piątek, 28 kwietnia 2017
3. Facet
Lily wstała z łóżka z pulsującym bólem głowy. Podeszła do okna i odsłoniła firankę. Było ciemno. Która mogła być godzina? Pierwsza? Nie interesowało jej to, istotne było, że nie może już spać. Natłok myśli i emocji z zeszłego dnia ją przygniotły. Zbyt szczera rozmowa z Nylanem, zbyt wiele bolesnych słów i uwag. Nie wiedziała czy z tej przyjaźni coś jeszcze będzie. Wczoraj targała nią wściekłość, teraz górowało u niej współczucie... tak, współczuła Nylanowi, że zakochał się bez wzajemności, było jej ogromnie przykro, że nie może dać mu tego na co zasługuje.
- Wszystko jest popieprzone. - warknęła sama do siebie uderzając ręką w szybę.
Łapiąc się nerwowo za głowe zaczęła wiercić się po swoim pokoju.
Błękitne ściany i zasłony w kolorze ecru idealnie ze sobą współgrały. Liczne deseczki na ścianie przedstawiające pozytywne cytaty w tej chwili nie spełniały swojej roli, nie potrafiły pocieszyć dziewczyny. Ojciec pomógł jej zrobić pozytywne deseczki szczęścia. Naczytała się w internecie, że pomagają wyjść z doła, że pozwolą widzieć świat w piękniejszych kolorach. Ojciec naciął córce niedługie deseczki, których było 10, a ona własnoręcznie napisała na nich słowa, które powinny własnie teraz przynieść uśmiech na jej zgorzkniałą i spuchniętą od płaczu twarz.
"Pamiętaj, wszystko można zacząć od nowa"
" Nie ma czasu na Twoje smutki, zawdziewaj kieckę i leć na zakupki"
" Martw się mniej "
- Bzdury... - wymruczała przez zaciśnięte zęby.
Kładąc się ponownie na łóżku widziała przed oczami twarz Nylana. Poczuła na swoich ustach jego pocałunek.. tylko go poczuła, nic więcej, żadnych więcej pozytywnych emocji, żadnej ekscytacji, podniecenia czy mrówek w macicy. Biedny chłopak.
Nie wiadomo ile czasu minęło, Lily zasnęła.
Śniło się jej dzieciństwo, kolorowe, wesołe, pełne śmiechu. Widziała siebie, radosną małą, niezbyt ładną dziewczynkę z potarganymi włosami hasającą wokół drzew i zrywającą kwiatki.
- Ten płatek to dla mamy. - powiedziała, wyrwała go i zaniosła do mamy.
- Ten będzie dla tatusia. - zaśmiała się wyrywając kolejny.
- A ten będzie dla mojego braciszka. - uśmiechnęła się do Nylana. - Proszę Nyl.
- To babskie. - parsknął krzywiąc się. - Ja jestem facetem.
Ja jestem facetem.
Właśnie.
Facetem... nie bratem...
Facetem... który chce być Twój.
Otworzyła oczy i przetarła mokre od potu czoło. Przez okno przebijały się już poranne promienie słońca, a na dole słychać było, że mama przygotowuje śniadanie.
Kilka minut później.
- No w samą porę. - odezwała się mama nerwowo biegając po kuchni. - Myślałam, że będziesz spała do południa.
- Która jest godzina? - zapytała Lily nie do końca jeszcze ogarniając kim jest i jaki własnie jest dzień tygodnia.
- 12 młoda damo. Spałaś jak suseł.
- Ta... - odparła opierając łokcie na stole. - Nie mam ochoty nawet jeść.
- Patrząc na twoją minę nie wiem czy chcę wiedzieć co się wczoraj stało.
- Nylan przesadził.
- Coś ci zrobił? - zaciekawiła się matka lekko podnosząc głos.
- Coś powiedział... - parsknęła zaczynając się śmiać. - że mnie kocha, rozumiesz to? kocha mnie.
Mama przycisnęła ścierkę którą trzymała w dłoni do klatki piersiowej i z wielkim uśmiechem pogłaskała córkę po włosach.
- To cudownie kochanie.
- Co? - warknęła Lily marszcząc brwi. - Nie taka była umowa, jesteśmy kumplami.
- Dobrze słońce, porozmawiaj z nim o tym, ja się odzywać nie będę. Powiem Ci tylko jedno... wiele tracisz.
Południe.
Dzień nieubłagalnie się ciągnął. Lily nie wiedziała co ze sobą zrobić, telefon leżał na ziemi nadal wyłączony - zero kontaktu ze światem może jej pomoże.
Co teraz? Wszystko się zawaliło.
Trzeba znaleźć jakieś zajęcie i to szybko.
Dziewczyna chwyciła swojego laptopa, który ze starości aż jęczał kiedy go włączała.
Wystukując w google "praca dla studenta" natrafiła a wiele ofert, które były albo świetne ale za granicą, albo słabe na miejscu.
Jednak jedna z ofert przyciągnęła jej uwagę. Opieka nad 2-letnim dzieckiem. Interesujące i nieinteresujące jednocześnie. Jednak analizując plusy i minusy, Lily doszła do wniosku, że plusy wygrywają.
+ praca w ciepełku
+ w każdej chwili możesz obejrzeć TV lub coś zjeść\
+ gdy dzieciak zaśnie, Ty też możesz dać sobie chwileczkę zapomnienia
+ pieniądze
Tak, ludzie szukający opiekunki wyjątkowo dobrze płacili. Jedynym minusem było to, że Lily nie potrafiła rozmawiać z dziećmi, lubiła je, ale nie wiedziała co lubią one... może dlatego, że nie miała rodzeństwa.
Na samym dole znajdował się telefon.
Zadzwoniła i umówiła się na spotkanie wieczorem kolejnego dnia.
Wieczór nadszedł jak ninja, znikąd.
Dziewczyna spędziła ten dzień w domu, izolując się od świata, izolując się od ludzi, na wszelki wypadek gdyby spotkała Nylana. Emocje nadal sprawiały, że czuła się jak skopany przez gówniarzy kosz na śmieci.
- Dość... - warknęła i zajrzała do swojej szafki. Widniały w niej jedynie stare, czerstwe krakersy.
Nic smacznego.
Nic z procentami.
Nic, czym mogłaby zapić ból.
- Idę do sklepu, chcecie coś? - zapytała zbiegając ze schodów.
- Kup mleko. - odezwała się mama przeglądając gazetę.
- Dla mnie jakieś piwko, będzie dziś mecz. - dodał tata.
Była gdzieś 20sta. Lily wsiadła na swojego mustanga, czyli rower, który był na to wychodzi teraz jej jedynym prawdziwym przyjacielem. Jadąc do sklepu czuła jak mokre od potu włosy przyklejają się jej do czoła, nawet powiew letniego wiaterku nie dawał jej ulgi.
Mogłoby zacząć padać, tak... by zmyć te wszystkie wspomnienia z wczoraj.
Sklep nie świecił pustkami, czy ci ludzie naprawdę nie mają co robić?
Lil zaparkowała mustanga przy koszykach sklepowych i wkroczyła do marketu zmęczonym krokiem. Szukając wzrokiem piwa dla taty jej uwagę przykuła butelka wina wysokoprocentowego z róży.
- Zapijmy te smutki. - powiedziała sama do siebie chwytając za butelkę.
Co miała jeszcze kupić? Ah, mleko.
Durne mleko, po którym każdy w jej domu zajmuje toaletę na przynajmniej 20minut.
Dwie butelki wylądowały w koszyku i wtedy Lily odwróciła się by iść w kierunku kas.
Kiedy spojrzała na kobietę przed nią, oniemiała, była smutna, a jej twarz była spuchnięta od łez. Do tego brak makijażu i blade policzki wzbudzały litość. Rozczochrany kucyk również nie dodawał jej uroku, wyglądała jak ofiara gwałtu. Kiedy Lily spostrzegła, że ciągle patrzyła w lustro, łzy znów napłynęły jej do oczu.
- Drań... - warknęła stając w kolejce.
Nie zapaliła światła wchodząc do pokoju. Wyciągając z kieszeni korkociąg który zwinęła z kuchni rzuciła się na łóżko. Butelka wina wyglądała kusząco, miała piękny kolor zgaszonego różowego złota. Dziewczyna uśmiechnęła się ponuro i otworzyła butelkę, która być może przyniesie jej ukojenie.
Pierwszy łyk był z żalu.
Drugi ze zdenerwowania.
Trzeci był z gniewu i rozczarowania.
Kolejne łyki były już bez żadnego powodu, po prostu były. A Lily przyssała się do butli jak pijawka do świeżo ogolonej nogi Angeliny Jolie.
Nie wypiła wina na raz, nie była w tym taka dobra. Rzadko pijała, jak już to piwo.
To co zostało odstawiła na ziemię.
Dotarło do niej wtedy, że czuje się lepiej, że wszystko ma w dupie, wszystko i wszystkich.
Zapragnęła włączyć telefon i zadzwonić do Nylana, powiedzieć jak bardzo go teraz nie chce znać, jak bardzo jest na niego wściekła.
Jednak nie zrobiła tego.
Biorąc do ust kolejne łyczki zdecydowała, że czuje się dość nawalona.
Była słaba w piciu, to trzeba przyznać.
Postanowiła się przewietrzyć i wyjść przed dom. Chociażby po to by poleżeć na leżaku i popatrzeć w gwiazdy.
Mając na sobie zwykły top na ramiączkach i krótkie sportowe spodenki wyszła na dwór.
Ta noc nie była super gorąca, w swoim stroju Lily poczuła lekkie dreszcze z chłodu, jednak stwierdziła, że lepsze to od pocenia się pod warstwą grubych swetrów.
- Raz, dwa, trzy... - zaczęła liczyć wychodząc przez furtkę. - Giniesz Ty...
Wtedy przed oczami pojawiła się jej ulubiona zabawa z Nylanem.
Ona udawała, że jest gliniarzem, a on niebezpiecznym złodziejem.
Ganiali się po dworze z patykami, udając, że są to pistolety i odliczali zanim strzelili.
- Raz, dwa trzy... - zacięła się na chwilę. - dupek.
Tu wspomnienie poszło w niepamięć.
Niebo było idealnie czyste, ilość gwiazd była nie do zliczenia, księżyc był w pełni. Koniki podskakiwały w trawie śpiewając do siebie. Cichy podmuch wiatru dotknął ramienia Lily, na którym pojawiły się ciarki. Noc była piękna,
- Piękna... - wyszeptała nie wiadomo po co do siebie dziewczyna biorąc kolejny łyk.
- Co ludziom z pięknej nocy, kiedy nie ma z kim podziwiać blasku gwiazd. - odezwał się ciepły głos pieszcząc jej skórę na karku.
Lily nie odwróciła się. Uśmiechnęła się do siebie i wzięła kolejny łyk... i znów kolejny,
Silna dłoń złapała butelkę wina i wyrwała ją dziewczynie.
Lil odwróciła się do osoby stojącej za nią i z pewnością w głosie rzekła:
- Oddaj.
Cisza.
- Oddaj mi to dziwaku. - warknęła łapiąc za butelkę i próbując ją wyrwać.
- Nie nauczono cię kultury do innych osób?
- Sama się uczę. Wiesz czego nauczyłam się dziś? Że ludzi trzeba mieć w dupie, głęboko gdzieś... tak, ludzie są beznadziejni.
Milan spojrzał na nią srogo, niczym rodzic na swoje dziecko, które zrobiło coś złego.
