poniedziałek, 12 listopada 2018

- Rozdział 15 -

Godzina 4:15 nad ranem.
Konie pędziły jeden za drugim, pomimo kamieni i ziemi uderzających w twarz Lily spod kopyt konia Milana można było powiedzieć, że było miło. Lily nie miała doświadczenia w jeździe konno. Jedynym przeżyciem z końmi w życiu młodej kobiety było uczestnictwo w parodii reklamy Oldspice.
Prawdopodobnie dzień zapowiadał się dość pogodnie, był to początek września, jednak temperatura rozpieszczała wszystkich oplatając kraj ciepłym obłoczkiem . Lily postanowiła pozwolić ponieść się chwili, zdecydowanie chwyciła mocniej lejce i zaczęła nimi wymachiwać w sposób jaki zapamiętała z westerna, którego oglądała z ojcem w wieku 9 lat.
Koń rzeczywiście trochę przyspieszył, dziewczyna poczuła się wspaniale, wiatr we włosach, ekscytacja i adrenalina spowodowana lekkim strachem spowodowały, że chciała więcej. Zaczęła naganiać konia by biegł jeszcze szybciej. Poczuła się lepiej, tak jakby uciekała od wszystkich problemów i ostatnich niemiłych doświadczeń związanych z jej rodziną i Nylanem. Nie przejęła się nawet krzykiem Milana jadącego za nią, który nakazywał jej zwolnić.
Gnała, a raczej to koń gnał, a ona razem z nim. Miała ochotę uciec, zostawić wszystko w tyle i zostać sama, by móc rozpocząć nowe życie i poznać nowych ludzi, którzy i tak później okazaliby się chujami jak cała reszta.
Pogrążyła się w myślach i odpłynęła na chwilę. Niestety jej chwilowa nieobecność duchowa spowodowała brak kontroli nad koniem na którym siedziała. Zwierzę natychmiastowo się zatrzymało przerażone urwiskiem do którego się zbliżali i stanęło na dwóch tylnych nogach zrzucając młodą kobietę z łomotem na ziemię.
Lily zapamiętała tylko spanikowany krzyk Milana i ból promieniujący po jej całym ciele.

Jakiś czas później:
- Otwiera oczy - odezwał się kobiecy głos.
Lil' ujrzała trzy postacie za mgłą, pomrugała chwilę by złapać ostrość i zauważyła, że jest w domu. Obok niej siedziała Helga przykładając coś zimnego do jej czoła, a nad łóżkiem stał jej mąż Frank i Milan z założonymi rękoma i zmarszczonymi brwiami.
- Ja... - zaczęła próbując usiąść.
- Nie - złapała ją za ramiona Helga - Leż, musisz odpocząć.
Dziewczyna nie protestowała, bolały ją plecy, kość ogonowa, tyłek i głowa.
- Lily, powiedz co czujesz. - Poprosiła kobieta. - Jeżeli będzie z tobą źle, Frank zawiezie cię do szpitala.
- Nie... - zaprotestowała słabo. - Jestem tylko... obolała.
- Oh Frank obawiam się o jej głowę, co jeśli coś się jej stało? - zamartwiała się Helga.
- Musimy ją obserwować.
Lily spojrzała szybko na Milana. Przyglądał się jej w skupieniu, jego mina nie wyglądała na złą, lecz na neutralną. Przez chwilę zastanowiła się jak bardzo musiał być w tej chwili na nią wkurzony.
- Milan... - zaczęła. - Nie powinnam tak szybko jechać...
- Owszem Liliano. - odparł. - Nie powinnaś.
Dziewczyna znacząco pokiwała głową.
- Skarbie, proszę, zrobiłam ci miętę. - odezwała się Helga podając dziewczynie gorący napój.
- Dziękuję.
- Dobrze, zostawimy cię, żebyś odpoczęła. - odparł Frank. - Będziemy na dole, gdyby coś się działo, śmiało wołaj. - dodał z uśmiechem.
- Jasne.
I wyszli. Zostawili ją z parującą miętową herbatą i uchylonym oknem. Leżała patrząc w obraz na ścianie przed sobą. Przedstawiał syna Helgi i Franka, Williama, który wypiął na nich dupę i uciekł za granicę zostawiając rodziców z długami które sam zaciągnął.
Nie wiadomo kiedy oczy Lily się przymknęły i zasnęła.

