochę się od tamtego czasu zmieniłaś...
Chłopak ewidentnie nie wiedział teraz co zrobić.
- Teraz możemy się chlapać cwaniaku. Ściągaj gacie i mnie złap!
Nylan na początku zamrugał 13 razy i dopiero po tym uśmiechnął się zalotnie i zdjął spodnie pozostając w niebieskich bokserkach w jelonki.
- Urocze. Nie zmieniłeś tych bokserek od 6 roku życia ? - zakpiła.
- Nie. - uśmiechnął się.
- To teraz mnie złap. - zachichotała uciekając w głębsza wodę.
Nylan pognał za nią, gonitwa w wodzie nie należała do najłatwiejszych i była bardzo męcząca. Nylan złapał ją kilka razy, ona i jego. Po kilkunastu minutach Lil nieźle się zasapała, jednak kiedy się odwróciła i zauważyła, że Nylana nigdzie nie było ... zesztywniała.
- Yyy... Nylan? - zawołała pytająco.
Cisza.
- Nylan! - krzyknęła.
Nie było go. Przed oczami pojawił się jej obraz tonącego chłopaka.
- Cholera... - warknęła a w jej oczach pojawiły się łzy.
Wtedy usłyszała za sobą głośne wynurzenie i plusk, woda ochlapała jej całe włosy. Dziewczyna się odwróciła i ujrzała zadowolonego z siebie przyjaciela.
- Mnie szukasz ? - zaśmiał się.
Ona zaczęła nawalać jego klatę pięściami z nerwów..
- Wystraszyłeś mnie! - krzyknęła. - Myślałam że utonąłeś!
- Prędzej ryby się potopią niż ja. - zaśmiał się łapiąc ją za nadgarstki.
Dziewczyna była na niego wkurzona. Dopiero po chwili zdała sobie sprawę, że zapadła głęboka cisza.
Nylan pozwolił sobie odsunąć kosmyk włosów wpadający jej do oka. Kiedy dotknął jej policzka w brzuchu poczuła dziwne łaskotanie. Czy to motylki?
Zamarła. Pozwoliła mu przejeżdżać dłonią po jej twarzy, podobało się jej to. On to zauważył. Kiedy przygryzła usta i spojrzała na jego.. nie potrzebował nic więcej.. nachylił się i pocałował ją tak delikatnie.. pieścił jej usta swoimi tak, jakby obchodził się z jajkiem. Po chwili oderwał swoje wargi i spojrzał jej w oczy.
- Nie uciekasz ? - zapytał.
- Nie...
- Nie chce Cię zmuszać.. w końcu jesteśmy przyjaciółmi...
- Ale ja nie protestuje..- odparła prosząco patrząc na jego gorące usta.
Chłopak się uśmiechnął i ponownie zatopili się w pocałunku. Ten był trochę mocniejszy, bardziej namiętny. Złapał ją w talii i przyciągnął do siebie a ona nie protestowała. Po prostu pozwoliła się ponieść chwili. Oplotła swoje ręce za jego szyją i naparła na niego ciałem tak, że czuła jego wyrywające się z klatki piersiowej serce.
- Kocham Cię.. - szepnął i pocałował ją w ponownie. - Nie uciekaj mi już więcej..
To wyznanie zaskoczyło Lily.
Kochał ją.
Wiedziała to już wcześniej... Ale kiedy to powiedział, poczuła się jak śmieć...
Patrzył na nią z taką miłością..
Czy ona kochała jego?
Wiedziała, że nie tak jak on ją.
Po prostu chciała chyba spróbować się w nim zakochać... Ale czy to się udało.. czy to wogóle się uda?
To że jest przystojny i dobry pozostawało bez wątpliwości, ale uczucie musi powstać głęboko w sercu.. nie w oczach... Jak na razie Lily wiedziała tylko tyle... że uczucie przed pocałunkiem to nie były motylki... Tylko zatrucie pokarmowe ..
I właśnie w tym momencie zwymiotowała do wody a Nylan z zaskoczenia zakrztusił się śliną i zaczął się dusić.
Para ledwo co wyszła z wody na ląd. Lil położyła się na brzuchu czując się jak rozjechany ślimak, a Nylan nie mógł złapać powietrza.
Wiatr zawiał mocniej. Zawiał tak mocno, że na chwilę odsłonił liście ukazując postać kryjącą się w zaroślach. Stał ze skrzyżowanymi ramionami a na jego twarzy rysował się gniew...
Gniew taki jak ryczący lew.
Gniew jak łamiąca drzewa burza.
Gniew łamiąca kości..
Zero litości.
poniedziałek, 7 sierpnia 2017
8. Bal
Minęły dwa dni. Dwa dni rozmyślań, główkowania i nerwów. Lily dawno nie była tak bardzo zmęczona. Spoglądając w lustro zauważyła że jej wczorajszy wyprysk zdążył już zniknąć i nie musiała bawić się w jego kamuflowanie. Do pokoju weszła mama, przyniosła wyprasowaną sukienkę. Piękna, długa granatowa kreacja została powiększona przez nią na szafie. Delikatne, cieniutkie ramiączka idealnie współgrały z opiętym gorsetem i luźnym dołem. Suknia nie była przesadnie glamour... Była bardzo elegancka, zwiewna bez uciążliwych świecidełek...
- Będziesz prezentowała się jak bogini - westchnęła mama.
Lily sztucznie się uśmiechnęła, nadal była zła na rodziców ale starała się to mniej po sobie pokazywać, w końcu niedługo będzie musiała się z nimi pożegnać na niewiadomo jak długo.
Dziewczyna spojrzała raz jeszcze w lustro i poprawiła grzywkę... Postanowiła nie świrować z fryzurą, w końcu nie miała na to nawet ochoty. Pomalowała się również sama, dość dobrze jej to wychodziło.
Wieczorem wyglądała naprawdę zjawiskowo. Rozpuszczone fale miękko opadały jej na ramiona.
Kiedy zeszła schodami na dół, Nylan już na nią czekał... Nie widzieli się kilka dni więc chłopak dokładnie i bez żadnych skrupułów przeleciał ją wzrokiem z góry na dół a potem z dołu do góry. Uśmiechnął się i puścił oczko.
Lily spróbowała się uśmiechnąć, ale przeszkadzała jej w tym myśl o odejściu od dawnego życia. W sumie nadal nie wiedziała co ma zrobić, jak na razie nadal była na nie.
- Wyglądasz piękniej niż myślałem.. - westchnął z nutą uczucia Nylan.
Lily odpowiedziała mu tylko wymuszonym uśmiechem.
- Ślicznie wyglądasz córeczko. - odparł tata przecierając łzę.
Płakał bo tak pięknie wyglądała? Czy płakał z tego powodu że mogą się więcej nie zobaczyć ?
- Dziękuję. - odpowiedziała omijając jego wzrok. - Nylan chyba czas na nas.
Chłopak jak podniecony szympans podskoczył do niej i wziął pod rękę kierując się w stronę drzwi.
Kiedy wyszli na dwór Lil poczuła delikatną mżawkę na skórze.
- Nie martw się nie zmokniesz, wyposażyłem się w super transparentną parasolkę, która osłoni Twe piękne lico i jednocześnie go nie zasłoni. - mówił otwierając parasolkę
- Jesteś niesamowity. - zaśmiała się. - Ale przez ten kawałek do Twojego auta nie zmoknę.
- Wolę nie ryzykować.
Kiedy doszli do samochodu. Nyl jak przystało na gentlemana otworzył przyjaciółce drzwi, by ta osadziła na fotelu swe jeszcze młode i jędrne pośladki.
Następnie ruszyli w drogę.
Sala balowa znajdowała się za miastem, w lesie.
Był to przepiękny zabytkowy pałac, z olbrzymim tarasem widokowym i potężnymi filarami.
Lily widziała wcześniej tylko jej zdjęcia, nie było jej nawet stać żeby móc pooddychać powietrzem przed tarasem, więc nigdy wcześniej tam nie była.
Za bal zapłacił Nylan. Specjalnie na ten cel harował w swojej niewdzięcznej pracy.
W samochodzie jak zwykle był gadatliwy, Lily dopiero teraz przyjrzała się, że wyglądał bardzo gustownie, a w swoim garniturze prezentował się bardzo przystojnie.
- Dobrze wyglądasz Nyl.
- Czekałem na te słowa. - zaśmiał się.
Zjechali w boczną uliczkę, przejeżdżając Lil zauważyła wielką reklamę pałacu do którego jechali- zostało im 10km do celu.
- Jesteś smutna, niezadowolona, zmęczona ? - zapytał chłopak przyglądając się uwazni towarzyszce.
- Chyba niewyspana.
- Nie zaśniesz mi chyba na stole co?
- Spokojnie Nylan.. - odparła próbując odwzajemnić uśmiech.
Chłopak się zatrzymał. Nagle, niewiadomo dlaczego.
- Coś się stało? - zapytała rozglądając się za okno. - Dlaczego stoimy?
- Nie wiem co się stało Lily, ale widzę że coś jest nie tak. - odparł gasząc silnik.
- Teraz będziemy gadać ? - westchnęła ciężko.
- Do balu zostało jeszcze trochę czasu, pojadę szybciej, ale muszę wiedzieć co jest nie tak.
- Nylan, nie chce rozma...
- Słuchaj...- przerwał jej - jeżeli to ma związek ze mną, to przepraszam, ale proszę.. uśmiechnij się, bądź dziś wesoła, nie myśl o niczym innym tylko o zabawie i o tym całym jedzeniu które zjemy.
- To nie ma związku z Tobą... To po prostu... - zacięła się by wziąć głębszy oddech. - Problemy z rodzicami.
- Kłótnia ?
- Coś w tym stylu. - wydukała robiąc z palców młynek.
- Dobra, słuchaj Lily, jeśli nie chcesz być załaskotana na śmierć to lepiej się uśmiechnij i zapomnij o tej kłótni okej? - zapytał zaczynając ją łaskotać.
Lily zaśmiała się głośno, aż prychnęła jak świnka.
- Przeeeeestań!- pisnęła śmiejąc się w niebogłosy.
- Okej, tylko zero smutania proszę. - pogroził jej palcem.
- Okej... - odparła jeszcze podśmiechując.
- Naprawdę ślicznie wyglądasz. - dodał jeszcze przed zapaleniem silnika.
Lily spojrzała mu głęboko w oczy, on jej również, usłyszała tylko jego głęboki oddech i pełen miłości wzrok. Jak on ją musiał kochać...
Zapadła niezręczna cisza. Lil przełknęła ślinę.
- Ruszamy? - zapytała niepewnie.
Nylan zamknął na chwilę oczy i wytchnął powietrze z trudem.
- Ruszamy - uśmiechnął się i odpalił silnik.
Nylan otworzył jej drzwi. Kiedy przekroczyli próg pałacu dziewczyna poczuła się jak księżniczka. Rozglądając się zauważyła jak pięknie została przystrojona główna sala balowa.
Stoły ułożone były w tzw kwadratowe U. Piękne i zarazem stare pałacowe ściany przyzdobione były świecami i błękitnymi szarfami. Na parkiecie do tańca odbijały się kolorowe światełka padające z kryształowego żyrandolu.
- Przepięknie tu jest... - westchnęła Lily
Nylan położył jej rękę na biodrze co trochę ją speszyło. Spojrzała na niego a on wzrokiem pytał ją o pozwolenie. Nie odrzuciła go. Weszli tak na główną salę szukając swojego miejsca.
Usytuowano ich obok szkolnego lamusa-przystojniaka i cwaniaka Reggiego oraz jego uroczej ale trochę głupiutkiej Elle. Para przywitała się z Lil i Nylem i wyszła na chwilę się przewietrzyć. Lily zauważyła zdenerwowanie na twarzy Reggiego. Jednak nie zawróciła sobie tym zbyt długo głowy. Bardziej zainteresował ją stół.
Na stole znajdował się piękny biały atłas z bogatym wykończeniem. Świeczniki ze złotymi świecami znajdowały się praktycznie co metr na stole.
Jeżeli chodzi o jedzenie, klasycznie znalazły się owoce, które zapewne przez nikogo nie zostaną ruszone i staną się tylko słodką dekoracją stołu. Prócz tego na stole widniały przeróżne przekąski, alkohole i spore ilości kieliszków i lampek do wina w różnych rozmiarach niewiadomo po co i dlaczego.
Na końcu stołu znalazła się fontanna w której przelewało się krwistoczerwone wino.
Wszyscy wyglądali bardzo gustownie i elegancko, nawet DJ zawdział piękny frak żeby dostosować się do dnia i miejsca.
- Lily piękna suknia! - powiedział ktoś łapiąc Lil od tyłu za szyję i ściskając mocno.
- Oh Zeynep.. - wystraszyła się Lil.
Zeynep usiadła obok Lil szeroko się uśmiechając. Miała takie piękne zęby... Wszystko miała piękne, jej turecka uroda, mocno zaznaczony nos i ciemne jak kopiec kreta oczy idealnie współgrały z łososiową suknią do kostek.
- Jak się bawisz ?- zapytała turczynka.
- Dopiero przyszłam. Ty przyszłaś sama?
- Nie.
- Oh z kim przyszłaś ?
- Z zamiarem zdobycia Reggiego.
Lil przygryzła dolną wargę.
- Z zamiarem raczej nie potańczysz. - zaśmiała się. - Wiesz że Reggy przyszedł z Elle?
- Uh wiem.. ta idiotka mnie irytuje. Wygląda paskudnie, prawda?