Skarcił ją wzrokiem, prawie warknął i... to się Lily spodobało.
- Wiesz co? - zaśmiała się. - Ciebie też mam gdzieś, nawet cię nie znam.
- Ten napój ci nie pomoże. - odparł mężczyzna wypowiadając każde słowo tak, jakby głaskał najdelikatniejszy materiał na świecie.
- Nic mi nie pomoże. - odparła. - Ty też.
- Nie pomogę ci w tym stanie, nie jesteś sobą.
- Sobą? Od kiedy wiesz jaka jestem? Ledwo się znamy. - parsknęła wymachując rękami.
- Jesteś pijana. - Chwycił mocno jej ramię. - Robisz dużo hałasu, musisz iść spać, wszystkich obudzisz.
- Tak? Gówno mnie to obchodzi. - prychnęła.
Milan zmarszczył brwi. Widocznie nie spodobało mu się zachowanie dziewczyny. Nie mogła sobie tego robić, zapijać smutków, a później narażać swoje bezpieczeństwo na środku ulicy w nocy.
- Posłuchaj mnie Liliano...
- Liliano... - przerwała mu. - Mówisz do mnie jak jakiś emeryt.
- Może nim jestem?
- Jedyne czym jesteś... - tu się do niego zbliżyła. - to świrem.
- Posłuchaj... - zaczął
- Nie! To ty posłuchaj... wiem jedynie jak masz na imię, na tym kończy się nasza pseudo znajomość. Nic o mnie nie wiesz, nie znasz mnie, chodzisz po nocy odjebany jak stróż w Boże Ciało.
- Staram się wyglądać profesjonalnie o każdej porze.
- A kim Ty jesteś, co? Kim? Przedstawicielem Telewizji Kablowej?
- Jesteś nietrzeźwa.
- Bingo! Wygrałeś milion dolarów. Wydaj je na swój popieprzony styl. - krzyknęła i zaczęła zataczać się w przeciwnym kierunku od domu.
Szła gibając się na boki i czuła, że on szedł za nią... szedł spokojnie.
- Idziesz za mną. - zatrzymała się nagle.
Cisza.
- Idziesz i nic nie mówisz. - powiedziała odwracając się do niego. - Nie powinieneś tu być.
- Ty również... powinnaś być w łóżku Młoda Damo. - odparł oskarżycielskim tonem.
- Nie jesteś moim ojcem. Odczep się ode mnie.
- Nie.
- Nie, bo co?
- Bo tak mówię. - odpowiedział. - Teraz grzecznie nabierz powietrza i pójdź spowrotem do domu.
Lily zakręciło się w głowie. Obraz zaczął się rozmazywać, głos Milana stał się niewyraźny i nagle ciemność. Boom. Zemdlała.
Widziała nic. Nic nie widziała.
Sama nie wie ile tam leżała, jednak w pewnym momencie otworzyła oczy i zauważyła, że jest w swoim pokoju, w swoim łóżku.
- Czy to był sen... - zapytała sama siebie...
Jednak widok pustej butelki na ziemi nie dał już jej nadziei. Do tego nabiła sobie na czole guza.
- Jak ja się tu znalazłam do cholery... - wymruczała czując nieprzyjemną suchość w gardle.
Kolejny dzień.
Ktoś zapukał do drzwi raz, a nie, jednak dwa razy.
- Lily. - odezwał się cichy głos mamy zza drzwi. - Otwórz drzwi, jest już późno co się dzieje?
Dziewczyna otworzyła oczy i zerwała się z łóżka. Niestety poczuła wtedy skutki wczorajszego picia i przez to zakręciło się jej w głowie.
- Nie śpię. - wychrapała.
- W takim razie otwórz drzwi. - mama była zdenerwowana.
Lily podeszła do drzwi i przekręciła klucz, po czym wróciła do łóżka i nakryła się kołdrą.
Drzwi się otworzyły, mama weszła do środka krzywiąc się niemiłosiernie.
- Strasznie tu śmierdzi. - prychnęła podchodząc do okna i otwierając je. Wtedy jej oczom ukazała się pusta butelka obok łóżka Lily. - Piłaś?
- Troszeczkę.
- Jakie troszeczkę? - podniosła głos. - Wypiłaś całą butelkę i śmierdzisz alkoholem!
- Nie przesadzaj mamo, boli mnie głowa.
- I bardzo dobrze! Niech Cię boli. - warknęła. - Nie wiem co się dzieje Lily, ale to nie idzie w dobrym kierunku.
- To moja sprawa.
- O nie kochana, Twoja sprawa będzie jak będziesz mieszkała pod swoim dachem. - syknęła trzaskając drzwiami.
Lily tylko głośno westchnęła i spojrzała na zegarek. 13:15 - no nieźle.
Dopiero koło 15 Lily raczyła zejść na dół skąd dochodził przepiękny zapach pieczonych ziemniaków ze słynną przyprawą mamy. Dziewczyna usiadła przy kuchennym stole i nerwowo przygryzła wargę. Czuła się okropnie. Co prawda, wzięła prysznic, umyła włosy i pomalowała się, jednak guz na jej czole nie pozostał niezauważony.
- Co się stało? Powiesz mi? Czy mam porozmawiać o tym z ojcem? - zapytała matka nawet nie spoglądając na córkę.
- Chwilowy dołek, ale już jest w porządku.
- To nie jest dobry pomysł na rozwiązywanie problemów, skarbie. - westchnęła z żalem kobieta zakładając krótkie włosy za ucho.
- Wiem, jednak trochę mi to pomogło.
- Co się dzieje? Czy to wszystko przez wyznanie Nylana?
- Też...
- Lily, on nie powiedział nic złego, uważam, że przesadzasz. - odparła matka.
- Złamał naszą przyjacielską przysięgę, przez głupie amorki.
- Powinnaś dać mu się wytłumaczyć.
- Nie chcę, nie jestem gotowa. - odparła czując wczorajszy alkohol w gardle.
Matka nie powiedziała już nic więcej o Nylanie. Kontynuowała gotowanie. Lily przypomniała sobie wtedy, że ma dziś rozmowę w sprawie opieki nad dzieciakiem. Kiedy sobie o tym przypomniała przez chwilę znieruchomiała.
- Jak ja sie pokażę w takim stanie. - spanikowała chodząc po swoim pokoju.
Kiedy podeszłą do lustra dokładnie przyjrzała się swojemu guzowi na lewej skroni. Nieelegancko to wyglądało więc postanowiła zrobić radykalny i spontaniczny krok.
Chwyciła nożyczki, takie do papieru i starając się być dokładną, zrobiła sobie grzywkę.
- Nieźle to wygląda. - dodała czochrając swoje włosy. - Ładnie mi i nie widać tego brzydkiego guza.
Popozowała jeszcze trochę w lustrze, puściła do siebie oko i stwierdziła, że chyba nigdy nie wyglądała lepiej w żadnej fryzurze.
Ubrała się w dżinsowa koszulę z naszywką róży na lewej kieszeni, spodnie cygaretki i buty na obcasie. Pomalowała też usta na delikatny kolor, oczy pomalowała już wcześniej.
Kiedy wychodziła, mama zawołała ją na chwilę do siebie.
- Grzywka? - chwyciła się za usta. - Nie było Cię zaledwie 20minut.
-Wystarczająco, chyba zrobię jakiś kurs fryzjerski. - zaśmiała się dziewczyna.
- Bardzo dziewczęco wyglądasz, ale jestem w szoku... żebyś Ty mi za pół godziny nie zeszła z góry z wygolonymi bokami.
- Spokojnie mamo. - uśmiechnęła się Lily.
Umówiona była na godzinę 18:30. Państwo Greeds, tak mieli na nazwisko. Ogólnie to chodziło o opiekę nad ich 5 letnim synem Alexem. Dom Greedsów znajdował się cztery skrzyżowania od Lily, dotarcie tam zajęło jej 15minut. Droga do ich domu prowadziła przez malowniczy park z pięknym jeziorkiem. Kiedy Lil stanęła przed piękną białą, starodawną furtką poczuła ukłucie stresu. Nagle zaczęła wątpić, czy się nadaje. Wzięła dwa wdechy i otworzyła furtkę. Kiedy zapukała do drzwi usłyszała za nimi miły kobiecy głos.
- Już idę!
Dom Greedsów nie należał do nowoczesnych willi, był to stary, lecz elegancki i szykowny budynek. W środku prezentował się niesamowicie, Lil nie musiała zgadywać, że mieszkańcy byli całkiem dziani. Kobieta która otworzyła im drzwi była dość stara... czy była to matka Alexa?
- Nazywam się Greta, jestem pokojówką, czasem tu sprzątam. - uśmiechnęła się wyciągając rękę.
- Liliana, proszę mówić mi Lily. - uścisnęła jej dłoń.
- Państwo Greeds czekają w salonie. - wskazała ręką Greta.
Lil niepewnie weszła w dalszą część budynku, obrazy na ścianach przedstawiały arystokrackie rodziny, zastawione po brzegi stoły i piękne kwiaty. W głównym pokoju znajdował się wielki kamienny kominek, w którym pobłyskiwał mały płomyczek ognia. Na środku znajdowały się dwie duże kanapy w stylu królewskim a na nich siedziało prawdopodobnie małżeństwo, które zerwało się z siedzenia po zobaczeniu Lily.
- Pani Liliana Evans jak mniemam? - uśmiechnął się mężczyzna w średnim wieku z zadbanym siwiejącym już wąsem. - Mam na imię Jerry a to moja żona Olimpia.
- Witam. - odparła niechętnie Lily. - Piękny dom. - dodała by nie zabrzmieć prostacko.
- Dziękujemy, uwielbiamy taki styl. Niektórzy mówią, że jesteśmy staroświeccy - zaśmiała się stojąca koło siwiejącego wąsa drobna kobieta. Miała kruczoczarne włosy do ramion, ostre rysy twarzy i niezbyt pasujący do niej, zbyt długi nos.
- Uważam, że jest... bardzo oryginalny. - uśmiechnęła się Lily.
- Proszę usiąść, Greta zaparzy herbaty.
- Dziękuję.
Kiedy Lily usiadła na kanapie, poczuła pod swoim tyłkiem niesamowitą miękkość, nigdy wcześniej nie siedziała na czymś tak idealnie miękkim i milutkim. Niepostrzeżenie przesunęła dłonią po kanapie i pokręciła głową.
- Nasz syn zejdzie gdy się zdecydujemy. - powiedziała kobieta wyciągając spod poduszki dużą kartkę.
Lil pokiwała jedynie głową.
- Jest pani młodą osobą. - zauważył pan Greeds. - Czym się pani zajmuje?
- Umm... uczę się, w tym roku idę na studia.
- Jaki kierunek?
- Fizjoterapia.
- Przyzwoity. - pokiwał głową Jerry.
- Ma pani rodzeństwo? - zapytała Olimpia przyglądając się dziewczynie.
- Jestem jedynaczką.
- Więc skąd doświadczenie do opieki nad dziećmi? - dodała marszcząc brwi.
- Mam dużo młodszego kuzynostwa, do tego nie raz pomagałam w pobliskich przedszkolach. - odpowiedziała nieprzekonująco.
- Dobrze... ile ma pani lat?
- 19.
- Szukamy kogoś dojrzalszego. - stwierdziła kobieta.
- Dajmy jej szansę kochanie. - spojrzał na żonę Jerry.