W śnie ukazał się jej uśmiechnięty Nylan w wojskowym mundurze trzymający bukiet kwiatów.
- Tęskniłaś? - zapytał ukazując szereg białych zębów.
- Tak! Bardzo. - pisnęła rzucając się mu na szyję.
Czuła jego zapach, męski intensywny jak zwykle. Czuła go pod palcami, był jakby prawdziwy.
Poczuła silne uczucie tęsknoty i zapragnęła spojrzeć w oczy swojemu jedynemu przyjacielowi. 
Jednak kiedy to zrobiła z krzykiem odskoczyła w tył.
Z oczu Nylana lała się krew, gałki były nieruchome i tępe. Uśmiech z twarzy chłopaka zniknął a jego miejsce zastąpił ponury grymas. Na sercu trzymał rękę, która była cała we krwi sączącej się z jego klatki piersiowej.
- Nylan! - wrzasnęła.
- Widzisz do czego mnie doprowadziłaś? 
- Ja...
- Przez ciebie pękło mi serce głupia pizdo. - odparł dość miłym tonem.
Lily upadła na kolana i zaczęła gorzko płakać, tak mocno, że aż się obudziła.

Otwierając oczy ujrzała zamykające się drzwi pokoju.
- Kto tam? - zapytała powoli siadając na łóżku, co sprawiło jej wiele bólu.
Ujrzała, że drzwi znów się otworzyły. Do pokoju wszedł Milan i jego rudawo złote włosy.
- Ah... myślałam, że to Helga. - odparła.
- Ja... - zająkał się pierwszy raz. - Chciałem tylko sprawdzić jak się czujesz.
- Bez zmian. 
Mężczyzna podszedł do łóżka i unikając kontaktu wzrokowego spojrzał na starą lampę znajdującą się na szafce nocnej tuż obok łóżka na którym konała z bólu Lily.
- Dziękuję za troskę. - odezwała się trochę ironicznie dziewczyna. Tak naprawdę nie zamierzała mu za nic dziękować, to on ją tu sprowadził, on był wszystkiemu winien.
- To dla mnie przyjemność. - odparł na chwilę spoglądając jej w oczy. - Powinienem był bardziej cię pilnować.
- Nie potrzebuję niańki. - odpowiedziała.
- Chyba jednak potrzebujesz. Jesteś strasznie nieposłuszna.- powiedział spuszczając wzrok na swoje dłonie.
Pierwszy raz Lily ujrzała w nich coś innego niż mrok i ciemność. Ujrzała w nich poczucie winy. Nie wiadomo czemu w takiej postaci wyglądał dla niej uroczo. Czy naprawdę tak bardzo walnęła się w głowę? Ktoś taki jak Milan nie mógł wyglądać uroczo. 
- Ta lampa. - zaczął wskazując wzrokiem stary przedmiot trochę obrośnięty kurzem. - Przypomina mi moją matkę.
- Też była taka zaniedbana? - zaśmiała się ale widząc oburzony wzrok Milana zakryła usta dłonią.
- Chyba czujesz się lepiej. - odparł.
- Przepraszam... musiałam coś palnąć, żeby zapomnieć o pulsującej kości ogonowej. 
Milan pokiwał głową.
Zapadła niezręczna cisza, którą Lily postanowiła przerwać:
- Więc... - zaczęła niepewnie. - Co takiego ma ta lampa co przypomina ci o mamie?
Mężczyzna westchnął, spojrzał raz jeszcze na naprawdę zakurzony i zniszczony przedmiot, który widocznie przeszedł w swoim istnieniu dość dużo i głosem delikatnym niczym jedwab odrzekł:
- Została zrobiona z sukni, którą moja... matka miała na sobie wydając mnie na świat.
Lily prawie się zaśmiała. Doprawdy? Matka zamiast zająć się rodzeniem stwierdziła, że wpierw zedrze kiecę i oblecze nią lampę?
- Od razu po moich narodzinach zmarła. - dodał ponuro.
Dziewczyna spoważniała i poczuła się głupio swoimi wybuchami śmiechu.
- Czyli ten materiał naszyty na lampie to ta suknia? - zapytała zmieszana.
- Tak. 
- Piękny materiał - uśmiechnęła się przyjaźnie Lily. - Ta suknia musiała być piękna.
Kąciki ust mrocznego dotąd faceta zadrżały w półuśmiechu. Było widać, że chciał zachować twarz obojętnego emo-licealisty, jednakże z jego twarzy tym razem zabiło ciepło.
- Lampą obdarowałem Helgę i Franka, bo to oni często zastępowali mi rodziców. Ten przedmiot mogłem podarować tylko im, nikomu innemu na świecie tak bardzo nie jestem wdzięczny jak im.
Lily patrzyła na zdruzgotanego chłopaka i poczuła żal. Usiadła na skraju łóżka czując na sobie wzrok Milana i cicho jęknęła czując piekący ból na łokciu. Dopiero teraz ujrzała na nim plaster, widocznie nie tylko była poobijana, ale również pozdzierana ze skóry.
Nie myśląc wiele położyła swoją dłoń na dłoni Milana i spojrzała mu w twarz.
- Bardzo ci współczuję, że jej nie poznałeś.
Mężczyzna wyraźnie zdziwiony tym gestem nie zabrał ręki. Przełknął ślinę i uśmiechnął się.
Tak. Uśmiechnął się. I to dość szczerze.
- Rozumiem, że od tej chwili się tolerujemy? - zapytał.
- Możemy spróbować. - odpowiedziała nie wierząc w swoje słowa.
Na chwilę zapadła cisza. Rozległy się kroki na schodach. Milan cofnął dłoń i zrobił dwa kroki w tył.
Do pokoju wszedł Frank.
- Głodni? - zapytał. - Helga zrobiła pampuchy, Lily czy dasz radę zejść na dół?
- Możemy spróbować. - odparła i jeszcze raz uśmiechnęła się do Milana, który wyglądał tak... normalnie? Tak. Wyglądał całkiem inaczej, jego rudawe włosy były trochę w nieładzie, jednak twarz, na której nie znajdowała się ani jedna zmarszczka mimiczna tym razem ukazywała delikatny uśmiech co wyglądało dość... pociągająco dla dziewczyny.
Już dawno zauważyła jego nienaganną urodę, jednak tego dnia zauważyła w nim coś więcej. Szkoda, że nie wiedziała jeszcze co.