- Wyglądała tak jak każdy, stosownie na dzisiejszą okazję. - odparła Lil próbując bezpiecznie wybrnąć z sytuacji.
- Moim zdaniem wyglądała jak dziwka. Ta czerwona sukienka z wielkim dekoltem... Żeby to jeszcze miała wielki biust...
- Zeynep, spójrz ile chłopaków dookoła. Może ktoś inny wpadnie Ci w oko. - westchnęła Lil już troszkę poirytowana biadoleniem koleżanki.
Zeynep skrzywiła się i spojrzała na salę.
- Może masz rację. Ale takiego ciasteczka jak Reggy nie znajdę.
Lil wzruszyła ramionami bezradnie.
Zeynep tylko się uśmiechnęła, powiedziała, że idzie do toalety i odeszła od stołu.
- Denerwująca dziewczyna. - usłyszała Lily tuż obok swojego ucha.
Nylan był tak blisko.
- No... Trochę... - odparła zmieszana.
- Masz ochotę na drinka ?
- Czemu nie.. - uśmiechnęła się.
Nylan złapał lampkę wina i nalał wódki, następnie obkręcając butelkę na ręce dolał do niej jakiegoś niebieskiego płynu, wrzucił dwie kostki lodu i na końcu pokropił drinka jakimś sokiem.
Podał Lil drink.
- Dziękuję.
Sobie zrobił takiego samego.
Pierwsza godzina zleciała niewiadomo kiedy. Para bawiła się znakomicie. Lily nie czuła już skrępowania, rozluźniła się prawdopodobnie od kilku drinków i pozwoliła się sobie bawić.
- Drodzy uczniowie, pozwolicie, że przerwę na chwilę Wasze dyskusje. - odezwał się organizator balu. - Ostatnia klasa to cudowny czas, znacie się już bardzo dobrze, jednak już niedużo czasu do rozstania i rozpoczęcia studiów. Każde z Was wybierze taką drogę, na jaką się zdecyduje i nie pozwólcie nikomu ingerować w Waszą decyzję. Jesteście już dorosłymi ludźmi, więc nie będziemy też kontrolować ilość spożytego alkoholu - zaśmiał się łysy pan. - jednak uważajcie na siebie i kolegów oraz koleżanki i bawcie się ! Niech ta noc wiecznie trwa!
Wtedy DJ wkroczył do akcji. A pan organizator ulotnił się do kuchni.
- Okej ziomeczki! - odezwał się dredowaty arab udający eleganckiego monarchę. - Podnosimy tyłeczki i zapraszamy nasze piękne panie do pierwszego tańca !
Po tych słowach rozbrzmiała typowo taneczna piosenka. Praktycznie wszyscy wstali od stołów i zaczęli wirować po parkiecie.
Lil zachwycała się tanecznymi zdolnościami swoich znajomych ze szkoły kiedy usłyszała za sobą znajomy głos.
- Można prosić? - zapytał Nylan nachylając się nad nią.
Lil podała mu rękę i pozwoliła porwać się na parkiet.
Dotychczas nie wiedziała że z Nylana jest taki dobry tancerz, obracał ją jak fidget spinnera, czuła się taka przy tym radosna i beztroska, że nie miała ochoty schodzić z parkietu.
Przestała się nawet przejmować tym, że nie była dobra w tańcu, po prostu zaczęła się świetnie bawić.
Po kilku kawałkach para strasznie się zmęczyła, więc postanowili się czegoś napić.
Nylan znów wyczarował Lily przepięknego drinka o kolorze przyćmionego różu. Smak był jeszcze lepszy od koloru.
- Jesteś dziś moim mistrzem drinków Nylan! - zaśmiała się Lil ekscytując się niebywałym smakiem malinowego drinka.
- Mogę być Twoim mistrzem w każdej dziedzinie. - uśmiechnął się przyjaźnie.
- Wiesz co... Świetny z Ciebie facet.
- Bo robię dobre drinki? To chyba zbyt mało żeby zostać świetnym facetem.
- Tak, dla mnie jesteś najlepszym bratem jakiego mogłam sobie wymarzyć. - odparła obdarowując go szczerym uśmiechem.
Dostrzegła przez chwilę nutę smutku w jego wesołych i roześmianych oczach jednak nie przejęła się tym.
- Ciekawe co będzie głównym daniem.
- Ja najadam się widokiem Ciebie. - odpowiedział lustrując Lilianę wzrokiem.
- Ty głuptasku - zaśmiała się...a on również odpowiedział jej śmiechem.
Minęła kolejna godzina. Wszyscy byli już po głównym posiłku, którego nazwy nikt nie potrafił wypowiedzieć. Lil czuła się troszeczkę podpita i z jednej strony wstyd jej było że minęły dopiero dwie godziny, a ona już chciała zawojować świat... Postanowiła odpuścić sobie kilka kolejnych drinków.
Nylan chcąc nalać jej wódki do kieliszka usłyszał sprzeciw.
- Na razie dziękuję.
- Źle się czujesz ? - zapytał z troską. - Chcesz wyjść się przewietrzyć ?
- Jest w porządku, możemy za chwilkę zatańczyć, żeby trochę wytrzeźwieć. - szepnęła do niego.
- Panna Liliana jest już pijana ? - podniósł brew. - Niemożliwe.
- Trochę tak.. Twoje drinki mnie dziś zabiją.
- Moje drinki zabiją tylko Twoje smutki.
Lil pokiwała głową i skierowała wzrok na jedzenie.
Rybki, rybeczki, rybunie..
Nałożyła sobie na talerz i zaczęła jeść pyszna rybę z pomarańczami.
- Co słychać ? - usłyszała głos po swojej prawej stronie.
- Jem. - odparła nie spoglądając na koleżankę obok.
- Smacznego. - parsknęła Elle. - Ładnie wyglądam?
- Tak. - odpowiedziała Lily bez cienia zachwytu.
- Wiem. Reggy też jest mną zachwycony, nie może oderwać ode mnie rąk. - zaśmiała się głupiutka rudowłosa dziewczyna.
- Chyba jednak oderwał bo widzę, że klei się do Zeynep. - zaśmiała się Lil zauważając swoją koleżankę w rogu sali z uwielbianym przez nią Reggym.
Kiedy Elle ich zobaczyła, zerwała się na równe nogi i pobiegła w ich stronę.
Lil kręciło się w głowie. Za dużo wypiła, potrzebowała chwili otrzeźwienia.
- A teraz coś powolnego! Bierzcie swoje Panny w tany! - krzyknął DJ monarcha.
- Możemy zatańczyć ? - zapytał Nylan.
Lil podała mu rękę i poszła za nim na parkiet próbując ukryć to, że czuła się nietrzeźwa.
Piosenka się rozpoczęła, bardzo wolna, bardzo romantyczna. Nylan trochę się wahając chwycił Lily w talii i przyciągnął do siebie. Ona splotła sobie ręce na jego szyi i nie zdawała sobie sprawy jak blisko siebie się znajdowali, jak mało cm dzieliło ich twarze. Lil spojrzała Nylanowi w oczy, on ciągle na nią patrzył. Uśmiechnęła się i położyła swoją głowę na jego ramieniu. Nie dlatego, że chciała być blisko niego z lecz dlatego, że robiło się jej słabo.
- Nic się nie zmieniło prawda? - zapytał cicho.
Lil nie odpowiedziała. Nie miała na to siły.
- Przepraszam, ale ja naprawdę nie mogę przestać cię kochać.. próbuje, ale nie potrafię.
- Minie Ci... - odparła ciężko wzdychając.
On nie odpowiedział już nic.
Tanczyli tak tylko słuchając własnych oddechów. Lil podniosła głowę z Nylanowego ramienia i uśmiechnęła się do niego delikatnie.
On spojrzał głodnie na jej usta, na jej szyję i na końcu spojrzał jej z wielkim pożądaniem w oczy.
Dziewczyna nie zareagowała.
On widocznie walczył sam ze sobą, bo co chwilę przymykał oczy i ciężko wydychał powietrze.
- Chyba muszę się przewietrzyć. - odparł puszczając dziewczynę.
Ona pokiwała głową i pozwoliła mu odejść na taras.
Sama nie miała ochoty wracać do stołu widząc przy nim kłócących się Elle i Reggiego...
Stwierdziła więc, że wyjdzie na zewnątrz głównymi drzwiami. Tak też zrobiła.
Taras znajdował się po drugiej sali, więc nikt jej stamtąd nie widział. Była przed pałacem całkiem sama. Skrzyżowała ręce i postanowiła się rozejść, by dojść do siebie.
Podeszła do pobliskiej ławki. Usiadła na niej i spojrzała w niebo. Czarne, gwieździste niebo.
Było tak spokojnie na zewnątrz, tak cicho i miło. Delikatny wiaterek objął jej ramiona. Ona sama zamknęła oczy i pozwoliła sobie głęboko pooddychać. Wtedy poczuła czyjąś obecność. Nie chodziło o smród, czy coś takiego.. lecz o czyjąś obecność...
Otworzyła oczy i ujrzała go. Stal naprzeciwko niej, stał ubrany w czarną koszulę i czarne spodnie. Jego włosy były jak zwykle w artystycznym nieładzie, a jego tajemniczy wzrok przeszył Lil na wskroś.
- Witam elegancką damę. - odezwał się a jego kąciki ust zadrżały w półuśmiechu.
- Milan... Co Ty tu robisz, do cholery? - warknęła wstając z ławki.
- Będziesz prezentowała się jak bogini - westchnęła mama.
Lily sztucznie się uśmiechnęła, nadal była zła na rodziców ale starała się to mniej po sobie pokazywać, w końcu niedługo będzie musiała się z nimi pożegnać na niewiadomo jak długo.
Dziewczyna spojrzała raz jeszcze w lustro i poprawiła grzywkę... Postanowiła nie świrować z fryzurą, w końcu nie miała na to nawet ochoty. Pomalowała się również sama, dość dobrze jej to wychodziło.
Wieczorem wyglądała naprawdę zjawiskowo. Rozpuszczone fale miękko opadały jej na ramiona.
Kiedy zeszła schodami na dół, Nylan już na nią czekał... Nie widzieli się kilka dni więc chłopak dokładnie i bez żadnych skrupułów przeleciał ją wzrokiem z góry na dół a potem z dołu do góry. Uśmiechnął się i puścił oczko.
Lily spróbowała się uśmiechnąć, ale przeszkadzała jej w tym myśl o odejściu od dawnego życia. W sumie nadal nie wiedziała co ma zrobić, jak na razie nadal była na nie.
- Wyglądasz piękniej niż myślałem.. - westchnął z nutą uczucia Nylan.
Lily odpowiedziała mu tylko wymuszonym uśmiechem.
- Ślicznie wyglądasz córeczko. - odparł tata przecierając łzę.
Płakał bo tak pięknie wyglądała? Czy płakał z tego powodu że mogą się więcej nie zobaczyć ?
- Dziękuję. - odpowiedziała omijając jego wzrok. - Nylan chyba czas na nas.
Chłopak jak podniecony szympans podskoczył do niej i wziął pod rękę kierując się w stronę drzwi.
Kiedy wyszli na dwór Lil poczuła delikatną mżawkę na skórze.
- Nie martw się nie zmokniesz, wyposażyłem się w super transparentną parasolkę, która osłoni Twe piękne lico i jednocześnie go nie zasłoni. - mówił otwierając parasolkę
- Jesteś niesamowity. - zaśmiała się. - Ale przez ten kawałek do Twojego auta nie zmoknę.
- Wolę nie ryzykować.
Kiedy doszli do samochodu. Nyl jak przystało na gentlemana otworzył przyjaciółce drzwi, by ta osadziła na fotelu swe jeszcze młode i jędrne pośladki.
Następnie ruszyli w drogę.
Sala balowa znajdowała się za miastem, w lesie.
Był to przepiękny zabytkowy pałac, z olbrzymim tarasem widokowym i potężnymi filarami.
Lily widziała wcześniej tylko jej zdjęcia, nie było jej nawet stać żeby móc pooddychać powietrzem przed tarasem, więc nigdy wcześniej tam nie była.
Za bal zapłacił Nylan. Specjalnie na ten cel harował w swojej niewdzięcznej pracy.
W samochodzie jak zwykle był gadatliwy, Lily dopiero teraz przyjrzała się, że wyglądał bardzo gustownie, a w swoim garniturze prezentował się bardzo przystojnie.
- Dobrze wyglądasz Nyl.
- Czekałem na te słowa. - zaśmiał się.
Zjechali w boczną uliczkę, przejeżdżając Lil zauważyła wielką reklamę pałacu do którego jechali- zostało im 10km do celu.
- Jesteś smutna, niezadowolona, zmęczona ? - zapytał chłopak przyglądając się uwazni towarzyszce.
- Chyba niewyspana.
- Nie zaśniesz mi chyba na stole co?
- Spokojnie Nylan.. - odparła próbując odwzajemnić uśmiech.
Chłopak się zatrzymał. Nagle, niewiadomo dlaczego.
- Coś się stało? - zapytała rozglądając się za okno. - Dlaczego stoimy?
- Nie wiem co się stało Lily, ale widzę że coś jest nie tak. - odparł gasząc silnik.
- Teraz będziemy gadać ? - westchnęła ciężko.
- Do balu zostało jeszcze trochę czasu, pojadę szybciej, ale muszę wiedzieć co jest nie tak.
- Nylan, nie chce rozma...