Lily poczuła się spięta. W tym czasie Greta postawiła przed nią filiżankę herbaty, Dziewczyna wzięła głęboki wdech, gdyż zaczęła czuć się nieswojo. Miała ochotę stamtąd uciec.
- Dobrze więc panno Evans... - kontynuowała pani Greeds. - jak wyobraża sobie pani opiekę nad naszym synem.. Alexem?
Lily otworzyła usta, ale wtedy ogarnęła ją niepewność.
JAK?
No właśnie, jak wyobrażałaś sobie idiotko zajmować się 5letnim dzieckiem.
Czując, że zbyt długo nastała cisza, Lil odparła:
- Na początku musiałabym poznać Państwa syna i dowiedzieć się... co lubi robić, dostosowałabym się...
- Czy jest pani nerwowa osobą? Widzę, że jest pani spięta. - zauwazyła kobieta nieprzyjemnie spoglądając na dziewczynę.
Dłonie Lily zaczęły robić się lodowate z zimna.
- Nie... jestem spokojną osobą. - odpowiedziała i była w szoku, że tylko na tyle ją stać.
- A czy lubi pani dzieci? - dodał Pan Greeds bawiąc się wąsem.
- Owszem, bardzo lubię.
- Myślę, że nie potrzebujemy więcej informacji. - stwierdził Jerry.
Lil chwyciła nerwowo kubek i upiła troszkę herbaty.
- Tak... Panno Evans... pozwoli Pani abyśmy podjęli decyzję. - powiedziała kobieta podnosząc się z kanapy.
Po chwili razem z mężem zniknęli za drzwiami.
Lily dopiero wtedy odetchnęła. Co za koszmarni ludzie. Co za przesłuchanie.
Nie ma szans, że dostanie tę robotę, nie brzmiała wiarygodnie.
Wszystko jest do kitu, po co tu przyszła.
Po kilku minutach zza drzwi wyłonili się Greedsi wraz z małą istotą idącą pomiędzy nimi.
Lil wyszczerzyła oczy i wstała.
- Alexie, to panna Liliana Evans, twoja opiekunka. - powiedział ojciec czule obejmując syna ramieniem.
Lily spojrzała na państwa Greeds z niedowierzaniem i po chwili spuściła wzrok na chłopca, który wyglądał dość tajemniczo. Miał czarne włosy, o matce, które prawie wpadały mu do oczu. Ubrany był w ponure kolory, niepasujące do dziecka w jego wieku. Za to jego wzrok, dorosły jak na takiego szkraba, wzbudził w Lily dreszcze.
- Dzień dobry Panno Evans. - odezwał się chłopięcym, słodkim głosem.
- Witaj Alex, miło... miło cię poznać. - spróbowała się uśmiechnąć.
- Dobrze, Alexie udaj się do swojego pokoju, od jutra Panna Evans będzie się Tobą opiekować.
Mały przytaknął, pożegnał się i wyszedł.
- Chcemy dać pani szansę, panno Evans. - powiedział z uśmiechem ojciec malca. - Trzy razy w tygodniu będzie pani zajmować się Alexem, kiedy nas nie będzie. Niestety często wracamy późno, a Greta jest jedynie do godziny 15. Czy jutrzejszy dzień o godzinie 14:30 by pani odpowiadał? Greta oprowadzi panią po domu, a później proszę odrobić z Alexem lekcje i podać mu deser.
O godzinie 18 jada kolację, omlet wiśniowy lub owsianka, zależy na co ma ochotę. Proszę nie podawać mu zbyt dużo słodyczy. Będziemy w kontakcie, ma pani numer mój i mojej żony, jeżeli pojawiłyby się jakieś problemy i musiałaby pani nas niepokoić, proszę to zrobić.
- Rozumiem. - odparła Lily. - Dziękuję za szansę. - uśmiechnęła się słabo. - Zrobię wszystko co w mojej mocy.
- Każdy poniedziałek, czwartek i piątek... w te dni ma pani dać z siebie wszystko, Alex nie lubi się nudzić. - dodała matka widocznie niezadowolona z wyboru Lily.
- Dobrze.
Zamykając za sobą białą furtkę Lily złapała się za klatkę piersiową.
- Chyba to był zły pomysł. - szepnęła do siebie.
Ściemniało się.
Jak długo była u Greedsów?
Oh, była już godzina 20.
Malowniczy park, który mijała idąc do Państwa Greeds, teraz wydawał się ponury, zero ludzi, zero wrzasku dzieci, tylko spokój i cisza.
- Jutro powiem im, że jednak nie chcę... - znów zaczęła mówić do siebie. - Tak, powiem, że.... że znalazłam coś lepszego!
Po chwili jednak sama się z siebie zaśmiała.
- Niemożliwe, żebym znalazła coś lepszego.. za takie pieniądze... nigdzie nie znajdę takiej pracy.
Jeziorko w parku delikatnie obijało się o brzeg. Lil usłyszała żaby, śpiewały tak głośno, że odłos ten zaczął przyprawiać Lily o dreszcze. Przyspieszyła kroku. Było zbyt cicho. Kiedy weszłą na mostek przeprowadzający przez strumyk spostrzegła, że żaby przestały śpiewać.
Zatrzymała się na chwilę.
Cisza była nieznośna.
Obejrzała się za siebie i widząc, że nikogo tam nie ma ruszyła przed siebie.
Nagle zza drzewa wyszedł jakiś mężczyzna, z niedbałą brodą i łysą glacą. Ubrany był w zwykły t-shirt i dżinsy.
- Przepraszam, nie ma pani jakichś pieniędzy, by wspomóc zbłąkanego wędrowca? - zapytał uśmiechając się podejrzanie.
- Um... nie... - odparła nie przestając iść.
- Niemożliwe, by tak elegancka kobieta nie miała przy sobie ani grosza.
Lil nic nie odpowiedziała.
- Mówię do ciebie szmato! - warknął szarpiąc ją za rękę.
- Nic nie mam, do cholery! - pisnęła próbując się wyrwać, jednak jego uścisk był zbyt mocny.
Facet był obleśny, miał krzywy zgryz, okropną psychopatyczną twarz i głos, który nie wróżył nic dobrego.
- Może w takim razie dasz mi coś innego? - zapytał przelatując ją wzrokiem z góry na dół.
Serce dziewczyny zaczęło bić jak oszalałe. Ratunku...
Wtedy przypomniała sobie jak kiedyś w TV, mówiono, że w takiej sytuacji trzeba zachować spokój i udawać, że wszystko jest ok.
- Rozumiem Pana, ostatnio też cierpię na brak pieniędzy, dlatego poszłam do pracy. - odparła i stwierdziła, że nie było to zbyt grzeczne i odpowiednie na tę sytuację.
- Sugerujesz, że jestem pierdolonym nierobem? - warknął wykręcając jej rękę.
- Nie! - syknęła a z jej oczu polały się łzy.
Wzrok kolesia zaczął być nieobecny, zachowywał się jak oszalały, uderzył Lily w twarz, a kiedy upadła na ziemię, usiadł na niej i zaczał rozrywać guziki jej bluzki.
- Zostaw mnie!!! - płakała wierzgając, jednak on zdzielał ją tylko uderzeniami albo w twarz albo w brzuch.
- Zamknij buzię ślicznotko. - zaśmiał się i nagle zesztywniał słysząc znajomy Lily głos.
- Zostaw ją.
Facet spojrzał w górę i uśmiechnął się cwaniacko.
- Rycerz na bialym koniu, co? - zaśmiał się.
- Wstań i ją przeproś. - warknął męski głos.
- To sam mnie podnieś. - zakwiczał zboczeniec,
Lily płakała, ale przez łzy spostrzegła, że facet, który przed chwilą się do niej dobierał został odrzucony o kilka metrów dalej. Dziewczyna usiadła i oglądała, jak Milan podbiega, bierze faceta za szyję i uderza jego głową o pobliskie drzewo. Następnie obdarowuje go kilkoma widocznie bolesnymi ciosami w twarz.
- Jeszcze raz ją tknij to cię zabiję. - ryknął tak, że aż Lily zadrżała. - Przeproś ją i to ładnie!
- P-przepraszam... - wyjąkał zbity na kwaśne jabłko facet.
Wtedy Milan wyjął swój pasek ze spodni i przywiązał nim faceta do gałęzi, która wisiała najniżej.
Następnie spojrzał na Lily.
- Dzwoń na policję. - krzyknął.
Dziewczyna bez zastanowienia wykręciła numer i podała policjantom dokładne miejsca zdarzenia.
Milan po telefonie uderzył zboczeńca jeszcze raz, tak, że stracił on przytomność i dopiero wtedy podszedł do kulącej się na moście Lily. Podał jej rękę. Ona ją chwyciła i się podciągnęła.
Spojrzała w jego ciemne oczy, spojrzała w te oczy, które ją tak onieśmielały. Milan dotknął jej policzki i otarł łzy.
- Dziękuję. - odparła i rzuciła się mu w objęcia.
Mężczyzna był widocznie zdziwiony tym odruchem, jednak odwzajemnił uścisk.
Lily zapłakała w jego ramię i kiedy się uspokoiła, znów spojrzała na swojego wybawcę.
- Pojawiasz się zawsze, kiedy jest coś nie tak... - odparła. - Jak...
- Powiedzmy, że mam dobre wyczucie czasu.
- Dziękuję, jesteś moim wybawicielem.
- Podoba mi się to słowo. - obdarzył ją krótkim lecz niesamowitym uśmiechem, po chwili znów spoważniał. - Ten park o tej porze jest niebezpieczny, co tu robiłaś?
- Szłam do domu... byłam dziś na rozmowie w sprawie pracy.
- Zamierzasz więc wracać do domu tą drogą o tej porze każdego dnia?
- Nie.. tylko 3 razy w tygodniu...
Wtedy Milan skierował wzrok ja jej porozrywaną koszulę spod której wyłaniał się błękitny biustonosz z koronką. Przez chwilę jakby zastygł ale przeniósł poważnie wzrok na Lily patrząc na nią spod oka. Lil zawstydzona zakryła stanik koszulą.
- Będę cię odprowadzał, jeżeli pozwolisz.
- A jeżeli nie pozwolę? - delikatnie się uśmiechnęła, choć nadal była wstrząśnięta.
- I tak to zrobię.
- Więc... nie odmówię. Dziękuję.
Milan obdarzył ją tajemniczym wzrokiem, Bez uśmiechu, bez czułego wzroku. Po prostu spojrzał tak, jak lubił patrzeć, mrocznie, wprawiając ją w zakłopotanie.
- A Ty... co robiłeś o tej porze w parku?
- Spacer. - oddał z pewnością.
- Lubisz spacery.
- Zgadza się, ale tylko wieczorami. - odparł. - Pozwól, że odprowadzę cię bezpiecznie do domu.
Lil pokiwała tylko głową.
Droga do domu była dla niej wyjątkowo dziwna. Prawie nic nie mówili, ona zakrywała stanik koszulą, żeby tylko Milan nie patrzył się w jej cycki, za to on szedł bacznie patrząc przed siebie.
- Dziękuję za odprowadzenie. - powiedziała kiedy dotarli pod jej dom.
- Nie dziękuj mi już więcej.
- Zasługujesz na to, dziś... zrobiłeś dla mnie tak wiele, jak mogę ci się odwdzięczyć?