Późny wieczór:
Kiedy Frank, Helga i Milan poszli doić kozy za domem, Lily postanowiła trochę się zrelaksować. Nalała do wanny gorącej wody i skradła jedną buzującą bombę do kąpieli z szuflady Helgi. Zrzucając z siebie ubrania czuła ból w każdej części ciała. Łzy przymgliły jej obraz widzenia, jednak kiedy zanurzyła się w wannie poczuła się lepiej niż kiedykolwiek.
Buzująca bomba o zapachu truskawkowym zmieniła kolor wody na różowy i nadała jej niesamowicie słodki zapach.
Dziewczyna spróbowała rozprostować nogi, jednak nie dała rady.
Leżąc w różowej wodzie wyobraziła sobie siebie siedzącej w wannie pełnej krwi. Czy ktoś prócz rodziców by się przejął? Nylan i tak wyjechał, pewnie nigdy nie wróci. Poza nimi nie miała nikogo kogo mogłaby obchodzić. Przez myśl również przemknęło jej wspomnienie z nocy po balu z Nylanem. Kiedy razem weszli do rzeki. Obydwoje byli pijani. Obydwoje dali ponieść się chwili i szaleńczo obściskiwać w wodzie. Lily znów poczuła poczucie winy że pozwoliła mu na to tamtej nocy. Dla niej pocałunki z Nylanem nie znaczyły nic, pozwoliły jej się chwilowo odstresować. Tyle.
Woda zaczęła stygnąć. Dziewczyna zaczęła się myć, choć nie czuła się na siłach by robić cokolwiek. Po tej pseudo kąpieli wyszła z wanny pochylając się w przód jak staruszka. Owinęła się ręcznikiem i dopiero wtedy zauważyła, że nie wzięła z pokoju czystych ubrań.
Uchyliła drzwi łazienki sprawdzając czy nikogo nie ma.
Było cicho. Najwidoczniej wszyscy doili dalej kozy. Helga twierdziła uparcie, że mleko jej kozy ma magiczne właściwości i od razu postawi Lily na nogi.
Dziewczyna na paluszkach wyślizgnęła się z łazienki i idąc tyłem do pokoju zaczęła rozglądać się po korytarzu. Kiedy poczuła na plecach klamkę swego pokoju wyciągnęła rękę do tyłu i otworzyła drzwi. Wchodząc tyłem zrzuciła z siebie ręcznik i zamknęła drzwi.
Kiedy się odwróciła nagle krzyknęła. W jej pokoju stał Milan z równie zdziwioną miną jak dziewczyna. Lily szybko chwyciła ręcznik z ziemi i zakryła się nim czując, że jej policzki zaczęły robić się czerwone ze wstydu.
- Co ty tu robisz do cholery? - warknęła przez zęby.
- Dlaczego chodzisz nago po domu Helgi i Franka? - zapytał.
- Ja... - zaczęła. - Uh... kąpałam się. Matka cię nie nauczyła  że nie wolno wchodzić do czyjegoś pokoju?
- Nie mam matki.
No tak. Lily zbeształa siebie w myślach, zapomniała, że matka Milana zmarła przy porodzie.
- Widziałeś wszystko? - wyjąkała.
- Wszystko?
- Chodzi mi...
- Mam wymienić co widziałem?
- Nie! - pisnęła. - Powiedz, że nic nie widziałeś.
- Dobrze, akurat mrugałem.
Lily spuściła wzrok na swoje stopy. Jej policzki paliły ją ze wstydu a jej kość ogonowa paliła ją z bólu
- Czy mam uznać, że już się nie tolerujemy?
- Tak, a teraz mógłbyś wyjść? - zapytała grzecznie otwierając mu drzwi.
- Nie widzę przeciwwskazań. - odparł. - Choć nie ukrywam, że zasmucił mnie tak krótka tolerancja z twojej strony.
- Wątpię. - uśmiechnęła się sztucznie wskazując drzwi.
Kiedy Milan przeszedł obok niej poczuła jak jego zapach otulił jej ciało. Było to bardzo przyjemne. Pachniał lasem, pachniał jak świeżo ścięta choinka, jak liście na jesień... Oj chyba naprawdę mocno upadła na głowę.