- Słuchaj...- przerwał jej - jeżeli to ma związek ze mną, to przepraszam, ale proszę.. uśmiechnij się, bądź dziś wesoła, nie myśl o niczym innym tylko o zabawie i o tym całym jedzeniu które zjemy.
- To nie ma związku z Tobą... To po prostu... - zacięła się by wziąć głębszy oddech. - Problemy z rodzicami.
- Kłótnia ?
- Coś w tym stylu. - wydukała robiąc z palców młynek.
- Dobra, słuchaj Lily, jeśli nie chcesz być załaskotana na śmierć to lepiej się uśmiechnij i zapomnij o tej kłótni okej? - zapytał zaczynając ją łaskotać.
Lily zaśmiała się głośno, aż prychnęła jak świnka.
- Przeeeeestań!- pisnęła śmiejąc się w niebogłosy.
- Okej, tylko zero smutania proszę. - pogroził jej palcem.
- Okej... - odparła jeszcze podśmiechując.
- Naprawdę ślicznie wyglądasz. - dodał jeszcze przed zapaleniem silnika.
Lily spojrzała mu głęboko w oczy, on jej również, usłyszała tylko jego głęboki oddech i pełen miłości wzrok. Jak on ją musiał kochać...
Zapadła niezręczna cisza. Lil przełknęła ślinę.
- Ruszamy? - zapytała niepewnie.
Nylan zamknął na chwilę oczy i wytchnął powietrze z trudem.
- Ruszamy - uśmiechnął się i odpalił silnik.
Nylan otworzył jej drzwi. Kiedy przekroczyli próg pałacu dziewczyna poczuła się jak księżniczka. Rozglądając się zauważyła jak pięknie została przystrojona główna sala balowa.
Stoły ułożone były w tzw kwadratowe U. Piękne i zarazem stare pałacowe ściany przyzdobione były świecami i błękitnymi szarfami. Na parkiecie do tańca odbijały się kolorowe światełka padające z kryształowego żyrandolu.
- Przepięknie tu jest... - westchnęła Lily
Nylan położył jej rękę na biodrze co trochę ją speszyło. Spojrzała na niego a on wzrokiem pytał ją o pozwolenie. Nie odrzuciła go. Weszli tak na główną salę szukając swojego miejsca.
Usytuowano ich obok szkolnego lamusa-przystojniaka i cwaniaka Reggiego oraz jego uroczej ale trochę głupiutkiej Elle. Para przywitała się z Lil i Nylem i wyszła na chwilę się przewietrzyć. Lily zauważyła zdenerwowanie na twarzy Reggiego. Jednak nie zawróciła sobie tym zbyt długo głowy. Bardziej zainteresował ją stół.
Na stole znajdował się piękny biały atłas z bogatym wykończeniem. Świeczniki ze złotymi świecami znajdowały się praktycznie co metr na stole.
Jeżeli chodzi o jedzenie, klasycznie znalazły się owoce, które zapewne przez nikogo nie zostaną ruszone i staną się tylko słodką dekoracją stołu. Prócz tego na stole widniały przeróżne przekąski, alkohole i spore ilości kieliszków i lampek do wina w różnych rozmiarach niewiadomo po co i dlaczego.
Na końcu stołu znalazła się fontanna w której przelewało się krwistoczerwone wino.
Wszyscy wyglądali bardzo gustownie i elegancko, nawet DJ zawdział piękny frak żeby dostosować się do dnia i miejsca.
- Lily piękna suknia! - powiedział ktoś łapiąc Lil od tyłu za szyję i ściskając mocno.
- Oh Zeynep.. - wystraszyła się Lil.
Zeynep usiadła obok Lil szeroko się uśmiechając. Miała takie piękne zęby... Wszystko miała piękne, jej turecka uroda, mocno zaznaczony nos i ciemne jak kopiec kreta oczy idealnie współgrały z łososiową suknią do kostek.
- Jak się bawisz ?- zapytała turczynka.
- Dopiero przyszłam. Ty przyszłaś sama?
- Nie.
- Oh z kim przyszłaś ?
- Z zamiarem zdobycia Reggiego.
Lil przygryzła dolną wargę.
- Z zamiarem raczej nie potańczysz. - zaśmiała się. - Wiesz że Reggy przyszedł z Elle?
- Uh wiem.. ta idiotka mnie irytuje. Wygląda paskudnie, prawda?
- Wyglądała tak jak każdy, stosownie na dzisiejszą okazję. - odparła Lil próbując bezpiecznie wybrnąć z sytuacji.
- Moim zdaniem wyglądała jak dziwka. Ta czerwona sukienka z wielkim dekoltem... Żeby to jeszcze miała wielki biust...
- Zeynep, spójrz ile chłopaków dookoła. Może ktoś inny wpadnie Ci w oko. - westchnęła Lil już troszkę poirytowana biadoleniem koleżanki.
Zeynep skrzywiła się i spojrzała na salę.
- Może masz rację. Ale takiego ciasteczka jak Reggy nie znajdę.
Lil wzruszyła ramionami bezradnie.
Zeynep tylko się uśmiechnęła, powiedziała, że idzie do toalety i odeszła od stołu.
- Denerwująca dziewczyna. - usłyszała Lily tuż obok swojego ucha.
Nylan był tak blisko.
- No... Trochę... - odparła zmieszana.
- Masz ochotę na drinka ?
- Czemu nie.. - uśmiechnęła się.
Nylan złapał lampkę wina i nalał wódki, następnie obkręcając butelkę na ręce dolał do niej jakiegoś niebieskiego płynu, wrzucił dwie kostki lodu i na końcu pokropił drinka jakimś sokiem.
Podał Lil drink.
- Dziękuję.
Sobie zrobił takiego samego.
Pierwsza godzina zleciała niewiadomo kiedy. Para bawiła się znakomicie. Lily nie czuła już skrępowania, rozluźniła się prawdopodobnie od kilku drinków i pozwoliła się sobie bawić.
- Drodzy uczniowie, pozwolicie, że przerwę na chwilę Wasze dyskusje. - odezwał się organizator balu. - Ostatnia klasa to cudowny czas, znacie się już bardzo dobrze, jednak już niedużo czasu do rozstania i rozpoczęcia studiów. Każde z Was wybierze taką drogę, na jaką się zdecyduje i nie pozwólcie nikomu ingerować w Waszą decyzję. Jesteście już dorosłymi ludźmi, więc nie będziemy też kontrolować ilość spożytego alkoholu - zaśmiał się łysy pan. - jednak uważajcie na siebie i kolegów oraz koleżanki i bawcie się ! Niech ta noc wiecznie trwa!
Wtedy DJ wkroczył do akcji. A pan organizator ulotnił się do kuchni.
- Okej ziomeczki! - odezwał się dredowaty arab udający eleganckiego monarchę. - Podnosimy tyłeczki i zapraszamy nasze piękne panie do pierwszego tańca !
Po tych słowach rozbrzmiała typowo taneczna piosenka. Praktycznie wszyscy wstali od stołów i zaczęli wirować po parkiecie.
Lil zachwycała się tanecznymi zdolnościami swoich znajomych ze szkoły kiedy usłyszała za sobą znajomy głos.
- Można prosić? - zapytał Nylan nachylając się nad nią.
Lil podała mu rękę i pozwoliła porwać się na parkiet.
Dotychczas nie wiedziała że z Nylana jest taki dobry tancerz, obracał ją jak fidget spinnera, czuła się taka przy tym radosna i beztroska, że nie miała ochoty schodzić z parkietu.
Przestała się nawet przejmować tym, że nie była dobra w tańcu, po prostu zaczęła się świetnie bawić.
Po kilku kawałkach para strasznie się zmęczyła, więc postanowili się czegoś napić.
Nylan znów wyczarował Lily przepięknego drinka o kolorze przyćmionego różu. Smak był jeszcze lepszy od koloru.
- Jesteś dziś moim mistrzem drinków Nylan! - zaśmiała się Lil ekscytując się niebywałym smakiem malinowego drinka.
- Mogę być Twoim mistrzem w każdej dziedzinie. - uśmiechnął się przyjaźnie.
- Wiesz co... Świetny z Ciebie facet.
- Bo robię dobre drinki? To chyba zbyt mało żeby zostać świetnym facetem.
- Tak, dla mnie jesteś najlepszym bratem jakiego mogłam sobie wymarzyć. - odparła obdarowując go szczerym uśmiechem.
Dostrzegła przez chwilę nutę smutku w jego wesołych i roześmianych oczach jednak nie przejęła się tym.
- Ciekawe co będzie głównym daniem.
- Ja najadam się widokiem Ciebie. - odpowiedział lustrując Lilianę wzrokiem.
- Ty głuptasku - zaśmiała się...a on również odpowiedział jej śmiechem.
Minęła kolejna godzina. Wszyscy byli już po głównym posiłku, którego nazwy nikt nie potrafił wypowiedzieć. Lil czuła się troszeczkę podpita i z jednej strony wstyd jej było że minęły dopiero dwie godziny, a ona już chciała zawojować świat... Postanowiła odpuścić sobie kilka kolejnych drinków.
Nylan chcąc nalać jej wódki do kieliszka usłyszał sprzeciw.
- Na razie dziękuję.
- Źle się czujesz ? - zapytał z troską. - Chcesz wyjść się przewietrzyć ?
- Jest w porządku, możemy za chwilkę zatańczyć, żeby trochę wytrzeźwieć. - szepnęła do niego.
- Panna Liliana jest już pijana ? - podniósł brew. - Niemożliwe.
- Trochę tak.. Twoje drinki mnie dziś zabiją.
- Moje drinki zabiją tylko Twoje smutki.
Lil pokiwała głową i skierowała wzrok na jedzenie.
Rybki, rybeczki, rybunie..
Nałożyła sobie na talerz i zaczęła jeść pyszna rybę z pomarańczami.
- Co słychać ? - usłyszała głos po swojej prawej stronie.
- Jem. - odparła nie spoglądając na koleżankę obok.
- Smacznego. - parsknęła Elle. - Ładnie wyglądam?
- Tak. - odpowiedziała Lily bez cienia zachwytu.
- Wiem. Reggy też jest mną zachwycony, nie może oderwać ode mnie rąk. - zaśmiała się głupiutka rudowłosa dziewczyna.
- Chyba jednak oderwał bo widzę, że klei się do Zeynep. - zaśmiała się Lil zauważając swoją koleżankę w rogu sali z uwielbianym przez nią Reggym.
Kiedy Elle ich zobaczyła, zerwała się na równe nogi i pobiegła w ich stronę.
Lil kręciło się w głowie. Za dużo wypiła, potrzebowała chwili otrzeźwienia.
- A teraz coś powolnego! Bierzcie swoje Panny w tany! - krzyknął DJ monarcha.
- Możemy zatańczyć ? - zapytał Nylan.
Lil podała mu rękę i poszła za nim na parkiet próbując ukryć to, że czuła się nietrzeźwa.
Piosenka się rozpoczęła, bardzo wolna, bardzo romantyczna. Nylan trochę się wahając chwycił Lily w talii i przyciągnął do siebie. Ona splotła sobie ręce na jego szyi i nie zdawała sobie sprawy jak blisko siebie się znajdowali, jak mało cm dzieliło ich twarze. Lil spojrzała Nylanowi w oczy, on ciągle na nią patrzył. Uśmiechnęła się i położyła swoją głowę na jego ramieniu. Nie dlatego, że chciała być blisko niego z lecz dlatego, że robiło się jej słabo.
- Nic się nie zmieniło prawda? - zapytał cicho.
Lil nie odpowiedziała. Nie miała na to siły.
- Przepraszam, ale ja naprawdę nie mogę przestać cię kochać.. próbuje, ale nie potrafię.
- Minie Ci... - odparła ciężko wzdychając.
On nie odpowiedział już nic.
Tanczyli tak tylko słuchając własnych oddechów. Lil podniosła głowę z Nylanowego ramienia i uśmiechnęła się do niego delikatnie.
On spojrzał głodnie na jej usta, na jej szyję i na końcu spojrzał jej z wielkim pożądaniem w oczy.
Dziewczyna nie zareagowała.
On widocznie walczył sam ze sobą, bo co chwilę przymykał oczy i ciężko wydychał powietrze.
- Chyba muszę się przewietrzyć. - odparł puszczając dziewczynę.
Ona pokiwała głową i pozwoliła mu odejść na taras.
Sama nie miała ochoty wracać do stołu widząc przy nim kłócących się Elle i Reggiego...
Stwierdziła więc, że wyjdzie na zewnątrz głównymi drzwiami. Tak też zrobiła.
Taras znajdował się po drugiej sali, więc nikt jej stamtąd nie widział. Była przed pałacem całkiem sama. Skrzyżowała ręce i postanowiła się rozejść, by dojść do siebie.
Podeszła do pobliskiej ławki. Usiadła na niej i spojrzała w niebo. Czarne, gwieździste niebo.
Było tak spokojnie na zewnątrz, tak cicho i miło. Delikatny wiaterek objął jej ramiona. Ona sama zamknęła oczy i pozwoliła sobie głęboko pooddychać. Wtedy poczuła czyjąś obecność. Nie chodziło o smród, czy coś takiego.. lecz o czyjąś obecność...
Otworzyła oczy i ujrzała go. Stal naprzeciwko niej, stał ubrany w czarną koszulę i czarne spodnie. Jego włosy były jak zwykle w artystycznym nieładzie, a jego tajemniczy wzrok przeszył Lil na wskroś.
- Witam elegancką damę. - odezwał się a jego kąciki ust zadrżały w półuśmiechu.