W tym momencie Lil wydało się, że Milan spojrzał na nią inaczej... z współczuciem, z ciepłem... spojrzał tak, że zrobiło jej się w sercu przyjemnie gorąco. Spojrzał tak, że przygryzła dolną wargę, jednak gdy on zauważył jej reakcję znów spojrzał na nią jak wampir bez uczuć.
- Po prostu na siebie uważaj.
Ona przytaknęła jedynie.
- Dobranoc Liliano. - dodał otwierając jej furtkę
- Dobranoc Milanie. - odparła idąc w kierunku drzwi. Kiedy chwyciła za klamkę usłyszała za swoimi plecami:
- Bardzo ładna fryzura.
Odwróciła się by na niego spojrzeć, lecz już go nie było.
Zniknął, rozpłynął się jak zwykle.
- Dzięki. - uśmiechnęła się do nikogo i zniknęła w domu zamykając za sobą drzwi.
środa, 12 kwietnia 2017
2. Friendzone
Dni stawały się co raz gorętsze, ludzie paradowali na ulicach niemalże nadzy kiedy Lily stojąc przed swoją szafą narzekała, jak to każda kobieta, że nie ma się w co ubrać. Słońce górowało na niebie już dłuższą chwilę, kiedy wychodziła swobodnie odziana na dwór. Chwyciwszy swój odzyskany rower, który jak się okazało, rzeczywiście zwinęła Alis, pognała na przejażdżkę.
- Dobrze, że wzięłam ze sobą okulary. - prychnęła zakładając je na nos.
Lato to piękna pora roku, wszyscy (no prawie) są radośni i uśmiechnięci, wydawałoby sie, że każdy tylko czeka by powiedzieć Ci "dzień dobry" -jednak rzeczywistość jest inna, ludzie to chamy bez uczuć i uprzejmości. Liliana skręciła w boczną alejkę, która służyła za skrót do najpiękniejszej dzielnicy miasteczka. Dziewczyna zwolniła, gdyż zaczęła się męczyć po czym zeskoczyła z roweru.
Słońce prażyło niesamowicie, dwójka dzieciaków przejechała przez ulicę na rolkach przewracając się kilkakrotnie. Lil usiadła na pobliskiej ławeczce, wyjęła ze swojej ulubionej zielonej torebeczki butelkę wody niegazowanej i wzięła łyk.
- Fuj, znów kupiłam wodę z wapniem. - warknęła sama do siebie krzywiąc się niesmacznie.
Zamknęła oczy i zaczęła rozkoszować się ciepłem pieszczącym jej skórę. Wyobraziła sobie siebie leżącą pod palmami, wachlowaną przez potężne i silne dłonie dwóch arabów greckiego pochodzenia.
- Huan Pablos i Enriko Salvador, podajcie mi proszę wina. - powiedziała wczuwając się w rolę.
Huan Pablos o silnej i męskiej posturze chwycił mocno kielich wina i wręczył swojej pani muskając delikatnie jej dłoń. Dziewczyna napiła się i uśmiechnęła do drugiego z greckich arabów.
- Enriko, ucałuj mnie. - szepnęła.
Enriko, brunet o czarnych oczach i tajemniczej urodzie podszedł ku swej pani i złożył gorący pocałunek na jej delikatną dłoń..
- Enriko, jesteś beznadziejny. - burknęła rzucając w mężczyznę kielichem.
Ten jednak nic nie powiedział, znał jedynie język francuski, gdyż tam się wychował. Skinął jedynie głową i przybrał najsmutniejszą minę na świecie.
- Huan, może Ty się sprawdzisz. Wymasuj mi stopy...- machnęła ręką do drugiego z mężczyzn.
On z zadziornym uśmiechem, niczym skejci w gimnazjum przyklęknął i złożył swoje silne ręce na karku swojej pani. W masaż włożył wiele wysiłku, pasji, namiętności i intymności. Masował ją jedynie dziewięcioma palcami u rąk, ponieważ pani czuła zbyt wielki nacisk gdy kładł wszystkie palce na jej wrażliwej skórze. Z jednej strony czuł się jak zwycięzca, z drugiej zas jak ciota odziany w spódnicę z liści paproci.
Enriko, który również ubrany był w spódnicę a'la Cejrowski fashion patrzył z niedowierzaniem jak jego przyjaciel sprawia przyjemność pani, która wzbudzała pragnienie każdego mężczyzny. Podszedł więc do niej, stanął naprzeciwko niej i z całej siły opluł kobietę, która im rozkazywała.
Lil otworzyła oczy, zorientowała się, że przysnęła, a u jej boku siedział nie kto inny a Nylan, który choć grzeszył urodą, to cierpiał na nadmierny ślinotok.
- Nie śpij w miejscu publicznym, bo każdy może cię okraść. - ostrzegł ją wskazując na torebkę, która upadła na ziemię.
- Ty mnie przecież nie okradniesz. - odparła.
- Mam nadzieję, że na balu to zrobię. - uśmiechnął się zalotnie.
- Słucham? - podniosła jędną z brwi.
- Skradnę Ci serce. - odpowiedział. - A może i coś więcej.
- Jesteś najokropniejszy, wiesz?
- Wiem, dlatego zapraszam Cię na kolację i kino, Ty i ja, dziś wieczorem.
- Brzmi... - zaczęła.
- Kusząco? Podniecająco? Zachęcająco?
- Brzmi chujowo, miałam dziś z matulą przerabiać suknię na bal.
Nylan posmutniał.
Dziewczyna przekręciła oczami lecz po chwili wybuchła śmiechem.
- Dobrze, nie mogę patrzeć na Twoją minę zbitej lamy.
- Chyba psa.. - upomniał ją.
- Nie, bo to lamy plują na swoich towarzyszy, nie psy. - uśmiechnęła się przecierając dłonią oplutą twarz.
Nylan poczerwieniał, lecz wstyd ukrył za jego pewnym siebie uśmiechem, na który wyrwałby niejedną loszkę.
W końcu nadeszła godzina 19. Bilety zabookowane zostały na 19:40. Do kina nie było daleko, więc młodzi nie musieli się spieszyć. Pięć po dziewiętnastej Liliana była już prawie gotowa. Pokręciła swoje włosy w delikatne fale opadające na jej ewidentnie zbyt kościste ramiona. Oczy pokryła szarościami w różnych odcieniach, znalazło się również miejsce na nutę błysku w postaci delikatnego brokatowego cienia. Usta przeciągnęła malinową szminką, kiedy usłyszała trąbiący pod domem samochód.
- To chyba Nyl. - powiedziała sama do siebie odwracając uwagę od lustra w którym tkwiła prawie godzinę.
- Tak się stroisz, a twierdzisz, że on ci się nie podoba. - zauważyła mama.
- Nie oznacza to, że mam wyglądać źle.
- Ale ta sukienka jest moim zdaniem za długa.
- Słucham? - zdziwiła się najszczerzej jak potrafiła Lily. - Nie chcę wyglądać sprośnie.
- Masz młode ciało, pokazuj je, niedługo będziesz równie sflaczała jak ja i jedyne co ci pozostanie to noszenie burki.
- Przesadzasz.
Na chwilkę zapadła cisza.
- Mamo Nyl chyba na mnie już czeka. - zauważyła Lil.
- Nie rozumiem dlaczego Nylan ci się nie podoba, to bardzo ułożony i przystojny chłopiec.
- Oh maaaamo, zrozum, że w naszych relacjach nie ma miejsca na miłość. Kocham go jak brata, nic więcej. - burknęła. - do tego nie zamierzam być z kimś kto choruje na ślinotok i pluje mi prosto w twarz.
- Nie robi tego specjalnie. - odparła mama pomagając córce ubrać płaszcz.
- Mamo, nie rozmawiajmy o tym.
- Dobrze kochanie, ale miłość i tak cię dopadnie, jak nie z Nylanem to z innym mężczyzną.
- Nie chcę nikogo. - odpowiedziała dziewczyna, uśmiechnęła się i wyszła.
Lily wyszła przed dom i w jej głowie zaczęła podskakiwać pewna myśl... czy była atrakcyjna? czy była na tyle atrakcyjna by zwrócić na siebie czyjąś uwagę? Pomijając latającego za nią Nylana i stada komarów pieszczących ją po uszku wkurwiającą pieśnią bzykania w nocy.
Dopiero po krótkiej chwili dziewczyna spostrzegła, że Nylana jednak nie było.
- To chyba nie on trąbił. - zauważyła rozglądając się.
Po chwili usłyszała warkot i z uliczki wyłonił się motocyklista. Pędził jak stado antylop uciekających przed gepardami... pędził jak kropla deszczu spadająca z nieboskłonu na ziemie obiecane. Wszystko byłoby piękne, gdyby nie to, że zatrzymując się wyleciał z motocyklu jak Małysz ze skoczni.
Lily chwyciła się za klatkę.
Chłopak podniósł się z ziemi, otrzepał i zaczął zdejmować kask.
- N-Nylan? - wysapała ledwo dysząc.
- L-Lily? - spapugował ją
- Co to jest.. - wskazała na motocykl.
- XavieroXX10.03 model z 2003, trochę już zjechany ale za te pieniądze to dziwię się, że i tak jeździ - podrapał się po głowie. - Mówię na niego Xaviehh (przeciągnięte francuskie R na końcu)
- A twój samochód?
- Sprzedałem. Xaviehh daje mi to czego nie dało mi moje stare auto.
- Chyba wywrotki..
- Daje mi dusze.. - pokiwał głową. - daje mi szansę na poznanie samego siebie.
Lily podniosła znacząco brwi i zaśmiała się.
- Ale pierdolisz. - zachichotała.
- Lubię jak jesteś wulgarna.. niczym taka lwica. - puścił jej oczko.
- Spóźnimy się na film.
- Spokojnie maleńka, Xaviehh dowiezie nas pod samą salę.
- Ale ja nie wsiądę na Xaviehh'a, nie po tym jak widziałam jak jeździsz.
- To było zaplanowane. Masz tu kask, wsiadaj na mojego jednorożca i pognaj ze mną w stronę tęczy. - powiedział pociągając przyjaciółkę za rękę.
- Jesteś dziś dziwny.
- Tak na mnie działasz. - uśmiechnął się. - Lily...
- Tak?
- Pięknie dziś wyglądasz... - odpowiedział z uczuciem w głosie.
Kolejka przed salą była długa jak anakonda Nicki Minaj. Ludzie w powolnym tempie byli wpuszczani na salę. Nasza para zdążyła zjeść już połowę popcornu.Kiedy w końcu przyszła kolej na Lily i jej towarzysza, kobietka gdzieś po 60tce sprawdziła ich bilet i wskazała palcem salę.
- Numer 5.- odpowiedziała znudzona.
Nylan pociągał Lil za rękę i tak weszli do ciemnej sali. Połowa sali była już zajęta, na szczęście Nylan zarezerwował wcześniej (podobno) najlepsze miejsca.
- Tak daleko od ekranu? - zaczęła narzekać dziewczyna.
- Tak daleko od ekranu, a tak blisko siebie. - zaśmiał się ciągnąc ją w stronę kanap.
- Co? Kanapy?
- A co myślałaś? Jak się wystraszysz będziesz mogła się przytulić.
- Nylan... ale to jest komedia romantyczna.. czego mam się tu bać.
- Nigdy nic nie wiadomo.
Rozpoczęły się reklamy. Lil trochę skrępowana usadowiła się na kanapie w pewnej odległości od Nylana chrupiącego popcorn. Przyjrzała mu się spod oka i stwierdziła, że nie jest taki zły. Tylko czy ona potrafiłaby go pokochać? Zwątpiła. Zbyt długo się przyjaźnią by to zepsuć. No cóż, Friendzone forever.