niedziela, 11 listopada 2018

Streszczenie

Streszczenie najważniejszych faktów:


1. Liliana Evans, 19letnia dziewczyna, której celem jest zostanie farmaceutką, sprzedawanie antybiotyków, testów ciążowych i czegoś na kaszel. Pewnego dnia dowiaduje się o mrocznych faktach z jej przeszłości. Tak naprawdę nosić powinna nazwisko Jovial, które nosiła jej matka Sophie będąca kobietą z nieciekawą przeszłością, która zginęła w niewiadomych okolicznościach tuż po porzuceniu Lily w parku myśląc iż dziecko jest martwe. Prawdziwym ojcem Lily jest Gerard, nazwisko nieznane, dawny władca Aspen - krainy spowitej złem i chłodem. Na razie nie jest wiadome czy mężczyzna nadal żyje.
2. Dotychczas młoda dziewczyna prowadziła zwyczajne życie w Westport w Irlandii północnej mieszkając w domku jednorodzinnym z ogródkiem wraz ze swoimi adopcyjnymi rodzicami. 
3. Jej najlepszym przyjacielem a jednocześnie tzw. "bratem" jest Nylan - przystojny brunet po uszy zakochany w Lily bez wzajemności. Chłopak spełnił swoje marzenie idąc z wybranką swego serca na bal po którym doszło do incydentu zwanego pocałunkiem spowodowanym upojeniem alkoholowym obydwu bohaterów. Nylan jednakże odebrał ten gest jako nowy rozdział w życiu i wyznaje miłość dziewczynie, która od razu po jego słowach łamie mu serce dając mu drugi raz kosza. Chłopak ma dość, czuje się jak zabawka i pocieszenie, dlatego postanawia odciąć się od Lily i wstępuje do wojska. Żegnając się z dziewczyną ostatni raz wyznał jej miłość i zapytał o jej uczucia. Ta odpowiedziała, że niestety poza niestrawnością po spożyciu alkoholu nic głębszego nie czuje. Młody mężczyzna oznajmił, że w takim razie nie ma do kogo wracać i wyjeżdża do Włoch, do wojska.
4. W życiu Lily obecny jest także Milan, którego wiek dotąd nie został poznany. Jest to mężczyzna, a nie jakiś typowy chłystek z pierwszego roku studiów. Elegancki, jasnowłosy i dobrze wyglądający facet odbierany przez Lily jako dziwak. Milan wyjawia Lilianie zaskakujące wieści na temat jej przeszłości i mówi, że jej miejsce na ziemi znajduje się w Laiderii, cudownej, pięknej i przyjaznej krainie. Milan oznajmia jej także, że to on odnalazł ją jako niemowlę skrytą w źdźbłach mokrej trawy pewnej chłodnej nocy. Przyznaje, że Evansi, czyli rodzice adopcyjni Lily są znakomitymi opiekunami i wychowali ją najlepiej jak mogli, jednak po 19 latach mija okres ważności ochrony jej osobowości. Lily jest spokrewiona bowiem z dawnym władcą Aspen, swoim ojcem Gerardem - tak więc powinna w Aspen pozostać lub zostać zgładzona za zdradę. By zapobiec nieszczęśliwej egzekucji młodej szatynki Milan zabiera ją do Laiderii by nadal pozostała niewidoczną dla krainy zła, by nauczyła się bronić i poznała życie do którego od niemowlęcia tak naprawdę powinna przynależeć.
5. Milan i Lily są w drodze do Laiderii, droga pieszo ma trwać 10 dni, w połowie trasy zatrzymali się u przyjaciół Milana - Franka i Helgi - małżeństwa mieszkającego na odludziu, pasjonatów koni i jednocześnie dobrych ludzi.