- Milan... Co Ty tu robisz, do cholery? - warknęła wstając z ławki.
sobota, 5 sierpnia 2017
7. Prawda nie jest słodka
Dziewczyna nie przespała ani minuty tej nocy. Dręczyły ją myśli o niej samej, o rodzicach, o "cudownej" nieznanej krainie do której zabierze ją Milan.
O poranku wyglądała dość słabo, zapłakana, blada z podkrążonymi oczami zeszła na dół czując w środku głęboką pustkę i rozczarowanie.
Oszukiwali ją całe 19lat, tak naprawdę wychowali ją, by ją oddać jakiemuś dziadkowi. To było dla Lil nie do zrozumienia, czy rodzice naprawdę pozwolą jej odejść? Czy może te wszystkie informacje od Milana to był zły sen?
- Dzień dobry. - odezwała się wesoło w kuchni mama.
Ojciec czytał gazetę przy stoliku popijając kawę. Lil bez słowa usiadła naprzeciwko niego i spojrzała na swojego "opiekuna".
Tata dopiero po chwili zauważył przyglądającą mu się rozczochraną i zapłakaną córkę.
- Kochanie..- zaczął odkładając gazetę.
- Kłamcy... - warknęła Lil przez zaciśnięte zęby.
Ojciec spojrzał na matkę szukając w niej pomocy, ta podeszła do stolika i pozwoliła Lily mówić.
- Kłamcy... - powtórzyła dziewczyna szlochając. - Wychowaliście mnie żeby mnie oddać?
- Oddać? - wtrąciła się matka. Na jej twarzy rysowała się powaga. - Nigdy Cię nie oddamy.
- Ciekawe.. - odparła nastolatka. - Dobrze, więc powiedzcie mi kim do cholery jest Victor.
- Pan Victor. - poprawił ją ojciec.
Ta spojrzała na niego bez emocji, dlaczego rodzice byli tacy poważni? Dlaczego jej nie przytulili?
- Lily, skarbie.. - zaczęła mama. - Dobrze wiesz, że nie jesteśmy Twoimi biologicznymi rodzicami..
- Dla mnie jesteście moimi jedynymi rodzicami, okej? - warknęła dziewczyna. - Szkoda.. że oszustami.
- Nie mów tak, daj coś sobie wyjaśnić. Ja i Twój tata długo staraliśmy się o dziecko, posunęliśmy się nawet do handlu narkotykami, żeby zdobyć pieniądze na operację. Nic się nie udało, złapali nas. Pan Victor uratował nam życie. Jest on Panem krainy Laiderii.... zielonej, pachnącej kwiatami wioski... do której również należysz, jako niemowlę zostałaś wybrana przez swojego Przewodnika na Panią Deszczu, będziesz rządziła pogodą, wiesz jaki to zaszczyt? Zdajesz sobie z tego sprawę jak wielką moc posiadasz ?
- Naćpałaś się mamo? - przerwała Lil.
- Skarbie, wiem, że to brzmi jak głupia bajka, ale to prawda. Istnieje inny świat poza naszym. Pan Victor jest jego Przywódcą, kraina Laideria jest zbawieniem dla naszej ziemi.. nie dziwiło Cię dlaczego plony każdego roku są co raz bardziej dorodne? To zasługa Pana Victora, mędrca o dobrym sercu, lituje się nad nami za niewielkie przysługi.
- Na przykład za wychowanie mu dziwki? - warknęła dziewczyna.
- Lily! - krzyknął tata. - Nie mów tak! Dziewczyno daj sobie wytłumaczyć... Nie wychowaliśmy Cię dla niego. Tylko dla nas, jesteś naszym dzieckiem a do tego posiadasz potężną moc, jesteś częścią Laiderii, bez Ciebie kraina jest niekompletna.
- Milan powiedział mi, że ktoś tam na mnie czeka, dał mi do zrozumienia że jakiś facet...
- Czekają tam na Ciebie wszyscy. - odparła matka. - Napijesz się herbaty?
- Nie. - warknęła. - I co teraz... Pozwolicie mi odejść ?
- Nie pozwolimy Ci odejść. Będziesz nas odwiedzała, a my Ciebie. - dodał spokojnie ojciec.
- Ja kompletnie nie rozumiem dlaczego mam si zgodzić i odejść z tym dziwakiem niewiadomo gdzie...
- Słonko, musisz nam zaufać. Nigdy nie pozwolilibyśmy by stała Ci się krzywda. Będzie Ci tam jak w domu. - przystanęła przy niej mama i pogładziła ją po włosach.
- Nie mam ochoty stąd się wyprowadzać.
- Wiem, że Ci ciężko, czujesz się oszukana i zdezorientowana.. ale teraz wiele zależy od Ciebie... Zgódź się Skarbie, jeśli Ci się tam nie spodoba... postaramy się sprowadzić Cię spowrotem.. - odpada tata.
- Potrzebuje czasu. Jak na razie nadal jestem na nie.- wysapała ciężko. - Muszę iść do siebie do pokoju... pomyśleć...
- Dobrze.
Lily zamknęła się w swoim pokoju zalewając się ponownie łzami. Była taka rozwichrowana emocjonalnie, taka wkurzona, że nie miała nawet ochoty się myć i malować.
Położyła się na łóżku myśląc o rodzicach, o swoim dzieciństwie, o Nylanie, o wszystkich których znała i kochała. Czy byłaby w stanie wszystko rzucić i zacząć żyć od nowa ? Nie chciała tego, ale nie wiedząc czemu..czuła że jest potrzebna gdzie indziej, że powinna iść z Milanem i dowiedzieć się kim jest i jak wiele może zrobić.
7 nocy, miała 7 nocy na zastanowienie, 7 nocy żeby zdecydować co zrobić ze swoim życiem. Czy naprawdę byłoby tak źle gdyby została i olała całą sprawę?
Pojutrze bal, bal na którym powinna się świetnie bawić ze swoim przyjacielem, jednak czuła, że zabawa będzie marna, dlatego że po głowie krążyły jej teraz tylko myśli o tym co powinna zrobić.
Myśląc tak o wszystkim na raz zasnęła zawijając się w kołdrę.
Obudził ją SMS.
Otworzyła oczy widząc jedynie rozmazany obraz, zapewne posklejane od płaczu łzy zasłoniły jej cały świat.
Telefon zamruczał ponownie.
Podniosła go z ziemi i odczytała pierwszą wiadomość.
Nylan:*Nie mogę się doczekać. Będziemy się świetnie bawić!!!*
I kolejną...
*Jaki masz kolor sukienki? Bo nie wiem jaki kolor krawatu wybrać *
*Granatową koronkową*
*Okej..jakoś zmotam koronkowy krawat, myślisz że takie coś będzie super seksi?*
*Myślę, że będzie super kiczowate 😂*
*Okej.. to zawdzieję zwykły granatowy :p *
*Od razu lepiej Nyl;D*
Lily przetarła oczy. Była tak ekstremalnie wyspana, że czuła się gotowa na wszystko, na seks w wielkim mieście nie z tego świata, na wspólnej i na wszystko inne..
Nie była jedynie gotowa by odejść.
Wstała z łóżka przeciągając się ciężko, jej zależałe ciało zaczęło ją boleć. Podeszła do okna i otworzyła je wdychając świeży wieczorny poryw wiatru. Słońce chyba dawno już zaszło, ciemne chmury przysłoniły niebo swoim delikatnym i zarazem mrocznym obłoczkiem. Dziewczyna poczuła się nieświeżo i zdecydowała się iść pod prysznic, oczyścić się z potu i dręczących ją myśli.
Chciała choć spróbować oszukać samą siebie, że wszystko będzie jak dawniej... Że nic się nie zmieni..
Można powiedzieć, że przez chwilę nawet jej się to udało i chociaż przez ten krótki moment poczuła się zrelaksowana jak dawniej.
O poranku wyglądała dość słabo, zapłakana, blada z podkrążonymi oczami zeszła na dół czując w środku głęboką pustkę i rozczarowanie.
Oszukiwali ją całe 19lat, tak naprawdę wychowali ją, by ją oddać jakiemuś dziadkowi. To było dla Lil nie do zrozumienia, czy rodzice naprawdę pozwolą jej odejść? Czy może te wszystkie informacje od Milana to był zły sen?
- Dzień dobry. - odezwała się wesoło w kuchni mama.
Ojciec czytał gazetę przy stoliku popijając kawę. Lil bez słowa usiadła naprzeciwko niego i spojrzała na swojego "opiekuna".
Tata dopiero po chwili zauważył przyglądającą mu się rozczochraną i zapłakaną córkę.
- Kochanie..- zaczął odkładając gazetę.
- Kłamcy... - warknęła Lil przez zaciśnięte zęby.
Ojciec spojrzał na matkę szukając w niej pomocy, ta podeszła do stolika i pozwoliła Lily mówić.
- Kłamcy... - powtórzyła dziewczyna szlochając. - Wychowaliście mnie żeby mnie oddać?
- Oddać? - wtrąciła się matka. Na jej twarzy rysowała się powaga. - Nigdy Cię nie oddamy.
- Ciekawe.. - odparła nastolatka. - Dobrze, więc powiedzcie mi kim do cholery jest Victor.
- Pan Victor. - poprawił ją ojciec.
Ta spojrzała na niego bez emocji, dlaczego rodzice byli tacy poważni? Dlaczego jej nie przytulili?
- Lily, skarbie.. - zaczęła mama. - Dobrze wiesz, że nie jesteśmy Twoimi biologicznymi rodzicami..
- Dla mnie jesteście moimi jedynymi rodzicami, okej? - warknęła dziewczyna. - Szkoda.. że oszustami.
- Nie mów tak, daj coś sobie wyjaśnić. Ja i Twój tata długo staraliśmy się o dziecko, posunęliśmy się nawet do handlu narkotykami, żeby zdobyć pieniądze na operację. Nic się nie udało, złapali nas. Pan Victor uratował nam życie. Jest on Panem krainy Laiderii.... zielonej, pachnącej kwiatami wioski... do której również należysz, jako niemowlę zostałaś wybrana przez swojego Przewodnika na Panią Deszczu, będziesz rządziła pogodą, wiesz jaki to zaszczyt? Zdajesz sobie z tego sprawę jak wielką moc posiadasz ?
- Naćpałaś się mamo? - przerwała Lil.
- Skarbie, wiem, że to brzmi jak głupia bajka, ale to prawda. Istnieje inny świat poza naszym. Pan Victor jest jego Przywódcą, kraina Laideria jest zbawieniem dla naszej ziemi.. nie dziwiło Cię dlaczego plony każdego roku są co raz bardziej dorodne? To zasługa Pana Victora, mędrca o dobrym sercu, lituje się nad nami za niewielkie przysługi.
- Na przykład za wychowanie mu dziwki? - warknęła dziewczyna.
- Lily! - krzyknął tata. - Nie mów tak! Dziewczyno daj sobie wytłumaczyć... Nie wychowaliśmy Cię dla niego. Tylko dla nas, jesteś naszym dzieckiem a do tego posiadasz potężną moc, jesteś częścią Laiderii, bez Ciebie kraina jest niekompletna.
- Milan powiedział mi, że ktoś tam na mnie czeka, dał mi do zrozumienia że jakiś facet...
- Czekają tam na Ciebie wszyscy. - odparła matka. - Napijesz się herbaty?
- Nie. - warknęła. - I co teraz... Pozwolicie mi odejść ?
- Nie pozwolimy Ci odejść. Będziesz nas odwiedzała, a my Ciebie. - dodał spokojnie ojciec.
- Ja kompletnie nie rozumiem dlaczego mam si zgodzić i odejść z tym dziwakiem niewiadomo gdzie...
- Słonko, musisz nam zaufać. Nigdy nie pozwolilibyśmy by stała Ci się krzywda. Będzie Ci tam jak w domu. - przystanęła przy niej mama i pogładziła ją po włosach.
- Nie mam ochoty stąd się wyprowadzać.
- Wiem, że Ci ciężko, czujesz się oszukana i zdezorientowana.. ale teraz wiele zależy od Ciebie... Zgódź się Skarbie, jeśli Ci się tam nie spodoba... postaramy się sprowadzić Cię spowrotem.. - odpada tata.
- Potrzebuje czasu. Jak na razie nadal jestem na nie.- wysapała ciężko. - Muszę iść do siebie do pokoju... pomyśleć...
- Dobrze.
Lily zamknęła się w swoim pokoju zalewając się ponownie łzami. Była taka rozwichrowana emocjonalnie, taka wkurzona, że nie miała nawet ochoty się myć i malować.
Położyła się na łóżku myśląc o rodzicach, o swoim dzieciństwie, o Nylanie, o wszystkich których znała i kochała. Czy byłaby w stanie wszystko rzucić i zacząć żyć od nowa ? Nie chciała tego, ale nie wiedząc czemu..czuła że jest potrzebna gdzie indziej, że powinna iść z Milanem i dowiedzieć się kim jest i jak wiele może zrobić.
7 nocy, miała 7 nocy na zastanowienie, 7 nocy żeby zdecydować co zrobić ze swoim życiem. Czy naprawdę byłoby tak źle gdyby została i olała całą sprawę?
Pojutrze bal, bal na którym powinna się świetnie bawić ze swoim przyjacielem, jednak czuła, że zabawa będzie marna, dlatego że po głowie krążyły jej teraz tylko myśli o tym co powinna zrobić.
Myśląc tak o wszystkim na raz zasnęła zawijając się w kołdrę.
Obudził ją SMS.