- Czemu mi się przyglądasz? - zapytał ciągle patrząc w ekran.
Lil skamieniała.
- Skąd wiesz? - wydukała.
- Czuję, jak rozkoszny wzrok pada na mą nienaganną, wypielęgnowaną twarz. - uśmiechnął się.
- Jesteś głupi.
- Ta...
Film był średni, główni bohaterowie o imionach Zoe and John zachowywali się jakby grali w Greyu. Ona, zgrabna blondynka z dużymi oczyma, on mięśniak niczym Schwarzeneger. Każda scena pokazywała ich w łóżku, w wannie, w kuchni, w sklepie, nawet i w szkolnej bibliotece. Kochali się wzajemnie, jednak Zoe skrywała pewien sekret - była kochanką ojca Johna z którym to zaszła w ciążę. Zoe była bezrobotna, rzuciła szkołę i poświęciła się kąpaniu w basenie i bara-bara.
- A myślałam, że życie moich simów to wystarczający burdel. - pomyślała Lil.
Oczy Lily zaczynały się powoli zamykać, kiedy nagle poczuła na swoim karku ramię Nylana. Delikatnie spojrzała w lewo, chłopak ewidentnie się do niej przysunął. Postanowiła to zignorować. Kiedy jednak jego palce zaczęły myrać ją po szyi skrzywiła się.
- Co ty robisz? - szepnęła do niego.
On przysuwając usta blisko jej ucha wyszeptał gorąco:
- Wycieram rękę, bo sobie oplułem.
Dziewczyna zrzuciła jego rękę.
- Jesteś okropny.
- Żartowałem, słoneczko., - zaśmiał się niepewnie.
- Twoje żarty już nie mają żadnego poziomu, wiesz?
- Lily, przepraszam. - odparł uspokajająco łapiąc ją za twarz. - Uspokój się, wdech i wydech.
Dziewczyna postąpiła według instrukcji..
- Możesz już puścić moją twarz. - burknęła.
Jednak Nylan skierował wzrok na jej usta. Malinowe usta, nie jakieś tam zwykłe nude... bez zastanowienia przyciągnął ją do siebie i zatopił swój gorący pocałunek na ustach przyjaciółki. Lily z napływem emocji bardzo mocno odepchnęła Nylana od siebie i krzyknęła:
- Zrozum, że jesteśmy do jasnej cholery tylko kumplami! - wrzasnęła tak, że ludzie się poobracali.
Nyl tkwił w szoku i zdumieniu.
- Ale.. - zaczął.
- Żadne ale.. - odparła z nerwami wstając z siedzenia i kierując się w stronę wyjścia,
- Nie wychodź. - wstał za nią.
- Nie odzywaj się do mnie. - warknęła i zniknęła za drzwiami.
Na dworze zaczął padać deszcz, dość mocno, bo przez spadające krople ledwo widać było przejeżdżające po jezdni samochody. Księżyc widniał na niebie oświetlając smutną, deszczową noc. Lily wybiegła z kina jak poparzona, emocje targały nią niesamowicie. Nie zwróciła nawet uwagi na to, że chłodny deszcz zaczął oblewać ją strumieniami. Po dosłownie kilku sekundach była już cała przemoczona.
- Lily, zaczekaj! - Usłyszała za sobą zdenerwowany krzyk Nylana.
Kiedy ją dogonił odwróciła się do niego i obdarzyła go najbardziej wkurwionym spojrzeniem jakie potrafiła uczynić.
- Przepraszam, pospieszyłem się.. ale tak na mnie patrzyłaś...
- Zamknij sie Nylan. - wysapała. - Ile razy rozmawialiśmy o tym, że ty i ja...
- Tak, wiem przyjaciele... ale co ja zrobie, że kiedy Cię widzę, to marzę tylko o tym, by mieć cię przy sobie w trochę inny sposób niż przyjaciele.
- Ale ja tego nie chcę. Ok? - warknęła. - Kocham cię jak brata.
Chłopak posmutniał, gdyby był słabszy psychicznie pewnie by się popłakał. Jednak zachował zimną krew.
- Lily, zrozum mnie, jesteś przepiękną dziewczyną, do tego świetnym kumplem... mamy tyle wspólnego...
- Nie chcę tego słuchać, zrozum, że ja cię nie chcę. - odparła być może trochę za ostro.
- Nie ma choć cienia szansy? - jego głos wyraźnie się załamał.
- Zero procent szans, że coś z nas będzie. Nic do ciebie nie czuję. - wysapała... patrząc mu w oczy jednocześnie czuła ból, że rani najlepszą osobę w jej życiu. - Nie chcę więcej takiej sytuacji, okej?
On pokiwał tylko głową i spuścił wzrok na swoje buty.
Na chwilę zapadła cisza. Ich oddechy były głośniejsze od padającego deszczu, głośniejsze od reszty świata. Lily miała w głowie już tylko pustkę. Spojrzała na niego, widocznie coś jeszcze go trapiło, coś nie dawało mu spokoju. Otworzyła usta, chcąc coś powiedzieć, jednak on był szybszy:
- Kocham Cię. - powiedział obdarowując ją wzrokiem pełnym miłości i bólu.
Nogi Lil prawie się ugięły. Zaczęła nerwowo oddychać, wręcz sapać. Marzyła o tym, by to jej się tylko przesłyszało...
- Kocham Cię Lily już od dłuższego czasu.
Dziewczyna otworzyła usta z niedowierzania. Nie, nie, nie! Jak mógł się zakochać... obiecali sobie od najmłodszych lat przyjaźń na wieki... dlaczego złamał przyrzeczenie... jak mógł....
- Nawet nie wiesz jak jestem szczęśliwy, spędzając choć ułamek dnia z Tobą. - dodał jeszcze.
Lily nie mogła wydusić ani słowa. Wszystkie emocje zaczęły ją dobijać, jego wyznanie było jak nóź w serce. Przez chwilę przeszło jej przez myśl, że może mogłaby dać mu szansę? może by się zakochała?
- Nie... - wyjąkała. - Nie możesz... - w jej oczach pojawiły się łzy.
Czuła to, czuła jak serce Nylana płonie miłością do niej. Jego wzrok na nią był taki cierpiący i wołający o choć trochę zrozumienia. Jej umysł za to krzyczał "zwiewaj stąd". Nie rozumiała już nic, sensu tego wyjścia, sensu przyjaźni z Nylanem, swojego serca również nie rozumiała. Nylan był cudowny, niejedna by go chciała, jednak Lily nigdy nie poczuła motylków na jego widok. Nigdy nie poczuła do niego choć płomyczka uczucia. Spanikowała. Przygryzła wargę, odwróciła się od niego i zaczęła biec. Biec tak szybko jak tylko umiała. Łzy i deszcz zaczęły zamazywać jej pole widzenia. Nylan pognał za nią, jednak odezwała się w drodze jego astma. Chłopak zaczął panicznie poszukiwać swojego inhalatora i własnie wtedy Lily zniknęła mu z oczu.
Było już całkiem ciemno. Ludzi na ulicy pojawiało się już niewielu, słychać było cichą, melancholijną pieśń koników polnych podskakujących w trawie. Jednak Lily to nie obchodziła, z każdym zdeptanym konikiem polnym uświadamiała sobie jak wszystko jest bez sensu. Zadzwonił telefon - znów Nylan - to już 12 nieodebrane połączenie. Dziewczyna wystukała szybkiego smsa o treści " Zostaw mnie w spokoju " i wyłączyła telefon.
Poczuła targającą nią wściekłość i smutek. Nie mogła poradzić sobie ze zdarzeniem, które miało dziś miejsce. Straciła przyjaciela od serca. Straciła go. Jedyną osobę, która wiedziała o niej więcej niż jej rodzona matka.
Dziewczyna oparła się o mur, zapewne brudny i mokry - jednak teraz jej to nie obchodziło.
Przykucnęła i zaczęła szlochać... zaczęła cierpieć, bo złe emocje z niej opadły i teraz pojawił się tylko ból.
Nie wiadomo jak długo tak kucała, kiedy spróbowała się wyprostować jej zgięcia kolanowe odmówiły posłuszeństwa i Lily z łomotem upadła na klatę.
Uczucie mokrej kałuży na twarzy dawało jej ulgę. Zamknęła oczy i usłyszała czyjeś ciche kroki. Kiedy zatrzymały się przy niej usłyszała.
- Czy ta ziemia jest aż tak wygodna?
Dziewczyna wytrzeszczyła oczy. Bała się, że to jakiś zboczeniec, że za chwilę ją skrzywdzi. Jego głos był pełen tajemnic, pełen dzikości i męskości. Postanowiła się podnieść i stawić czoło obcemu.
Kiedy wstała z ziemi poczuła wstyd, że jest brudna, że być może wygląda jak monstrum, że jej makijaż zapewne spłynął jej aż do pępka. Podniosła niepewnie wzrok i ujrzała go.
Wysokiego, postawnego mężczyznę o rudawych włosach przylepionych do policzków. Jego zaznaczona żuchwa i usta komponowały się ze sobą perfekcyjnie. I te oczy z których biła ciemność przyglądały się uważnie dziewczynie. Ubrany był w długi ciemny płaszcz, Lily nigdy takiego nie widziała. Spuściła wzrok, kiedy on się odezwał.
- Nie wstydź się. - odparł sztywno.
Lily znów na niego spojrzała.
Onieśmielał ją.
- Ja... - zaczęła.
- Jak masz na imię?
- Liliana, wszyscy mówią na mnie Lily. - odparła.
- Liliano... nie śmiałbym pomijać ani jednej litery tego imienia. - odpowiedział takim tonem, że Lil przeszły ciarki.
- Wybierałam się właśnie do domu...
- Własnie widziałem. Czy zamierzałaś pełznąć do swojej rodziny tym brudnym chodnikiem?
Dziewczyna znów poczuła falę wstydu, zalewającą ją od stóp do głów.
- To była chwilowa depresja. - odpowiedziała starając się brzmieć pewnie.
On podniósł jedną z brwi.
- Doprawdy? A cóż takiego się stało?
- Nie znam pana... - odpowiedziała drżącym głosem.
- Milan. - odrzekł. - i nie jestem panem, czy aby nie za dużo Greya się naoglądałaś?
- Przepraszam...
- W porządku. Mogę ci jakoś pomóc?
- Nikt nie może mi pomóc. - uśmiechnęła się czując jak łzy znów napływają jej do oczu. - Straciłam najlepszego przyjaciela.
Milan utkwił wzrok w jej oczach. Ona nie rozumiała kim ten koleś był, dlaczego do niej podszedł i zagadał.
- Jestem całkiem dobrym słuchaczem. - zauważył.
- Nie wiem kim jesteś. - odparła już trochę pewniej. - Nie wiem co zamierzasz zrobić.
- Zamierzam być uchem do którego wlejesz wszystkie swoje troski i cierpienia. - powiedział niczym poeta.
Lily przyjrzała mu się baczniej. Jak można mieć tak piękne i jednocześnie mroczne spojrzenie? Jak można wywołać w ciele zwykłej dziewczyny tyle niepewności ?
- Mój drogi przyjaciel, źle odebrał... moją postawę do niego... - wyjąkała. - ja tę relację traktowałam jak... przyjaźń... on jednak...