Otworzyła oczy widząc jedynie rozmazany obraz, zapewne posklejane od płaczu łzy zasłoniły jej cały świat.
Telefon zamruczał ponownie.
Podniosła go z ziemi i odczytała pierwszą wiadomość.
Nylan:*Nie mogę się doczekać. Będziemy się świetnie bawić!!!*
I kolejną...
*Jaki masz kolor sukienki? Bo nie wiem jaki kolor krawatu wybrać *
*Granatową koronkową*
*Okej..jakoś zmotam koronkowy krawat, myślisz że takie coś będzie super seksi?*
*Myślę, że będzie super kiczowate 😂*
*Okej.. to zawdzieję zwykły granatowy :p *
*Od razu lepiej Nyl;D*
Lily przetarła oczy. Była tak ekstremalnie wyspana, że czuła się gotowa na wszystko, na seks w wielkim mieście nie z tego świata, na wspólnej i na wszystko inne..
Nie była jedynie gotowa by odejść.
Wstała z łóżka przeciągając się ciężko, jej zależałe ciało zaczęło ją boleć. Podeszła do okna i otworzyła je wdychając świeży wieczorny poryw wiatru. Słońce chyba dawno już zaszło, ciemne chmury przysłoniły niebo swoim delikatnym i zarazem mrocznym obłoczkiem. Dziewczyna poczuła się nieświeżo i zdecydowała się iść pod prysznic, oczyścić się z potu i dręczących ją myśli.
Chciała choć spróbować oszukać samą siebie, że wszystko będzie jak dawniej... Że nic się nie zmieni..
Można powiedzieć, że przez chwilę nawet jej się to udało i chociaż przez ten krótki moment poczuła się zrelaksowana jak dawniej.
środa, 12 lipca 2017
6. Strzał prosto w serce
Lil siedziała oniemiała wsłuchując się dokładnie w każde słowo Milana. Obserwując jak porusza się wtedy jego żuchwa, jego mięśnie, zwróciła uwagę na jego nieskazitelnie różowy język, zbyt różowy jak na faceta.
- Coś chyba przyćpałeś. - wtrąciła się mu. - Pierdzielisz od rzeczy, nie wiem dalej o co Ci chodzi.
Milan się spiął.
- Bo mnie nie słuchasz.. - warknął. - Nazywasz się Liliana Evans, nosisz nazwisko obecnych rodziców, powinnaś zwana być Lilianą Jovial, po Twoich prawdziwych rodzicach.
- To nie rodzice, skoro mnie zostawili. - parsknęła spuszczając wzrok.
- Owszem.. zgadzam się. - odparł spokojnie. - Evansom zawdzięczasz wiele.. moja rodzina również.
- Twoja rodzina? Moi rodzice.. Cię znają?
- A jakżeby inaczej. - uśmiechnął się. - Mamy z Twoimi opiekunami pakt..
- Rodzicami.. są dla mnie rodzicami. - przerwała mu.
On pokiwał głową.
- Dobrze, więc pozwól mi opowiedzieć Ci pewną historię. - zaczął. - Twoi rodzice... nigdy nie mogli mieć dzieci. Twoja matka była zdruzgotana, załamana i zakompleksiona. Starali się latami, nic z tego. Pewnego pochmurnego dnia Twoja matka wyszła w samej koszuli nocnej na zewnątrz, zaczął padać deszcz, ona poruszała się w kierunku ruchliwej ulicy, tej za Waszym osiedlem... - zaciął się i spojrzał Lily w oczy. - Chciała wskoczyć pod rozpędzony wóz. Była taka załamana, że nie może mieć dziecka, że nie może być szczęśliwa jak inne kobiety. Oczywiście, zapytasz pewnie, dlaczego żadnego nie zaadoptowali.. Twój ojciec był karany, siedział kilka lat w więzieniu za posiadanie i handel narkotykami. Twoja matka o wszystkim wiedziała, została oskarżona o współudział. Robili to... by zarobić na ciężką i bardzo drogą operację jajników Twojej matki. Jednak policjanci ich złapali. Nikt nie przyznałby im dziecka, rozumiesz? Żadna osoba nie da dziecka handlarzom narkotyków.. jednak nikt nie znał ich tak dobrze jak moja rodzina. My wiedzieliśmy, że to wspaniali ludzie.. wiedzieliśmy, że się nadadzą. - przerwał na chwilę by upić kawy. - Czy masz na tę chwilę jakieś pytania?
Lily była w szoku, czuła się jakby ktoś ją uderzył, jakby żyła cały czas w kłamstwie. Wychodzi na to, że nie znała dobrze swoich rodziców. Pokręciła przecząco głową i czekała na dalszą część historii.
- Mój dziad Pan Victor Von Spawn zna Twojego ojca i..
- Pan? - przerwała mu. - Mówisz na dziadka "Pan"?
Milan upił kawy spuszczając wzrok na kubek.
- U nas szacunek do starszych i wyższych osób jest o wiele bardziej zaostrzony niż u Was.
- Chcesz mnie obrazić, powiedzieć, że jestem bez szacunku?
- Nie. Odpowiadam na Twoje pytanie, ludzie trochę się od nas różnią, my oddalibyśmy życie za starszyznę, a to że mój dziad jest nazywany przeze mnie "Panem" oznacza, że jest on najważniejszą osobą w rodzinie, przewodnikiem, mędrcem i pomocną dłonią.
- Zaczekaj chwilkę.. "ludzie trochę się od nas różnią?" - podkreśliła to zdanie. - Chcesz mi powiedzieć, że jesteś wampirem? wilkołakiem? meduzą?
Milan aż zakrztusił się napojem.
- Czy to była próba obrazy? - skrzywił się i wstał. - Nie jestem tak nędzną kreaturą jak wampiry.
Lil zamrugała kilkakrotnie, nie dlatego, że była wewnętrznie rozdarta, zniesmaczona, zaskoczona.. lecz dlatego, że coś wpadło jej do oka.
- To kim jestem na razie nie jest najważniejsze. Czy mogę kontynuować historię Twojej rodziny?
- Słucham. - odparła zniechęcona.
Milan zaczął chodzić powolnym krokiem po pokoju Lily z założonymi rękami. Chodząc i opowiadając patrzył w ziemię, jakby z niej czytał, jakby szukał w niej oparcia.
- Mój dziad był kiedyś człowiekiem. Był wysokim człowiekiem... adwokatem. Adwokatem Twego ojca. To on wyciągnął go z więzienia, on mu pomógł. Twój opiekun był mu za to bardzo wdzięczny i obiecał mu dozgonną przyjaźń i pomoc w jakiejkolwiek sprawie. Mój dziad doskonale wiedział, że Twoi rodzice pragną dziecka. Kiedy nie był już człowiekiem i minęło dobre 10lat.. przybył do tego domu i zawarł pakt. Pakt Opieki o numerze 19. Oznaczało to, że przyzna im dziecko, ofiaruje im Córkę Deszczu, pannę czystą i nieskazitelną. - powiedział ostatnie słowo bardzo głęboko. - Ja dostałem misję, dostałem szansę na sprawdzenie się czy jestem godnym, by być członkiem Rady, mój Pan dał mi zadanie, znaleźć dziecko, dostarczyć je Evansom i czujnym okiem doglądać wychowania tej niewinnej istoty. Długo szukałem... przemierzałem ulice, parki, opuszczone domy i wtedy.. usłyszałem płacz kobiety, wręcz krzyk. Biegła, spocona i zaniedbana, biegła przerażona. Poszedłem za nią i wiesz co zobaczyłem? - upił kawy i spojrzał wprost na Lil. - Jak zostawia Cię wśród traw, małą i nieżywą.
Lil przycisnęła rękę do ust, w jej oczach pojawiły się łzy, jej serce się rozdarło, nie zdołała powstrzymać emocji, rozpłakała się głośno szlochając.
- Matka myślała, że byłaś martwa. Jednak Ty doznałaś wyziębienia, miejsce w którym się urodziłaś było ruderą... - skrzywił się. - Nie byłem pewien, czy żyjesz ale podszedłem. Podniosłem Cię a Ty zaczęłaś strasznie płakać. Byłaś jak dar.. - mówił to z płomieniami w oczach. - Pojawiłaś się znikąd. Mogłem jednocześnie uszczęśliwić Pana i Twoich rodziców. Podrzuciłem Cię do tego domu, oni od pierwszej chwili się w Tobie zakochali. Byłaś i jesteś ich oczkiem w głowie. - dokończył kawę. - Widzę, że dotknęło Cię to wszystko... więc śmiało zadawaj pytania.
Lil nie wiedziała czy chce coś jeszcze wiedzieć, tyle lat żyła jak normalne dziecko a później nastolatka, tyle lat żyła w kłamstwie. Czuła się pusta w środku, zrozpaczona i wkurzona.
Milan usiadł naprzeciwko niej i spojrzał jej głęboko w oczy, widać było, że dzielił z nią smutek i rozpacz. Otarł jej łzy swoją dłonią a później ją powąchał.
- Niesamowite. - prawie mruknął. - Twoje łzy naprawdę pachną letnim deszczem.
Lil czuła, że zaraz zemdleje, nic już nie rozumiała, czy to sen? Co on do cholery pierd*li, co on robi..
- Ja.. - wyjąkała. - Nic nie rozumiem... nie wiem już kim jestem.
- Wybranką. Panią Letniego Deszczu.
- C-co? - wyszlochała przez łzy. - Milan, to... tego jest za dużo, pierdo*isz jak jakiś świr bajki nie z tego świata.
- Zadawaj pytania, od tego mnie masz. - odparł.
- Okej.. pierwsze z moich pytań to.. - zamyśliła się. - ile do cholery masz lat?
On jakby się uśmiechnął, mrocznie, tajemniczo.. trochę jak nastolatek podniecony nową grą.
- Nie liczę lat. - odparł. - Nikt nie liczy u nas lat.
- Wyglądasz na 25.
- Mogę tyle mieć, jeśli chcesz.
Ona pokiwała tylko głową.
- To chore, Milan.. nie możesz mieć 25lat. Wychodziłoby na to, że znalazłeś mnie mając 6.
On się delikatnie uśmiechnął.
- Troszkę wolniej się starzejemy, że tak powiem. - odparł.
- Nie dowiem się czym jesteś? - zapytała.
- Na ten moment nie.
Lil otarła kolejne łzy.
- Skoro moi rodzice zawarli pakt.. jak długo on trwa?
- 19lat.
- Tyle mam...
Milan był poważny jak głaz. Patrzył na nią bez emocji, można to porównać do patrzenie na Ciebie manekina zza szyby sklepowej.
- Co teraz? - załkała i bała się odpowiedzi.
- Przyszedłem po Ciebie. Moja opieka nad Tobą jest zakończona, jedynie muszę Cię doprowadzić do naszej wioski.
- A jeżeli nie chcę? - zapytała patrząc na niego rozpaczliwie. - Kocham ten dom..
- Liliano, nie jest to zależne ode mnie. Rozumiem, że jesteś tu szczęśliwa. Nie obawiaj się, będziesz tu przyjeżdżać. Nie odetniemy Cię od rodziny. Jesteś Wybranką, to cudowny zaszczyt.
- Powiedz mi... czego Wy ode mnie chcecie? Bo to chyba istotne? - zaczęła się szamotać. - Nie mam ochoty nigdzie z Tobą iść! Nie zmusisz mnie.
- Oczywiście, że Cię nie zmuszę.. - odparł. - Musisz podjąć decyzję na którą masz 7 dni.
- Podejmuję ją teraz.. wal się. - warknęła.
- Liliano, daj mi dokończyć. Rozumiem Twój gniew i rozczarowanie.. ale jesteś Darem dla naszej krainy.. także i Waszej. Gwarantuję Ci, że zakochasz się w miejscu do którego Cię zaprowadzę.
- Co? - pisnęła. - To wszystko brzmi jak żart!
- Jesteś Panią Letniego Deszczu. Nie zastanawia Cię to, że tego lata częściej pada niż świeci słońce? Nie dziwi Cię to, że teraz trwa okropna burza?
- Nie... taka jest pogoda i już.
- Więc Cię zadziwię. To Twoja zasługa. - odparł.
Lil zamurowało.
- Natura wariuje, potrzebuje swojej Pani, która zapanuje nad deszczem, która pozwoli mu padać tylko wtedy, kiedy jest to konieczne. Nie chcę Cię straszyć, ale czy wiesz co czeka Wasz świat jeżeli się nie zgodzisz pójść ze mną? Zagłada.
- Przesadzasz.. - powiedziała to mając ciarki.
- Ten deszcz zacznie padać co raz częściej, zaleje wszystkie ulice i domy, ludzie utoną, zabraknie pożywienia i suchego lądu.
- Nie wierzę Ci popaprańcu.
- Dobrze. - odparł sztywno. - Zapytaj swoich rodziców. Powiedzą Ci to co ja. - mówił odstawiając kubek. - Muszę znać Twoją decyzję najpóźniej za 7 nocy. Do tego czasu dam Ci spokój, nie ujrzysz mnie. Zastanów się i nie postępuj pochopnie.. Bądź rozważna.
- Czy coś jeszcze powinnam wiedzieć? - zapytała już opanowana. - Dlaczego akurat ja jestem wybranką?
- Tak... - odpowiedział stając koło balkonu tak, że objął go cień. - Kiedy Twoja prawdziwa matka zostawiła Cię w trawie, lał deszcz, natura płakała, bo gdybym Cię nie znalazł.. umarłabyś z zimna. Wiesz co jest najciekawsze? Deszcz padał tylko w miejscu w którym leżałaś.. to dało mi odpowiedź, że Ty jesteś wybranką Pana Deszczu.
- Pana Deszczu? - skrzywiła się.
- To pewna osoba z mojej rodziny. - odparł spuszczając wzrok. - Na tę chwilę, nie powiem Ci kto to.
- On na mnie tam czeka? - dopytywała.
- Tak. Teraz pozwól, że odejdę.
- Nie. - rzuciła się do niego łapiąc go za ramiona. - Milan ja.. porozmawiam z rodzicami, choć jestem na "nie" to wysłucham ich.
- Zastanów się dobrze, tu nie chodzi tylko o deszcz.
- A o co jeszcze? - zająkała się. - Ja... uh, zrozum jestem w szoku, tyle tajemnic dziś zostało przede mną odkryte, że nie jestem już pewna swojego imienia.
- Jest jeszcze przeciwległa kraina do naszej. Nie mogę nic więcej powiedzieć. Liliano, teraz połóż się spać a rano przy śniadaniu zapytaj rodziców o Pana Victora - mego dziada. Oni utwierdzą Cię w tym co mówiłem. - odpowiedział sztywniacko.
Lil puściła jego ramiona, które zaczęły ją parzyć.
- a Ty jesteś jakimś Panem? - zapytała patrząc jak odchodził do drzwi balkonowych.
- Jakimś tam jestem. - zaśmiał się.
- Jakim? - zrobiła krok do przodu.
- Panem Milanem. - odwrócił się do niej, po czym wyszedł na balkon i z niego zeskoczył. - Dobranoc. - odparł będąc już na dole.
Lil nie wierzyła własnym oczom, serce biło jej jak oszalałe. Miała mętlik w głowie. Koleś właśnie zeskoczył z jej balkonu, nic mu się nie stało, do tego zniknął.
Weszła do swojego pokoju i zamknęła za sobą drzwi balkonowe. Oparła się o nie i zjechała po nich plecami siadając na ziemi. Przyciągnęła kolana do brody i z przerażenia znów zaczęła płakać. Rozejrzała się po swoim pokoju. W nim się wychowała, nie będąc świadoma, że jest Panią Deszczu. Co to właściwie oznaczało? Tak wiele rzeczy pozostawało pod znakiem zapytania, tak wiele tajemnic do odkrycia.. i tak wiele dróg do przebycia.
- Coś chyba przyćpałeś. - wtrąciła się mu. - Pierdzielisz od rzeczy, nie wiem dalej o co Ci chodzi.
Milan się spiął.
- Bo mnie nie słuchasz.. - warknął. - Nazywasz się Liliana Evans, nosisz nazwisko obecnych rodziców, powinnaś zwana być Lilianą Jovial, po Twoich prawdziwych rodzicach.
- To nie rodzice, skoro mnie zostawili. - parsknęła spuszczając wzrok.
- Owszem.. zgadzam się. - odparł spokojnie. - Evansom zawdzięczasz wiele.. moja rodzina również.
- Twoja rodzina? Moi rodzice.. Cię znają?
- A jakżeby inaczej. - uśmiechnął się. - Mamy z Twoimi opiekunami pakt..
- Rodzicami.. są dla mnie rodzicami. - przerwała mu.
On pokiwał głową.
- Dobrze, więc pozwól mi opowiedzieć Ci pewną historię. - zaczął. - Twoi rodzice... nigdy nie mogli mieć dzieci. Twoja matka była zdruzgotana, załamana i zakompleksiona. Starali się latami, nic z tego. Pewnego pochmurnego dnia Twoja matka wyszła w samej koszuli nocnej na zewnątrz, zaczął padać deszcz, ona poruszała się w kierunku ruchliwej ulicy, tej za Waszym osiedlem... - zaciął się i spojrzał Lily w oczy. - Chciała wskoczyć pod rozpędzony wóz. Była taka załamana, że nie może mieć dziecka, że nie może być szczęśliwa jak inne kobiety. Oczywiście, zapytasz pewnie, dlaczego żadnego nie zaadoptowali.. Twój ojciec był karany, siedział kilka lat w więzieniu za posiadanie i handel narkotykami. Twoja matka o wszystkim wiedziała, została oskarżona o współudział. Robili to... by zarobić na ciężką i bardzo drogą operację jajników Twojej matki. Jednak policjanci ich złapali. Nikt nie przyznałby im dziecka, rozumiesz? Żadna osoba nie da dziecka handlarzom narkotyków.. jednak nikt nie znał ich tak dobrze jak moja rodzina. My wiedzieliśmy, że to wspaniali ludzie.. wiedzieliśmy, że się nadadzą. - przerwał na chwilę by upić kawy. - Czy masz na tę chwilę jakieś pytania?
Lily była w szoku, czuła się jakby ktoś ją uderzył, jakby żyła cały czas w kłamstwie. Wychodzi na to, że nie znała dobrze swoich rodziców. Pokręciła przecząco głową i czekała na dalszą część historii.
- Mój dziad Pan Victor Von Spawn zna Twojego ojca i..
- Pan? - przerwała mu. - Mówisz na dziadka "Pan"?
Milan upił kawy spuszczając wzrok na kubek.
- U nas szacunek do starszych i wyższych osób jest o wiele bardziej zaostrzony niż u Was.
- Chcesz mnie obrazić, powiedzieć, że jestem bez szacunku?
- Nie. Odpowiadam na Twoje pytanie, ludzie trochę się od nas różnią, my oddalibyśmy życie za starszyznę, a to że mój dziad jest nazywany przeze mnie "Panem" oznacza, że jest on najważniejszą osobą w rodzinie, przewodnikiem, mędrcem i pomocną dłonią.
- Zaczekaj chwilkę.. "ludzie trochę się od nas różnią?" - podkreśliła to zdanie. - Chcesz mi powiedzieć, że jesteś wampirem? wilkołakiem? meduzą?
Milan aż zakrztusił się napojem.
- Czy to była próba obrazy? - skrzywił się i wstał. - Nie jestem tak nędzną kreaturą jak wampiry.
Lil zamrugała kilkakrotnie, nie dlatego, że była wewnętrznie rozdarta, zniesmaczona, zaskoczona.. lecz dlatego, że coś wpadło jej do oka.
- To kim jestem na razie nie jest najważniejsze. Czy mogę kontynuować historię Twojej rodziny?
- Słucham. - odparła zniechęcona.
Milan zaczął chodzić powolnym krokiem po pokoju Lily z założonymi rękami. Chodząc i opowiadając patrzył w ziemię, jakby z niej czytał, jakby szukał w niej oparcia.
- Mój dziad był kiedyś człowiekiem. Był wysokim człowiekiem... adwokatem. Adwokatem Twego ojca. To on wyciągnął go z więzienia, on mu pomógł. Twój opiekun był mu za to bardzo wdzięczny i obiecał mu dozgonną przyjaźń i pomoc w jakiejkolwiek sprawie. Mój dziad doskonale wiedział, że Twoi rodzice pragną dziecka. Kiedy nie był już człowiekiem i minęło dobre 10lat.. przybył do tego domu i zawarł pakt. Pakt Opieki o numerze 19. Oznaczało to, że przyzna im dziecko, ofiaruje im Córkę Deszczu, pannę czystą i nieskazitelną. - powiedział ostatnie słowo bardzo głęboko. - Ja dostałem misję, dostałem szansę na sprawdzenie się czy jestem godnym, by być członkiem Rady, mój Pan dał mi zadanie, znaleźć dziecko, dostarczyć je Evansom i czujnym okiem doglądać wychowania tej niewinnej istoty. Długo szukałem... przemierzałem ulice, parki, opuszczone domy i wtedy.. usłyszałem płacz kobiety, wręcz krzyk. Biegła, spocona i zaniedbana, biegła przerażona. Poszedłem za nią i wiesz co zobaczyłem? - upił kawy i spojrzał wprost na Lil. - Jak zostawia Cię wśród traw, małą i nieżywą.
Lil przycisnęła rękę do ust, w jej oczach pojawiły się łzy, jej serce się rozdarło, nie zdołała powstrzymać emocji, rozpłakała się głośno szlochając.
- Matka myślała, że byłaś martwa. Jednak Ty doznałaś wyziębienia, miejsce w którym się urodziłaś było ruderą... - skrzywił się. - Nie byłem pewien, czy żyjesz ale podszedłem. Podniosłem Cię a Ty zaczęłaś strasznie płakać. Byłaś jak dar.. - mówił to z płomieniami w oczach. - Pojawiłaś się znikąd. Mogłem jednocześnie uszczęśliwić Pana i Twoich rodziców. Podrzuciłem Cię do tego domu, oni od pierwszej chwili się w Tobie zakochali. Byłaś i jesteś ich oczkiem w głowie. - dokończył kawę. - Widzę, że dotknęło Cię to wszystko... więc śmiało zadawaj pytania.
Lil nie wiedziała czy chce coś jeszcze wiedzieć, tyle lat żyła jak normalne dziecko a później nastolatka, tyle lat żyła w kłamstwie. Czuła się pusta w środku, zrozpaczona i wkurzona.
Milan usiadł naprzeciwko niej i spojrzał jej głęboko w oczy, widać było, że dzielił z nią smutek i rozpacz. Otarł jej łzy swoją dłonią a później ją powąchał.
- Niesamowite. - prawie mruknął. - Twoje łzy naprawdę pachną letnim deszczem.
Lil czuła, że zaraz zemdleje, nic już nie rozumiała, czy to sen? Co on do cholery pierd*li, co on robi..
- Ja.. - wyjąkała. - Nic nie rozumiem... nie wiem już kim jestem.
- Wybranką. Panią Letniego Deszczu.
- C-co? - wyszlochała przez łzy. - Milan, to... tego jest za dużo, pierdo*isz jak jakiś świr bajki nie z tego świata.
- Zadawaj pytania, od tego mnie masz. - odparł.
- Okej.. pierwsze z moich pytań to.. - zamyśliła się. - ile do cholery masz lat?
On jakby się uśmiechnął, mrocznie, tajemniczo.. trochę jak nastolatek podniecony nową grą.
- Nie liczę lat. - odparł. - Nikt nie liczy u nas lat.
- Wyglądasz na 25.
- Mogę tyle mieć, jeśli chcesz.
Ona pokiwała tylko głową.
- To chore, Milan.. nie możesz mieć 25lat. Wychodziłoby na to, że znalazłeś mnie mając 6.
On się delikatnie uśmiechnął.
- Troszkę wolniej się starzejemy, że tak powiem. - odparł.
- Nie dowiem się czym jesteś? - zapytała.
- Na ten moment nie.
Lil otarła kolejne łzy.
- Skoro moi rodzice zawarli pakt.. jak długo on trwa?
- 19lat.
- Tyle mam...
Milan był poważny jak głaz. Patrzył na nią bez emocji, można to porównać do patrzenie na Ciebie manekina zza szyby sklepowej.
- Co teraz? - załkała i bała się odpowiedzi.
- Przyszedłem po Ciebie. Moja opieka nad Tobą jest zakończona, jedynie muszę Cię doprowadzić do naszej wioski.
- A jeżeli nie chcę? - zapytała patrząc na niego rozpaczliwie. - Kocham ten dom..
- Liliano, nie jest to zależne ode mnie. Rozumiem, że jesteś tu szczęśliwa. Nie obawiaj się, będziesz tu przyjeżdżać. Nie odetniemy Cię od rodziny. Jesteś Wybranką, to cudowny zaszczyt.
- Powiedz mi... czego Wy ode mnie chcecie? Bo to chyba istotne? - zaczęła się szamotać. - Nie mam ochoty nigdzie z Tobą iść! Nie zmusisz mnie.
- Oczywiście, że Cię nie zmuszę.. - odparł. - Musisz podjąć decyzję na którą masz 7 dni.
- Podejmuję ją teraz.. wal się. - warknęła.
- Liliano, daj mi dokończyć. Rozumiem Twój gniew i rozczarowanie.. ale jesteś Darem dla naszej krainy.. także i Waszej. Gwarantuję Ci, że zakochasz się w miejscu do którego Cię zaprowadzę.
- Co? - pisnęła. - To wszystko brzmi jak żart!
- Jesteś Panią Letniego Deszczu. Nie zastanawia Cię to, że tego lata częściej pada niż świeci słońce? Nie dziwi Cię to, że teraz trwa okropna burza?
- Nie... taka jest pogoda i już.
- Więc Cię zadziwię. To Twoja zasługa. - odparł.
Lil zamurowało.
- Natura wariuje, potrzebuje swojej Pani, która zapanuje nad deszczem, która pozwoli mu padać tylko wtedy, kiedy jest to konieczne. Nie chcę Cię straszyć, ale czy wiesz co czeka Wasz świat jeżeli się nie zgodzisz pójść ze mną? Zagłada.
- Przesadzasz.. - powiedziała to mając ciarki.
- Ten deszcz zacznie padać co raz częściej, zaleje wszystkie ulice i domy, ludzie utoną, zabraknie pożywienia i suchego lądu.
- Nie wierzę Ci popaprańcu.
- Dobrze. - odparł sztywno. - Zapytaj swoich rodziców. Powiedzą Ci to co ja. - mówił odstawiając kubek. - Muszę znać Twoją decyzję najpóźniej za 7 nocy. Do tego czasu dam Ci spokój, nie ujrzysz mnie. Zastanów się i nie postępuj pochopnie.. Bądź rozważna.