- Zatopił swoje uczucia w twoich nieziemsko urzekających oczach?
Lily zesztywniała. Mówiła przy nim tak prostacko. Poczuła się jak papierek po snickersie fruwający z jednego śmietnika do drugiego.
- Tak, zakochał się. - posmutniała znowu. - Ja tego nie chcę...
- Ważne jest, by słuchać głosu własnego serca... nawet jeżeli ma to zranić innych. Decyzję musisz podjąć sama. Życie jest w twoich rękach, twoje serce nie pokocha kogoś z litości. - mówił jakby delikatnie mrucząc co piąte slowo.
- Czy to najdłuższe zdanie jakie powiedziałeś?
Uśmiechnął się na chwilę. Po chwili spochmurniał.
- Lepiej mówić mniej. To bezpieczniejsze.
Lily pokiwała głową ze zrozumieniem, choć nic nie rozumiała.
- Pozwolisz Liliano, że zabiorę cię teraz na gorącą czekoladę? Wyglądasz jak stos kości.
- D-dziękuję, ale się spieszę.
- Uciekniesz mi? - znów się delikatnie uśmiechnął. - Chyba nie zmusisz mnie do tego bym cię gonił?
Lily poczuła nutę strachu. KIM TY DO CHOLERY JESTEŚ...
- Dobrze. - odpowiedziała i sama się sobie dziwiła, że to powiedziała.
Milan szedł z nią ramię w ramię. Bez słowa. Jego kroki były ledwie słyszalne, kiedy Lil co chwilę wchodziła w jakąś kałużę z piskiem.
- Wstydzę się tak wejść do środka. - odparła zauważając z daleka kawiarnię CHOCOLATE KINGDOM
- Spokojnie, o tej porze jest już zamknięte. Moja znajoma otworzy kawiarnię tylko dla nas.
"CO" zaistniało w głowie Lily. Miał az tak nudne życie by zabierać randomową laskę do zamkniętej kawiarni?
Kiedy doszli do figlarnych schodków w kształcie tabliczki czekolady, drzwi otworzyła im murzynka z wielkim rzędem białych zębów.
- Cześć, wchodzcie, przemokliście.
- Riko... proszę naszykuj suche ubranie dla panny Liliany.
- Już naszykowałam, po twoim telefonie włączyłam już czekoladę do grzania.
- Świetnie. - odparł bez krzty zadowolenia w głosie.
- Stolik pod oknem, zapraszam. - wskazała ręką Riko.
Milan skinął głową w akcie podziękowania.
- Ciebie Lily zapraszam na górę, przebierzesz się.
- Naprawdę nie trzeba.
- Wyglądasz jak zmoknięta kuna, jeszcze się rozchorujesz!
Lil nie dała się więcej namawiać. Zmoknięta kuna wygląda gorzej od zmokniętego psa. Tak więc ruszyła pędem za Riko. Nieznaną, drobną kobietą, która prawdopodobnie była szefową chocolate kingdom.
Lily dostała ciepły jasno-różowy sweter i dżinsy. O dziwo, wszystko leżało jak ulał.
- Wyglądasz jak cukiereczek. - oparła się o drzwi Riko. - Ogarnij ten makijaż i zapraszam na dół.
Lily podeszłą do lustra i gdy zobaczyła swoją twarz stwierdziła, że jednak warto było zainwestować w te cienie tyle hajsu. Prawie sie nie rozmazały. Postanowiła domyć brudne od tuszu policzki i spierzchnięte usta. Kiedy wyglądała już w miarę wyjściowo, wzięła głęboki wdech i zastanowiła się: " CO TU SIĘ ODMAŁYSZA?"
Po czym zeszła na dół..
Milan siedział przy stole, jego ubranie było suche, jego włosy były jeszcze delikatnie wilgotne, ale wyglądał zdecydowanie lepiej od Lily.
- Nie kazałaś mi zbyt długo na siebie czekać. - odparł mierząc ją wzrokiem od dołu do góry.
Lily poczuła napływ gorąca, więc postanowiła usiąść zanim zemdleje.
- Dziękuję za ubranie. - skierowała słowa w stronę Riko.
- Czekolada już się robi. - oparł ręce o blat rudowłosy mężczyzna.
W tym świetle jego włosy skrzyły się na setki barw, od bieli do ciemnego brązu.. tak jakby każdy włos miał swój zarezerwowany kolor.
- Zapewne zastanawiasz się dlaczego jakiś obcy facet zaczepia cię na ulicy i "porywa" na czekoladę. - przemówił z nutą grozy w głosie.
- Tak...
- Uwielbiam czekoladę. Każdy jej łyk przynosi mi spokój i opanowanie.
- A... ja? Dlaczego mnie tu zabrałeś. Nie znamy się.
- A czy Romeo i Julia znali się już przed swoimi narodzinami?
Lily przygryzła wargę.
- Po prostu wzbudziłaś we mnie pewne ludzkie odczucia zwane... przykrością? Zrobiło mi się przykro widząc cię leżącą w brudnej kałuży, niczym bezdomny po kilku trunkach.
- Nie myślałam... że wyglądałam aż tak źle.
On zmarszczył brwi.
- Jesteś zestresowana... - zauważył oblewając ją wzrokiem tak męskim, że jajniki Lily zaczęły grać marsza.
- Jesteś stąd? - zapytała spoglądając na niego spod oka.
- Można tak powiedzieć.
- Czyli nie stąd?
- To pytanie wykracza poza wszelkie granice. - odparł sztywno. - Pij, zagrzej się.
Lily pokiwała głową. Pijąc czekoladę czuła na sobie jego wzrok, czuła bijące od niego ciepło.
- Studiujesz? - zapytała przyglądając się czekoladzie.
- Studiuję samotne życie.
- Oh...
- A Ty?
- Teraz idę na pierwszy rok studiów,.. farmacja.
- Interesujące... interesujesz się.. - tu się zaciął. - sprzedawaniem w aptece?
- Sądzę, że farmaceuta nie raz potrafi doradzić lepiej niż lekarz.
- Nie potwierdzę, z żadnym nie miałem styczności.
- Nie leczysz się?
On podniósł brew.
- A czy powinienem?
Lily poczerwieniała.
- Nie... - wybełkotała cicho.
- Ja... nie choruję. - odpowiedział.
- Masz nieziemską odporność? - spojrzała na niego.
- Dokładnie tak... - uśmiechnął się tajemniczo. - nieziemską...
- Dobrze, że wzięłam ze sobą okulary. - prychnęła zakładając je na nos.
Lato to piękna pora roku, wszyscy (no prawie) są radośni i uśmiechnięci, wydawałoby sie, że każdy tylko czeka by powiedzieć Ci "dzień dobry" -jednak rzeczywistość jest inna, ludzie to chamy bez uczuć i uprzejmości. Liliana skręciła w boczną alejkę, która służyła za skrót do najpiękniejszej dzielnicy miasteczka. Dziewczyna zwolniła, gdyż zaczęła się męczyć po czym zeskoczyła z roweru.
Słońce prażyło niesamowicie, dwójka dzieciaków przejechała przez ulicę na rolkach przewracając się kilkakrotnie. Lil usiadła na pobliskiej ławeczce, wyjęła ze swojej ulubionej zielonej torebeczki butelkę wody niegazowanej i wzięła łyk.
- Fuj, znów kupiłam wodę z wapniem. - warknęła sama do siebie krzywiąc się niesmacznie.
Zamknęła oczy i zaczęła rozkoszować się ciepłem pieszczącym jej skórę. Wyobraziła sobie siebie leżącą pod palmami, wachlowaną przez potężne i silne dłonie dwóch arabów greckiego pochodzenia.
- Huan Pablos i Enriko Salvador, podajcie mi proszę wina. - powiedziała wczuwając się w rolę.
Huan Pablos o silnej i męskiej posturze chwycił mocno kielich wina i wręczył swojej pani muskając delikatnie jej dłoń. Dziewczyna napiła się i uśmiechnęła do drugiego z greckich arabów.
- Enriko, ucałuj mnie. - szepnęła.
Enriko, brunet o czarnych oczach i tajemniczej urodzie podszedł ku swej pani i złożył gorący pocałunek na jej delikatną dłoń..
- Enriko, jesteś beznadziejny. - burknęła rzucając w mężczyznę kielichem.
Ten jednak nic nie powiedział, znał jedynie język francuski, gdyż tam się wychował. Skinął jedynie głową i przybrał najsmutniejszą minę na świecie.
- Huan, może Ty się sprawdzisz. Wymasuj mi stopy...- machnęła ręką do drugiego z mężczyzn.
On z zadziornym uśmiechem, niczym skejci w gimnazjum przyklęknął i złożył swoje silne ręce na karku swojej pani. W masaż włożył wiele wysiłku, pasji, namiętności i intymności. Masował ją jedynie dziewięcioma palcami u rąk, ponieważ pani czuła zbyt wielki nacisk gdy kładł wszystkie palce na jej wrażliwej skórze. Z jednej strony czuł się jak zwycięzca, z drugiej zas jak ciota odziany w spódnicę z liści paproci.
Enriko, który również ubrany był w spódnicę a'la Cejrowski fashion patrzył z niedowierzaniem jak jego przyjaciel sprawia przyjemność pani, która wzbudzała pragnienie każdego mężczyzny. Podszedł więc do niej, stanął naprzeciwko niej i z całej siły opluł kobietę, która im rozkazywała.
Lil otworzyła oczy, zorientowała się, że przysnęła, a u jej boku siedział nie kto inny a Nylan, który choć grzeszył urodą, to cierpiał na nadmierny ślinotok.
- Nie śpij w miejscu publicznym, bo każdy może cię okraść. - ostrzegł ją wskazując na torebkę, która upadła na ziemię.
- Ty mnie przecież nie okradniesz. - odparła.
- Mam nadzieję, że na balu to zrobię. - uśmiechnął się zalotnie.
- Słucham? - podniosła jędną z brwi.
- Skradnę Ci serce. - odpowiedział. - A może i coś więcej.
- Jesteś najokropniejszy, wiesz?
- Wiem, dlatego zapraszam Cię na kolację i kino, Ty i ja, dziś wieczorem.
- Brzmi... - zaczęła.
- Kusząco? Podniecająco? Zachęcająco?
- Brzmi chujowo, miałam dziś z matulą przerabiać suknię na bal.
Nylan posmutniał.
Dziewczyna przekręciła oczami lecz po chwili wybuchła śmiechem.
- Dobrze, nie mogę patrzeć na Twoją minę zbitej lamy.
- Chyba psa.. - upomniał ją.
- Nie, bo to lamy plują na swoich towarzyszy, nie psy. - uśmiechnęła się przecierając dłonią oplutą twarz.
Nylan poczerwieniał, lecz wstyd ukrył za jego pewnym siebie uśmiechem, na który wyrwałby niejedną loszkę.
W końcu nadeszła godzina 19. Bilety zabookowane zostały na 19:40. Do kina nie było daleko, więc młodzi nie musieli się spieszyć. Pięć po dziewiętnastej Liliana była już prawie gotowa. Pokręciła swoje włosy w delikatne fale opadające na jej ewidentnie zbyt kościste ramiona. Oczy pokryła szarościami w różnych odcieniach, znalazło się również miejsce na nutę błysku w postaci delikatnego brokatowego cienia. Usta przeciągnęła malinową szminką, kiedy usłyszała trąbiący pod domem samochód.
- To chyba Nyl. - powiedziała sama do siebie odwracając uwagę od lustra w którym tkwiła prawie godzinę.
- Tak się stroisz, a twierdzisz, że on ci się nie podoba. - zauważyła mama.
- Nie oznacza to, że mam wyglądać źle.
- Ale ta sukienka jest moim zdaniem za długa.
- Słucham? - zdziwiła się najszczerzej jak potrafiła Lily. - Nie chcę wyglądać sprośnie.
- Masz młode ciało, pokazuj je, niedługo będziesz równie sflaczała jak ja i jedyne co ci pozostanie to noszenie burki.
- Przesadzasz.
Na chwilkę zapadła cisza.
- Mamo Nyl chyba na mnie już czeka. - zauważyła Lil.
- Nie rozumiem dlaczego Nylan ci się nie podoba, to bardzo ułożony i przystojny chłopiec.
- Oh maaaamo, zrozum, że w naszych relacjach nie ma miejsca na miłość. Kocham go jak brata, nic więcej. - burknęła. - do tego nie zamierzam być z kimś kto choruje na ślinotok i pluje mi prosto w twarz.
- Nie robi tego specjalnie. - odparła mama pomagając córce ubrać płaszcz.
- Mamo, nie rozmawiajmy o tym.
- Dobrze kochanie, ale miłość i tak cię dopadnie, jak nie z Nylanem to z innym mężczyzną.
- Nie chcę nikogo. - odpowiedziała dziewczyna, uśmiechnęła się i wyszła.
Lily wyszła przed dom i w jej głowie zaczęła podskakiwać pewna myśl... czy była atrakcyjna? czy była na tyle atrakcyjna by zwrócić na siebie czyjąś uwagę? Pomijając latającego za nią Nylana i stada komarów pieszczących ją po uszku wkurwiającą pieśnią bzykania w nocy.
Dopiero po krótkiej chwili dziewczyna spostrzegła, że Nylana jednak nie było.
- To chyba nie on trąbił. - zauważyła rozglądając się.
Po chwili usłyszała warkot i z uliczki wyłonił się motocyklista. Pędził jak stado antylop uciekających przed gepardami... pędził jak kropla deszczu spadająca z nieboskłonu na ziemie obiecane. Wszystko byłoby piękne, gdyby nie to, że zatrzymując się wyleciał z motocyklu jak Małysz ze skoczni.
Lily chwyciła się za klatkę.
Chłopak podniósł się z ziemi, otrzepał i zaczął zdejmować kask.
- N-Nylan? - wysapała ledwo dysząc.
- L-Lily? - spapugował ją
- Co to jest.. - wskazała na motocykl.
- XavieroXX10.03 model z 2003, trochę już zjechany ale za te pieniądze to dziwię się, że i tak jeździ - podrapał się po głowie. - Mówię na niego Xaviehh (przeciągnięte francuskie R na końcu)
- A twój samochód?
- Sprzedałem. Xaviehh daje mi to czego nie dało mi moje stare auto.
- Chyba wywrotki..
- Daje mi dusze.. - pokiwał głową. - daje mi szansę na poznanie samego siebie.
Lily podniosła znacząco brwi i zaśmiała się.
- Ale pierdolisz. - zachichotała.
- Lubię jak jesteś wulgarna.. niczym taka lwica. - puścił jej oczko.
- Spóźnimy się na film.
- Spokojnie maleńka, Xaviehh dowiezie nas pod samą salę.
- Ale ja nie wsiądę na Xaviehh'a, nie po tym jak widziałam jak jeździsz.
- To było zaplanowane. Masz tu kask, wsiadaj na mojego jednorożca i pognaj ze mną w stronę tęczy. - powiedział pociągając przyjaciółkę za rękę.
- Jesteś dziś dziwny.
- Tak na mnie działasz. - uśmiechnął się. - Lily...
- Tak?
- Pięknie dziś wyglądasz... - odpowiedział z uczuciem w głosie.
Kolejka przed salą była długa jak anakonda Nicki Minaj. Ludzie w powolnym tempie byli wpuszczani na salę. Nasza para zdążyła zjeść już połowę popcornu.Kiedy w końcu przyszła kolej na Lily i jej towarzysza, kobietka gdzieś po 60tce sprawdziła ich bilet i wskazała palcem salę.
- Numer 5.- odpowiedziała znudzona.
Nylan pociągał Lil za rękę i tak weszli do ciemnej sali. Połowa sali była już zajęta, na szczęście Nylan zarezerwował wcześniej (podobno) najlepsze miejsca.
- Tak daleko od ekranu? - zaczęła narzekać dziewczyna.
- Tak daleko od ekranu, a tak blisko siebie. - zaśmiał się ciągnąc ją w stronę kanap.
- Co? Kanapy?
- A co myślałaś? Jak się wystraszysz będziesz mogła się przytulić.
- Nylan... ale to jest komedia romantyczna.. czego mam się tu bać.
- Nigdy nic nie wiadomo.
Rozpoczęły się reklamy. Lil trochę skrępowana usadowiła się na kanapie w pewnej odległości od Nylana chrupiącego popcorn. Przyjrzała mu się spod oka i stwierdziła, że nie jest taki zły. Tylko czy ona potrafiłaby go pokochać? Zwątpiła. Zbyt długo się przyjaźnią by to zepsuć. No cóż, Friendzone forever.
- Czemu mi się przyglądasz? - zapytał ciągle patrząc w ekran.
Lil skamieniała.
- Skąd wiesz? - wydukała.
- Czuję, jak rozkoszny wzrok pada na mą nienaganną, wypielęgnowaną twarz. - uśmiechnął się.
- Jesteś głupi.
- Ta...
Film był średni, główni bohaterowie o imionach Zoe and John zachowywali się jakby grali w Greyu. Ona, zgrabna blondynka z dużymi oczyma, on mięśniak niczym Schwarzeneger. Każda scena pokazywała ich w łóżku, w wannie, w kuchni, w sklepie, nawet i w szkolnej bibliotece. Kochali się wzajemnie, jednak Zoe skrywała pewien sekret - była kochanką ojca Johna z którym to zaszła w ciążę. Zoe była bezrobotna, rzuciła szkołę i poświęciła się kąpaniu w basenie i bara-bara.
- A myślałam, że życie moich simów to wystarczający burdel. - pomyślała Lil.
Oczy Lily zaczynały się powoli zamykać, kiedy nagle poczuła na swoim karku ramię Nylana. Delikatnie spojrzała w lewo, chłopak ewidentnie się do niej przysunął. Postanowiła to zignorować. Kiedy jednak jego palce zaczęły myrać ją po szyi skrzywiła się.
- Co ty robisz? - szepnęła do niego.
On przysuwając usta blisko jej ucha wyszeptał gorąco:
- Wycieram rękę, bo sobie oplułem.
Dziewczyna zrzuciła jego rękę.
- Jesteś okropny.
- Żartowałem, słoneczko., - zaśmiał się niepewnie.
- Twoje żarty już nie mają żadnego poziomu, wiesz?
- Lily, przepraszam. - odparł uspokajająco łapiąc ją za twarz. - Uspokój się, wdech i wydech.
Dziewczyna postąpiła według instrukcji..
- Możesz już puścić moją twarz. - burknęła.
Jednak Nylan skierował wzrok na jej usta. Malinowe usta, nie jakieś tam zwykłe nude... bez zastanowienia przyciągnął ją do siebie i zatopił swój gorący pocałunek na ustach przyjaciółki. Lily z napływem emocji bardzo mocno odepchnęła Nylana od siebie i krzyknęła:
- Zrozum, że jesteśmy do jasnej cholery tylko kumplami! - wrzasnęła tak, że ludzie się poobracali.
Nyl tkwił w szoku i zdumieniu.
- Ale.. - zaczął.
- Żadne ale.. - odparła z nerwami wstając z siedzenia i kierując się w stronę wyjścia,
- Nie wychodź. - wstał za nią.
- Nie odzywaj się do mnie. - warknęła i zniknęła za drzwiami.
Na dworze zaczął padać deszcz, dość mocno, bo przez spadające krople ledwo widać było przejeżdżające po jezdni samochody. Księżyc widniał na niebie oświetlając smutną, deszczową noc. Lily wybiegła z kina jak poparzona, emocje targały nią niesamowicie. Nie zwróciła nawet uwagi na to, że chłodny deszcz zaczął oblewać ją strumieniami. Po dosłownie kilku sekundach była już cała przemoczona.
- Lily, zaczekaj! - Usłyszała za sobą zdenerwowany krzyk Nylana.
Kiedy ją dogonił odwróciła się do niego i obdarzyła go najbardziej wkurwionym spojrzeniem jakie potrafiła uczynić.
- Przepraszam, pospieszyłem się.. ale tak na mnie patrzyłaś...
- Zamknij sie Nylan. - wysapała. - Ile razy rozmawialiśmy o tym, że ty i ja...
- Tak, wiem przyjaciele... ale co ja zrobie, że kiedy Cię widzę, to marzę tylko o tym, by mieć cię przy sobie w trochę inny sposób niż przyjaciele.
- Ale ja tego nie chcę. Ok? - warknęła. - Kocham cię jak brata.
Chłopak posmutniał, gdyby był słabszy psychicznie pewnie by się popłakał. Jednak zachował zimną krew.
- Lily, zrozum mnie, jesteś przepiękną dziewczyną, do tego świetnym kumplem... mamy tyle wspólnego...
- Nie chcę tego słuchać, zrozum, że ja cię nie chcę. - odparła być może trochę za ostro.
- Nie ma choć cienia szansy? - jego głos wyraźnie się załamał.
- Zero procent szans, że coś z nas będzie. Nic do ciebie nie czuję. - wysapała... patrząc mu w oczy jednocześnie czuła ból, że rani najlepszą osobę w jej życiu. - Nie chcę więcej takiej sytuacji, okej?
On pokiwał tylko głową i spuścił wzrok na swoje buty.
Na chwilę zapadła cisza. Ich oddechy były głośniejsze od padającego deszczu, głośniejsze od reszty świata. Lily miała w głowie już tylko pustkę. Spojrzała na niego, widocznie coś jeszcze go trapiło, coś nie dawało mu spokoju. Otworzyła usta, chcąc coś powiedzieć, jednak on był szybszy:
- Kocham Cię. - powiedział obdarowując ją wzrokiem pełnym miłości i bólu.
Nogi Lil prawie się ugięły. Zaczęła nerwowo oddychać, wręcz sapać. Marzyła o tym, by to jej się tylko przesłyszało...
- Kocham Cię Lily już od dłuższego czasu.
Dziewczyna otworzyła usta z niedowierzania. Nie, nie, nie! Jak mógł się zakochać... obiecali sobie od najmłodszych lat przyjaźń na wieki... dlaczego złamał przyrzeczenie... jak mógł....
- Nawet nie wiesz jak jestem szczęśliwy, spędzając choć ułamek dnia z Tobą. - dodał jeszcze.
Lily nie mogła wydusić ani słowa. Wszystkie emocje zaczęły ją dobijać, jego wyznanie było jak nóź w serce. Przez chwilę przeszło jej przez myśl, że może mogłaby dać mu szansę? może by się zakochała?
- Nie... - wyjąkała. - Nie możesz... - w jej oczach pojawiły się łzy.