- Czy coś jeszcze powinnam wiedzieć? - zapytała już opanowana. - Dlaczego akurat ja jestem wybranką?
- Tak... - odpowiedział stając koło balkonu tak, że objął go cień. - Kiedy Twoja prawdziwa matka zostawiła Cię w trawie, lał deszcz, natura płakała, bo gdybym Cię nie znalazł.. umarłabyś z zimna. Wiesz co jest najciekawsze? Deszcz padał tylko w miejscu w którym leżałaś.. to dało mi odpowiedź, że Ty jesteś wybranką Pana Deszczu.
- Pana Deszczu? - skrzywiła się.
- To pewna osoba z mojej rodziny. - odparł spuszczając wzrok. - Na tę chwilę, nie powiem Ci kto to.
- On na mnie tam czeka? - dopytywała.
- Tak. Teraz pozwól, że odejdę.
- Nie. - rzuciła się do niego łapiąc go za ramiona. - Milan ja.. porozmawiam z rodzicami, choć jestem na "nie" to wysłucham ich.
- Zastanów się dobrze, tu nie chodzi tylko o deszcz.
- A o co jeszcze? - zająkała się. - Ja... uh, zrozum jestem w szoku, tyle tajemnic dziś zostało przede mną odkryte, że nie jestem już pewna swojego imienia.
- Jest jeszcze przeciwległa kraina do naszej. Nie mogę nic więcej powiedzieć. Liliano, teraz połóż się spać a rano przy śniadaniu zapytaj rodziców o Pana Victora - mego dziada. Oni utwierdzą Cię w tym co mówiłem. - odpowiedział sztywniacko.
Lil puściła jego ramiona, które zaczęły ją parzyć.
- a Ty jesteś jakimś Panem? - zapytała patrząc jak odchodził do drzwi balkonowych.
- Jakimś tam jestem. - zaśmiał się.
- Jakim? - zrobiła krok do przodu.
- Panem Milanem. - odwrócił się do niej, po czym wyszedł na balkon i z niego zeskoczył. - Dobranoc. - odparł będąc już na dole.
Lil nie wierzyła własnym oczom, serce biło jej jak oszalałe. Miała mętlik w głowie. Koleś właśnie zeskoczył z jej balkonu, nic mu się nie stało, do tego zniknął.
Weszła do swojego pokoju i zamknęła za sobą drzwi balkonowe. Oparła się o nie i zjechała po nich plecami siadając na ziemi. Przyciągnęła kolana do brody i z przerażenia znów zaczęła płakać. Rozejrzała się po swoim pokoju. W nim się wychowała, nie będąc świadoma, że jest Panią Deszczu. Co to właściwie oznaczało? Tak wiele rzeczy pozostawało pod znakiem zapytania, tak wiele tajemnic do odkrycia.. i tak wiele dróg do przebycia.
piątek, 7 lipca 2017
5. Burza
❤❤❤
Grzmot.
Hałas.
Błysk.
Strach.
Lil przetarła mokre od potu czoło.
Usiadła na łóżku i spojrzała na przeciwległą ścianę.
Ten sen, był taki rzeczywisty.
Przeszył ją dreszcz, potarła swoje ramiona i spojrzała za okno.
Na dworze panowała okropna pogoda, wiatr niemiłosiernie rozdzierał gałęzie drzew, targając je na wszystkie strony. Deszcz zacinał prosto w jej okno, jak na złość. Do tego potężne grzmoty i błyski na niebie pojawiające się wśród ciemnego nieboskłonu.
Na dworze musiało być chłodno, przyjemnie chłodno.
Dlatego też dziewczyna zerwała się na nogi i odsuwając firanę oraz otwierając drzwi balkonowe wyszła na zewnątrz.
Niestety zapomniała by podnieść nogę i przewróciła się uderzając ręką w barierkę balkonu.
- Aaaała! - krzyknęła łapiąc się za przedramię.
Zaczęło niemiłosiernie pulsować, pewnie będzie z tego niezły siniak.
Na zewnątrz rzeczywiście, było zimno jak na letnią noc.
Wstała.
Lil poczuła krople deszczu spływające po jej twarzy, rękach i nogach. Zamknęła na chwilę oczy i poczuła na sobie dotyk.
Jej usta zadrżały. Otwierając oczy nikogo nie ujrzała.
Przypomniał się jej sen, który był bardzo intensywny, bardzo realistyczny.
Ona, siedziała na fotelu, tylko w t-shircie, czuła chłód lecz wiedziała, że po chłodzie zawsze przychodzi gorąco. Tak też się stało.
Przyszedł. Widziała tylko jego potężne, rozbudowane plecy. Stał do niej tyłem, miał długie spodnie i był boso, tak jak ona.
Przygryzła wargę i chciała wstać, lecz nie mogła, była do niego przywiązana. Stwierdziła, że dobrze jej było na fotelu, czuła, że musi na nim pozostać, że za chwilę mężczyzna o pięknych plecach do niej podejdzie i spełni jej pragnienia. Dopiero po chwili spostrzegła, że już go nie było. I w tym momencie poczuła jego gorące dłonie na szyi, zjeżdżające co raz niżej.
Wtedy się obudziła.
Kim był ten facet? Dlaczego zniewolił ją na fotelu? Czyżby za dużo naczytała się Greya przed snem?
Wyobraziła sobie, takiego Christiana Greya w swoim pokoju, to ona by go zniewoliła, takiego chłopa trzeba schwytać jak Pikatchu do Pokeballa.
A deszcz nadal padał, Lily była już dosłownie przemoczona, jednak nic sobie z tego nie zrobiła, lubiła ten stan.
SMS.
- Gdzie mój telefon? - parsknęła wpadając do pokoju.
Rzuciła się na łóżko, pod łóżko, za łóżko. Telefonu nadal nie było, słychać było tylko przychodzące smsy.
Dziewczyna rzuciła szybko okiem na zegarek... 1:30 w nocy. Komuś się nudzi.
Jest, znalazła go. Telefon wpadł w poszewkę od kołdry, w której Lil zepsuła zamek.
Odczytała pierwszy sms.
Był od Nylana, sprzed 6 minut.
"Nie mogę spać, mam nadzieję, że Ty tak :p"
Kolejny też od niego
"Nie wiem czy to przez bal, czy fasolkę której się najadłem"
I następny również
"Dobra, bo jeszcze Cię zbudzę Księżniczko :P"
-Och.. - odparła jedynie i szybko wystukała na telefonie:
"Nie śpię, obudziła mnie burza"
"Ooo... ;o"
" Co tam? Jak Twoje tabletki Nyl? Sprawdzają się?"
"<3 te tabsy to moje wybawienie, dzięki nim mój problem z plujnicą zmniejszył się do minimum, dziś tylko trzy razy oplułem ojca!!"
"To mam nadzieję, że mnie nie oplujesz na balu wogóle XD"
"Szkoda byłoby splamić tak piękną damę ;P"
Lily się uśmiechnęła, już zaczęła odpisywać, jednak znów przyszedł jakiś sms.
Jednak nie był on od Nylana.
"Powinnaś spać...nie męcz oczu tym sztucznym, bezdusznym i prymitywnym urządzeniem zwanym telefonem"
- Że co... - wyjąkała i złapała się za pierś. Lewą.
Zawsze ze stresu się za nią łapała, żeby serce nie wyrwało jej klaty.
Dziewczyna uważnie rozejrzała się po pokoju i poczuła się dziwnie. Czuła się obserwowana!
Przełknęła ślinę bardzo głośno, tak że aż przeraził ją ten dźwięk. Wstała z łóżka i zamknęła szybko balkon spoglądając zza firany na dwór. Burza nadal trwała.
- Uhh. - odetchnęła.
Poczuła wtedy gorący oddech muskający jej ucho.
Serce zaczęło jej walić szybciej ze strachu. Zesztywniała.
- Wystraszyłem cię? - odezwał się rozkosznie męski głos tuż za nią. Jego ton możnaby porównać do pieszczenia piórem.
Lily wzięła głęboki wdech i odwróciła się.
Nie obyło się bez pisku, zatkała jednak sobie buzię.
Stał tuż za nią, zbyt blisko. Ubrany był w szary t-shirt, przez który prześwitywało mokre od deszczu ciało. T-shirt był podobny do tego, w którym widziała siebie Lily we śnie.
Jego włosy były przyklejone do twarzy, wyglądał jak niezła dziwka schłostana mokrym biczem.
- Wy-wystraszyłeś mnie... - wyjąkała.
- Tak też powiedziałem.
Pokiwała głową.
- Długo tu stoisz?
- Nie, wszedłem tu tuż przed napisaniem smsa.
- Ach.. z prymitywnego, bezdusznego urządzenia zwanego telefonem? - zakpiła.
- Tak, musiałem przecież się z Tobą jakoś skontaktować, gdybyś była w niebezpieczeństwie.
Lil zmarszczyła brwi.
- Słuchaj, dziękuję Milan.. że mnie oswobodziłeś z rąk gwałciciela, ale ja już potrafię o siebie zadbać.
- Czyżby? - zapytał drwiąco unosząc jej lewą rękę na której widniał wielki krwiak.
- Mały wypadek. - powiedziała wyrywając rękę. - Jak tu wszedłeś do cholery?
- Przez balkon, w końcu sama go otworzyłaś.
- Balkonem się nie wchodzi, to niegrzeczne. - burknęła.
Jego kąciki ust zadrżały.
- To urocze, bardzo przepraszam panią za najście.
- Spałam.
- Nieprawda.
- Prawda.
- Wszystko widziałem. Twoje potknięcie, Twoje rozmarzenie na balkonie, Twoje potargane włosy, to jak pisałaś przez telefon i..
- Czy ty mnie śledzisz? - warknęła.
- Może. - odparł bez emocji.
- Wow, dzięki za szczerość! - wybuchła udawaną radością. - Wybacz, ale muszę się kłaść, jutro idę na..
- Na bal, wiem.
- S-skąd? - zająkała.
- W końcu cię śledzę, tak? - zaśmiał się.
- Ah..tak.. - zmieszała się. - Jaki masz w tym cel?
- Właśnie przyszedłem o tym porozmawiać. - odparł krzyżując ręce. - Już czas.
JUŻ CZAS.
CZAS NA CO?
Czy Milan jest seryjnym mordercą?
Czy nadszedł czas by zabić Lily?
Czy nadszedł czas by ją zlikwidować?
A może on wcale nie był jej wybawcą, może uratował ją z rąk gwałciciela, by samemu ją skrzywdzić?
- Cz-czas na co... - wydusiła nie chcąc słyszeć odpowiedzi.
- Na kawę, zrobiłabyś mi?
- Serio? - zapytała z ulgą.
- Tak... - odparł. - Proszę cię o kawę, można?
- Ty naprawdę jesteś jakiś inny.. pijesz kawę o prawie 2 w nocy?!
Milan uczynił tylko bezemocjonalny grymas w stylu Trumpa. (link dla urzeczywistnienia grymasu >> KLIKNIJ TUTAJ )
- Wolę być nienormalny w ten sposób, niż np. być jakimś seryjnym mordercą. - uśmiechnął się a jego oczy zabłyszczały.
Lily przeszył dreszcz.
- Ok, zaraz wracam. - odpowiedziała wycofując się z pokoju.
Milan usiadł na jej łóżku strzelając kostkami.
Zamknęła za sobą drzwi wychodząc.
Zeszła do kuchni, nalała wody do czajnika i nasypała kawy do kubka. Woda zaczęła się powoli gotować a Lil oparła się o blat. O co mu chodzi? Z jaką sprawą przyszedł?
Woda się zagotowała, dziewczyna zalała kawę i rzucił się jej w oczy cukier.
Czy taka osoba jak Milan słodzi kawę?
Wzięła cukier ze sobą, na wszelki wypadek i podreptała do góry.
Podeszła do drzwi swojego pokoju, miała już je próbować otworzyć łokciem, gdyż ręce były zajęte, lecz w tym momencie ktoś otworzył je od drugiej strony.
- Proszę bardzo. - odezwał się uśmiechnięty Milan.
Lil weszła do swojego pokoju czując się w nim obco. Usłyszała zamykające się za nią drzwi.
Była zamknięta we własnym pokoju z jakimś facetem, kawą i cukrem. W najgorszym wypadku obleje go wrzącą kawą.
- Słucham. - odezwała się.
- Nie słodzę. - odparł łapiąc za kubek.
- Okej..
- Usiądź, to co usłyszysz może cię delikatnie wprowadzić w otępienie i szok. - powiedział to zniżając głos.
Dziewczyna usiadła na łóżku, obok niego lecz w bezpiecznej odległości.
Wtedy zabrzęczał jej telefon, oh nie zapomniała o Nylanie.
7 smsów.
3 o treści " zasnęłaś?"
1 o treści " :( "
1 o treści " to ja też idę spać, do jutra"
2 o treści " :("
- Chłopak się niecierpliwi? - zapytał Milan upijając kawy i przyglądając się Lily.
- To nie mój chłopak.
- Ale chciałby nim być, co?
- No... tak. Ale co cię to obchodzi?
Odłożył kubek na szafkę koło łóżka i rozpoczął swoją wypowiedź.
- Liliano, pora byś poznała tajemnicę swego pochodzenia.
Dziewczyna otworzyła delikatnie usta.
- Jesteś córką Gerarda i Sophie Jovial. Jesteś porzuconym dzieckiem, odrzuconym niemowlęciem wśród drzew.
- Wiem, że jestem adopto.. - zaczęła, lecz on przyłożył jej swój palec do ust uciszając ją.