Czuła to, czuła jak serce Nylana płonie miłością do niej. Jego wzrok na nią był taki cierpiący i wołający o choć trochę zrozumienia. Jej umysł za to krzyczał "zwiewaj stąd". Nie rozumiała już nic, sensu tego wyjścia, sensu przyjaźni z Nylanem, swojego serca również nie rozumiała. Nylan był cudowny, niejedna by go chciała, jednak Lily nigdy nie poczuła motylków na jego widok. Nigdy nie poczuła do niego choć płomyczka uczucia. Spanikowała. Przygryzła wargę, odwróciła się od niego i zaczęła biec. Biec tak szybko jak tylko umiała. Łzy i deszcz zaczęły zamazywać jej pole widzenia. Nylan pognał za nią, jednak odezwała się w drodze jego astma. Chłopak zaczął panicznie poszukiwać swojego inhalatora i własnie wtedy Lily zniknęła mu z oczu.
Było już całkiem ciemno. Ludzi na ulicy pojawiało się już niewielu, słychać było cichą, melancholijną pieśń koników polnych podskakujących w trawie. Jednak Lily to nie obchodziła, z każdym zdeptanym konikiem polnym uświadamiała sobie jak wszystko jest bez sensu. Zadzwonił telefon - znów Nylan - to już 12 nieodebrane połączenie. Dziewczyna wystukała szybkiego smsa o treści " Zostaw mnie w spokoju " i wyłączyła telefon.
Poczuła targającą nią wściekłość i smutek. Nie mogła poradzić sobie ze zdarzeniem, które miało dziś miejsce. Straciła przyjaciela od serca. Straciła go. Jedyną osobę, która wiedziała o niej więcej niż jej rodzona matka.
Dziewczyna oparła się o mur, zapewne brudny i mokry - jednak teraz jej to nie obchodziło.
Przykucnęła i zaczęła szlochać... zaczęła cierpieć, bo złe emocje z niej opadły i teraz pojawił się tylko ból.
Nie wiadomo jak długo tak kucała, kiedy spróbowała się wyprostować jej zgięcia kolanowe odmówiły posłuszeństwa i Lily z łomotem upadła na klatę.
Uczucie mokrej kałuży na twarzy dawało jej ulgę. Zamknęła oczy i usłyszała czyjeś ciche kroki. Kiedy zatrzymały się przy niej usłyszała.
- Czy ta ziemia jest aż tak wygodna?
Dziewczyna wytrzeszczyła oczy. Bała się, że to jakiś zboczeniec, że za chwilę ją skrzywdzi. Jego głos był pełen tajemnic, pełen dzikości i męskości. Postanowiła się podnieść i stawić czoło obcemu.
Kiedy wstała z ziemi poczuła wstyd, że jest brudna, że być może wygląda jak monstrum, że jej makijaż zapewne spłynął jej aż do pępka. Podniosła niepewnie wzrok i ujrzała go.
Wysokiego, postawnego mężczyznę o rudawych włosach przylepionych do policzków. Jego zaznaczona żuchwa i usta komponowały się ze sobą perfekcyjnie. I te oczy z których biła ciemność przyglądały się uważnie dziewczynie. Ubrany był w długi ciemny płaszcz, Lily nigdy takiego nie widziała. Spuściła wzrok, kiedy on się odezwał.
- Nie wstydź się. - odparł sztywno.
Lily znów na niego spojrzała.
Onieśmielał ją.
- Ja... - zaczęła.
- Jak masz na imię?
- Liliana, wszyscy mówią na mnie Lily. - odparła.
- Liliano... nie śmiałbym pomijać ani jednej litery tego imienia. - odpowiedział takim tonem, że Lil przeszły ciarki.
- Wybierałam się właśnie do domu...
- Własnie widziałem. Czy zamierzałaś pełznąć do swojej rodziny tym brudnym chodnikiem?
Dziewczyna znów poczuła falę wstydu, zalewającą ją od stóp do głów.
- To była chwilowa depresja. - odpowiedziała starając się brzmieć pewnie.
On podniósł jedną z brwi.
- Doprawdy? A cóż takiego się stało?
- Nie znam pana... - odpowiedziała drżącym głosem.
- Milan. - odrzekł. - i nie jestem panem, czy aby nie za dużo Greya się naoglądałaś?
- Przepraszam...
- W porządku. Mogę ci jakoś pomóc?
- Nikt nie może mi pomóc. - uśmiechnęła się czując jak łzy znów napływają jej do oczu. - Straciłam najlepszego przyjaciela.
Milan utkwił wzrok w jej oczach. Ona nie rozumiała kim ten koleś był, dlaczego do niej podszedł i zagadał.
- Jestem całkiem dobrym słuchaczem. - zauważył.
- Nie wiem kim jesteś. - odparła już trochę pewniej. - Nie wiem co zamierzasz zrobić.
- Zamierzam być uchem do którego wlejesz wszystkie swoje troski i cierpienia. - powiedział niczym poeta.
Lily przyjrzała mu się baczniej. Jak można mieć tak piękne i jednocześnie mroczne spojrzenie? Jak można wywołać w ciele zwykłej dziewczyny tyle niepewności ?
- Mój drogi przyjaciel, źle odebrał... moją postawę do niego... - wyjąkała. - ja tę relację traktowałam jak... przyjaźń... on jednak...
- Zatopił swoje uczucia w twoich nieziemsko urzekających oczach?
Lily zesztywniała. Mówiła przy nim tak prostacko. Poczuła się jak papierek po snickersie fruwający z jednego śmietnika do drugiego.
- Tak, zakochał się. - posmutniała znowu. - Ja tego nie chcę...
- Ważne jest, by słuchać głosu własnego serca... nawet jeżeli ma to zranić innych. Decyzję musisz podjąć sama. Życie jest w twoich rękach, twoje serce nie pokocha kogoś z litości. - mówił jakby delikatnie mrucząc co piąte slowo.
- Czy to najdłuższe zdanie jakie powiedziałeś?
Uśmiechnął się na chwilę. Po chwili spochmurniał.
- Lepiej mówić mniej. To bezpieczniejsze.
Lily pokiwała głową ze zrozumieniem, choć nic nie rozumiała.
- Pozwolisz Liliano, że zabiorę cię teraz na gorącą czekoladę? Wyglądasz jak stos kości.
- D-dziękuję, ale się spieszę.
- Uciekniesz mi? - znów się delikatnie uśmiechnął. - Chyba nie zmusisz mnie do tego bym cię gonił?
Lily poczuła nutę strachu. KIM TY DO CHOLERY JESTEŚ...
- Dobrze. - odpowiedziała i sama się sobie dziwiła, że to powiedziała.
Milan szedł z nią ramię w ramię. Bez słowa. Jego kroki były ledwie słyszalne, kiedy Lil co chwilę wchodziła w jakąś kałużę z piskiem.
- Wstydzę się tak wejść do środka. - odparła zauważając z daleka kawiarnię CHOCOLATE KINGDOM
- Spokojnie, o tej porze jest już zamknięte. Moja znajoma otworzy kawiarnię tylko dla nas.
"CO" zaistniało w głowie Lily. Miał az tak nudne życie by zabierać randomową laskę do zamkniętej kawiarni?
Kiedy doszli do figlarnych schodków w kształcie tabliczki czekolady, drzwi otworzyła im murzynka z wielkim rzędem białych zębów.
- Cześć, wchodzcie, przemokliście.
- Riko... proszę naszykuj suche ubranie dla panny Liliany.
- Już naszykowałam, po twoim telefonie włączyłam już czekoladę do grzania.
- Świetnie. - odparł bez krzty zadowolenia w głosie.
- Stolik pod oknem, zapraszam. - wskazała ręką Riko.
Milan skinął głową w akcie podziękowania.
- Ciebie Lily zapraszam na górę, przebierzesz się.
- Naprawdę nie trzeba.
- Wyglądasz jak zmoknięta kuna, jeszcze się rozchorujesz!
Lil nie dała się więcej namawiać. Zmoknięta kuna wygląda gorzej od zmokniętego psa. Tak więc ruszyła pędem za Riko. Nieznaną, drobną kobietą, która prawdopodobnie była szefową chocolate kingdom.
Lily dostała ciepły jasno-różowy sweter i dżinsy. O dziwo, wszystko leżało jak ulał.
- Wyglądasz jak cukiereczek. - oparła się o drzwi Riko. - Ogarnij ten makijaż i zapraszam na dół.
Lily podeszłą do lustra i gdy zobaczyła swoją twarz stwierdziła, że jednak warto było zainwestować w te cienie tyle hajsu. Prawie sie nie rozmazały. Postanowiła domyć brudne od tuszu policzki i spierzchnięte usta. Kiedy wyglądała już w miarę wyjściowo, wzięła głęboki wdech i zastanowiła się: " CO TU SIĘ ODMAŁYSZA?"
Po czym zeszła na dół..
Milan siedział przy stole, jego ubranie było suche, jego włosy były jeszcze delikatnie wilgotne, ale wyglądał zdecydowanie lepiej od Lily.
- Nie kazałaś mi zbyt długo na siebie czekać. - odparł mierząc ją wzrokiem od dołu do góry.
Lily poczuła napływ gorąca, więc postanowiła usiąść zanim zemdleje.
- Dziękuję za ubranie. - skierowała słowa w stronę Riko.
- Czekolada już się robi. - oparł ręce o blat rudowłosy mężczyzna.
W tym świetle jego włosy skrzyły się na setki barw, od bieli do ciemnego brązu.. tak jakby każdy włos miał swój zarezerwowany kolor.
- Zapewne zastanawiasz się dlaczego jakiś obcy facet zaczepia cię na ulicy i "porywa" na czekoladę. - przemówił z nutą grozy w głosie.
- Tak...
- Uwielbiam czekoladę. Każdy jej łyk przynosi mi spokój i opanowanie.
- A... ja? Dlaczego mnie tu zabrałeś. Nie znamy się.
- A czy Romeo i Julia znali się już przed swoimi narodzinami?
Lily przygryzła wargę.
- Po prostu wzbudziłaś we mnie pewne ludzkie odczucia zwane... przykrością? Zrobiło mi się przykro widząc cię leżącą w brudnej kałuży, niczym bezdomny po kilku trunkach.
- Nie myślałam... że wyglądałam aż tak źle.
On zmarszczył brwi.
- Jesteś zestresowana... - zauważył oblewając ją wzrokiem tak męskim, że jajniki Lily zaczęły grać marsza.
- Jesteś stąd? - zapytała spoglądając na niego spod oka.
- Można tak powiedzieć.
- Czyli nie stąd?
- To pytanie wykracza poza wszelkie granice. - odparł sztywno. - Pij, zagrzej się.
Lily pokiwała głową. Pijąc czekoladę czuła na sobie jego wzrok, czuła bijące od niego ciepło.
- Studiujesz? - zapytała przyglądając się czekoladzie.
- Studiuję samotne życie.
- Oh...
- A Ty?
- Teraz idę na pierwszy rok studiów,.. farmacja.
- Interesujące... interesujesz się.. - tu się zaciął. - sprzedawaniem w aptece?
- Sądzę, że farmaceuta nie raz potrafi doradzić lepiej niż lekarz.
- Nie potwierdzę, z żadnym nie miałem styczności.
- Nie leczysz się?
On podniósł brew.
- A czy powinienem?
Lily poczerwieniała.
- Nie... - wybełkotała cicho.
- Ja... nie choruję. - odpowiedział.
- Masz nieziemską odporność? - spojrzała na niego.
- Dokładnie tak... - uśmiechnął się tajemniczo. - nieziemską...
Wieczorem
Subskrybuj:
Posty (Atom)