- Znalazłem cię.
- Co?
- Kiedy twoja matka cię porzuciła, to ja przyniosłem cię do tego domu.
- Co ty pierdo*isz... - warknęła.
- Uspokój się. Nie jestem zwyczajnym facetem.
- Wiem, jesteś nadzwyczajnie pojeba*y.
Milan westchnął.
- Nie utrudniaj mi tego. - poprosił. - Jestem od ciebie znacznie starszy. Nie ważne, ważne jest to, że przez ten cały czas kiedy się tu wychowywałaś, ja stałem i czuwałem przy tym domu byś dożyła 19-ych urodzin.
Lil była przerażona.
- Dożyłaś... więc teraz mogę cię stąd zabrać. - odpowiedział głębokim głosem.
niedziela, 21 maja 2017
4. Niezręczny moment
Kolejnego dnia Lily obudziło nerwowe pukanie do drzwi i głos mamy. Dziewczyna przetarła oczy i spojrzała na zegarek. Dopiero 9.
- Co jest? - prychnęła wstając niechętnie z łóżka.
Kiedy otworzyła drzwi ujrzała zdenerwowaną mamę.
- Długo zamierzasz spać? - zapytała sztywno. - Masz na dole gościa.
- Kogo? - zdziwiła się dziewczyna.
- Lepiej szybko zejdź.
Mama zeszła po schodach na dół kiedy Lil odwróciła się do swojej szafy, by nie olśnić nieznajomego swą nagością. Chwyciła pierwszą lepszą koszulkę i szorty. Po drodze szybko wpadła do łazienki umyć zęby i rozczesać włosy.
Kiedy schodziła po schodach słyszała głos swojej mamy i kogoś jeszcze... kiedy dotarła do głównego pokoju ujrzała Pana Stewarta, ich sąsiada, starszego, szykownego pana.
- Dzień dobry? - przywitała się pytająco dziewczyna nie zdając sobie sprawy z jakim problemem pan Stewart przybył właśnie do niej.
Lil spojrzała na mamę, która obdarzyła ją niechętnym i srogim spojrzeniem.
CO SIĘ STAŁO DO CHOLERY?
- Witaj Lily - odezwał się białogłowy sąsiad. - Wiesz, że bardzo cię lubię, pamiętam cię jako malutkiego szkraba...
- Zrobię herbaty. - przerwała mama wychodząc do kuchni.
- Coś się stało? - zapytała dziewczyna zaczynając się już niecierpliwić.
- Dwa dni temu, bardzo narozrabiałaś na dworze. - odparł kręcąc głową. - miałem cię za dobre dziecko! naprawdę! ale kiedy zaczęłaś pluć i kopać nasz samochód...
- Co? - przerwała mu. - O czym pan mówi?
- Dziecko... nie musisz udawać, widziała cię moja żona, była sama w domu z wnukiem i wyszła do ciebie ale zniknęłaś.
- Niemożliwe.. to nie ja...
- Jeszcze żeby dodać wisienkę na torcie, pokażę ci coś dobrze? - zapytał ze smutkiem w oczach. Widać było, że było mu przykro. - spójrz przez okno.
Lily podeszła posłusznie i odsunęła firankę. Naprzeciwko ich płotu stał samochód Pana Stewarda. Stary, czarny kabriolet, który był bardzo przez niego zadbany. Wielu mówiło, że traktuje ten samochód lepiej niż siebie. Wszystko byłoby pięknie, gdyby nie wyskrobane na boku kabrioleta litery. Lil przekrzywiła głowę, bo napis nie był napisany prosto i odczytała w głowie literka po literce, słowo, które zmroziło jej krew w żyłach, które sprawiło, że zapomniała jak się oddycha |STARY FIUT
Tak, fiut... tak było napisane.. a raczej wyryte...
- To nie ja.. przysięgam. - zaczęła płakać. - Nigdy nie zrobiłabym czegoś takiego.
- Lily, widziała cię moja żona i nasz zaprzyjaźniony bezdomny, któremu co tydzień dajemy na alkohol za patrolowanie ulicy.
- Przysięgam... - wydukała, ale słowa ugrzęzły jej w gardle.
- Przepraszam Panie Stewart oczywiście Lily poniesie odpowiedzialność - odezwała się mama stawiając na stoliku herbatę. - Przeprosiłabyś sąsiada Liliano.
- Przeprosiłabym, gdybym to zrobiła! - syknęła Lily. - było ciemno, skąd... skąd pana żona wie, że to ja?
Stewart spojrzał na mamę Lil.
- Ale.. nie mówiłem, że stało się to w nocy.
Lily znieruchomiała.
WKOPAŁA SIĘ?
- Lily to nie ma sensu, przyznaj się! - warknęła już wkurzona mama.
- Ale.. - zacisnęła usta. - Ja naprawdę..
Sąsiad spojrzał na dziewczynę ze współczuciem.
- To nie ja to napisałam, przeprosić mogę, ale nie za siebie... - odparła nabierając pewności. - Tak, przyznam, byłam wtedy na zewnątrz, nikogo tam nie widziałam. Wszystko pamiętam...
- Kochanie, czy to było w noc przed dniem kiedy znalazłam u ciebie butelkę po alkoholu? - zapytała mama krzyżując ręce.
FUCK, to jednak pozostanie na podium podejrzanych.
FUCK, to jednak pozostanie na podium podejrzanych.
- Tak.. - spuściła głowę ze wstydem. - Miałam doła, okej? Ale nie napisałabym czegoś takiego o panu Stewarcie! Przecież... bardzo pana lubię, nie wierzy mi pan... dobrze... - wydukała. - muszę wyjść. - odparła czując napływ gniewu i łez.
Ani pan Stewart ani mama nie odpowiedzieli na jej reakcję. Mama usiadła tylko przy stoliku i z bólem serca odparła:
- Oczywiście pokryję koszty naprawy wygłupu mojej córki.
Lil znalazła się po chwili na dworze. Teraz mogła spojrzeć na samochód dokładniej. Rzeczywiście, napis był dość duży i co gorsze poznała w nim swoje pismo.
- To jest niemożliwe... - warknęła zaciskając zęby.
Ruszyła przed siebie, patrząc na swoje stopy, nie zwracając uwagi na to, że powinna się rozejrzeć przechodząc przez ulicę. Co się stało tamtej nocy? Mało co pamięta, jedynie to, że dużo wypiła i chciała się przewietrzyć... że była wkurzona... że spotkała Milana... Milana... o cholera, może on to zrobił, albo może widział kto to zrobił... Lily poczuła jak jej twarz robi się piekielnie gorąca, nie do wytrzymania. Zbyt dużo wydarzeń jak na ostatnie dni... zdecydowanie zbyt dużo.
Wtedy uniosła wzrok i spojrzała, że stoi na ruchliwej ulicy i wprost na nią jechała rozpędzona ciężarówka.
Poczuła to, poczuła ten ból, kiedy ciężarówka w nią uderzy. Nie mogła stamtąd uciec,
nie wiedziała czemu.. jakby wrosła w ziemię. Zastanowiła się wtedy co się stanie, kiedy ciężarówka ją przejedzie... czy pan Stewart będzie dalej zły? Czy Nylan będzie cierpiał? Czy rodzice nie będą chowali już do niej urazu za wybryk, którego nie pamięta?
Wtedy czyjeś mocne ręce odepchnęły ją na chodnik z którego przechodziła na drugą
stronę. Upadła na tyłek i ujrzała tylko wyraz zdenerwowanego kierowcy ciężarówki przejeżdżającego przed jej oczami. Trąbił niemiłosiernie, dopiero teraz była w stanie usłyszeć dźwięki. Myśli o przedwczorajszej nocy zbyt bardzo ją pochłonęły. Dopiero po chwili usłyszała głos..
nie wiedziała czemu.. jakby wrosła w ziemię. Zastanowiła się wtedy co się stanie, kiedy ciężarówka ją przejedzie... czy pan Stewart będzie dalej zły? Czy Nylan będzie cierpiał? Czy rodzice nie będą chowali już do niej urazu za wybryk, którego nie pamięta?
Wtedy czyjeś mocne ręce odepchnęły ją na chodnik z którego przechodziła na drugą
stronę. Upadła na tyłek i ujrzała tylko wyraz zdenerwowanego kierowcy ciężarówki przejeżdżającego przed jej oczami. Trąbił niemiłosiernie, dopiero teraz była w stanie usłyszeć dźwięki. Myśli o przedwczorajszej nocy zbyt bardzo ją pochłonęły. Dopiero po chwili usłyszała głos..
- Chryste, Lily brakowało kilka metrów!
Dziewczyna uroniła łzę i spojrzała w oczy swojemu jedynemu przyjacielowi. Temu, którego tak bardzo teraz nie chciała widzieć.
- Wystraszyłaś mnie. - odparł Nylan zakładając jej kosmyk włosów za ucho. Był to tak zwyczajny gest, lecz dla Lily znaczył coś więcej, poczuła, że tego jej brakowało. Czułości.
A przecież Nylan ją kochał, co z tego, że ona jego nie. Doszła do wniosku, że chciała by był przy niej, w końcu byli dla siebie jak rodzeństwo, wychowywali się razem od maleńkości.
- Wstań. - powiedział podciągając ją do góry za ramiona.
Lily ledwie go widziała przez łzy, czuła zapach jego silnych perfum, lecz jego twarz była zamazana.
- Mogłeś mnie tam zostawić. - odparła szlochając.
Chłopak otworzył usta i ciężko westchnął.
- Nie mógłbym bo... - zaciął się.
BO CIĘ KOCHAM? BO MI NA TOBIE ZALEŻY?
- Bo? - dopytała.
- Bo jesteśmy dla siebie jak brachole, co? - zaśmiał się ocierając jej łzy z policzka.
Lily zadrżały kąciki ust.
- Chyba, że po ostatnim wieczorze nie chcesz mnie znać.. w końcu sama tak powiedziałaś. -- odparł i słychać było, że te słowa ciężko przeszły mu przez gardło.
Dziewczyna wyjęła grzywkę wchodzącą jej do oczu i wzięła głęboki wdech.
- Nie... - wyjąkała. - Jest ok.
Kiedy to usłyszał, spadł mu kamień z serca, uśmiechnął się do niej tak pięknie jak tylko potrafił,a jego uśmiech był wart uwiecznienia... prawdziwy i szczery, taki był Nylan.
- Przepraszam, że byłem zbyt... wylewny... - odezwał się. - Masz rację, jesteśmy jak rodzeństwo. Nie wolno tego niszczyć.
Lil pokiwała głową.
- To ja przepraszam..
Nylan spojrzał na nią czule, złapał w pasie i podniósł do góry obkręcając kilkakrotnie. Lil poczuła się przez tę króciutką chwilę taka szczęśliwa, jakby całe smutki, stresy i nerwy w jednej chwili ją opuściły. Zaczęła się głośno śmiać nie zwracając uwagi na innych. Bo po co? Przecież odzyskała swojego brata,
Kiedy Nylan opuścił ją na ziemię, ona rzuciła się mu na szyję i mocno wyściskała. Wtedy jej uśmiech na chwilę zniknął z jej twarzy. Po drugiej stronie przy przystanku ujrzała Milana. Patrzył wprost na nich, patrzył srogo i tajemniczo, w końcu tak lubił. Ubrany w ciemne kolory, z wyrazem twarzy godnym króla. Nie patrzył przyjemnie. Dlaczego był taki zmienny? Oswobodził ją ostatnio z rąk gwałciciela, nawet się wtedy uśmiechnął. A teraz patrzył na nią, jakby zrobiła coś strasznie złego.
Jego wzrok przeszył Lily, tak że aż dostała dreszczy. Wtedy odwrócił się i odszedł znikając za zakrętem.
Jego wzrok przeszył Lily, tak że aż dostała dreszczy. Wtedy odwrócił się i odszedł znikając za zakrętem.
- Może jakieś piwo? - zapytał rozradowany Nylan.
- C..co - wybełkotała szukając słów. - Ah tak, piwko! Pewnie.. chodźmy. W południe idę do pracy, dlatego na jednym się skończy, okej?
- Zobaczymy, musisz mi opowiedzieć co u ciebie słychać, co to za praca i najważniejsze... dlaczego płakałaś i prawie wpadłas mi pod ciężarówkę.
Lil spojrzała na niego i głośno westchnęła.
- W sumie prawie nic się u mnie nie działo. - odparła. - Pomijając nową pracę, nawiedzonych pracodawców, upojenie alkoholowe w nocy, rozboje o których nie pamiętam i próbę gwałtu w lesie i dziwaka, który za mną chodzi.
Nylan z niedowierzania otworzył usta.
- Próbę gwałtu? - odparł ze strachem w oczach. - Lily... czy...
- Uratowałam się, spokojnie, nic się nie stało.
- Zabiję go... - warknął zaciskając pięści.
- Zabrała go policja, spokojnie. - złapała za ramiona swojego przyjaciela. - Jest w porządku.
Ledwo się opanował.
- Musisz mi wszystko ze szczegółami opowiedzieć, jak wyglądał, w co był ubrany... pożałuje.
- Dziękuję Nylan, ale policja teraz zrobi to co trzeba, a ciebie za pobicie nie chcę oglądać w więzieniu.
- Boże... - westchnął ciężko wypuszczając powietrze i przytulając swoją przyjaciółkę. - Gdyby coś ci się stało...
- Ale nic się nie stało. Idziemy na to piwo? - zaśmiała się.
Subskrybuj:
Posty (Atom)