niedziela, 21 maja 2017

4. Niezręczny moment

Kolejnego dnia Lily obudziło nerwowe pukanie do drzwi i głos mamy. Dziewczyna przetarła oczy i spojrzała na zegarek. Dopiero 9.
- Co jest? - prychnęła wstając niechętnie z łóżka.
Kiedy otworzyła drzwi ujrzała zdenerwowaną mamę.
- Długo zamierzasz spać? - zapytała sztywno. - Masz na dole gościa.
- Kogo? - zdziwiła się dziewczyna.
- Lepiej szybko zejdź.

Mama zeszła po schodach na dół kiedy Lil odwróciła się do swojej szafy, by nie olśnić nieznajomego swą nagością. Chwyciła pierwszą lepszą koszulkę i szorty. Po drodze szybko wpadła do łazienki umyć zęby i rozczesać włosy. 
Kiedy schodziła po schodach słyszała głos swojej mamy i kogoś jeszcze... kiedy dotarła do głównego pokoju ujrzała Pana Stewarta, ich sąsiada, starszego, szykownego pana.
- Dzień dobry? - przywitała się pytająco dziewczyna nie zdając sobie sprawy z jakim problemem pan Stewart przybył właśnie do niej.
Lil spojrzała na mamę, która obdarzyła ją niechętnym i srogim spojrzeniem.
CO SIĘ STAŁO DO CHOLERY?
- Witaj Lily - odezwał się białogłowy sąsiad. - Wiesz, że bardzo cię lubię, pamiętam cię jako malutkiego szkraba...
- Zrobię herbaty. - przerwała mama wychodząc do kuchni.
- Coś się stało? - zapytała dziewczyna zaczynając się już niecierpliwić.
- Dwa dni temu, bardzo narozrabiałaś na dworze. - odparł kręcąc głową. - miałem cię za dobre dziecko! naprawdę! ale kiedy zaczęłaś pluć i kopać nasz samochód...
- Co? - przerwała mu. - O czym pan mówi?
- Dziecko... nie musisz udawać, widziała cię moja żona, była sama w domu z wnukiem i wyszła do ciebie ale zniknęłaś.
- Niemożliwe.. to nie ja...
- Jeszcze żeby dodać wisienkę na torcie, pokażę ci coś dobrze? - zapytał ze smutkiem w oczach. Widać było, że było mu przykro. - spójrz przez okno.
Lily podeszła posłusznie i odsunęła firankę. Naprzeciwko ich płotu stał samochód Pana Stewarda. Stary, czarny kabriolet, który był bardzo przez niego zadbany. Wielu mówiło, że traktuje ten samochód lepiej niż siebie. Wszystko byłoby pięknie, gdyby nie wyskrobane na boku kabrioleta litery. Lil przekrzywiła głowę, bo napis nie był napisany prosto i odczytała w głowie literka po literce, słowo, które zmroziło jej krew w żyłach, które sprawiło, że zapomniała jak się oddycha |STARY FIUT
Tak, fiut... tak było napisane.. a raczej wyryte...
- To nie ja.. przysięgam. - zaczęła płakać. - Nigdy nie zrobiłabym czegoś takiego.
- Lily, widziała cię moja żona i nasz zaprzyjaźniony bezdomny, któremu co tydzień dajemy na alkohol za patrolowanie ulicy.
- Przysięgam... - wydukała, ale słowa ugrzęzły jej w gardle.
- Przepraszam Panie Stewart oczywiście Lily poniesie odpowiedzialność - odezwała się mama stawiając na stoliku herbatę. - Przeprosiłabyś sąsiada Liliano.
- Przeprosiłabym, gdybym to zrobiła! - syknęła Lily. - było ciemno, skąd... skąd pana żona wie, że to ja? 
Stewart spojrzał na mamę Lil.
- Ale.. nie mówiłem, że stało się to w nocy.
Lily znieruchomiała.
WKOPAŁA SIĘ?
- Lily to nie ma sensu, przyznaj się! - warknęła już wkurzona mama.
- Ale.. - zacisnęła usta. - Ja naprawdę..
Sąsiad spojrzał na dziewczynę ze współczuciem.
- To nie ja to napisałam, przeprosić mogę, ale nie za siebie... - odparła nabierając pewności. - Tak, przyznam, byłam wtedy na zewnątrz, nikogo tam nie widziałam. Wszystko pamiętam...
- Kochanie, czy to było w noc przed dniem kiedy znalazłam u ciebie butelkę po alkoholu? - zapytała mama krzyżując ręce.
FUCK, to jednak pozostanie na podium podejrzanych.
- Tak.. - spuściła głowę ze wstydem. - Miałam doła, okej? Ale nie napisałabym czegoś takiego o panu Stewarcie! Przecież... bardzo pana lubię, nie wierzy mi pan... dobrze... - wydukała. - muszę wyjść. - odparła czując napływ gniewu i łez.
Ani pan Stewart ani mama nie odpowiedzieli na jej reakcję. Mama usiadła tylko przy stoliku i z bólem serca odparła:
- Oczywiście pokryję koszty naprawy wygłupu mojej córki. 

Lil znalazła się po chwili na dworze. Teraz mogła spojrzeć na samochód dokładniej. Rzeczywiście, napis był dość duży i co gorsze poznała w nim swoje pismo.
- To jest niemożliwe... - warknęła zaciskając zęby.
Ruszyła przed siebie, patrząc na swoje stopy, nie zwracając uwagi na to, że powinna się rozejrzeć przechodząc przez ulicę. Co się stało tamtej nocy? Mało co pamięta, jedynie to, że dużo wypiła i chciała się przewietrzyć... że była wkurzona... że spotkała Milana... Milana...  o cholera, może on to zrobił, albo może widział kto to zrobił... Lily poczuła jak jej twarz robi się piekielnie gorąca, nie do wytrzymania. Zbyt dużo wydarzeń jak na ostatnie dni... zdecydowanie zbyt dużo.
Wtedy uniosła wzrok i spojrzała, że stoi na ruchliwej ulicy i wprost na nią jechała rozpędzona ciężarówka.
Poczuła to, poczuła ten ból, kiedy ciężarówka w nią uderzy. Nie mogła stamtąd uciec,
nie wiedziała czemu.. jakby wrosła w ziemię. Zastanowiła się wtedy co się stanie, kiedy ciężarówka ją przejedzie... czy pan Stewart będzie dalej zły? Czy Nylan będzie cierpiał? Czy rodzice nie będą chowali już do niej urazu za wybryk, którego nie pamięta?
 Wtedy czyjeś mocne ręce odepchnęły ją na chodnik z którego przechodziła na drugą
 stronę. Upadła na tyłek i ujrzała tylko wyraz zdenerwowanego kierowcy ciężarówki przejeżdżającego przed jej oczami. Trąbił niemiłosiernie, dopiero teraz była w stanie usłyszeć dźwięki. Myśli o przedwczorajszej nocy zbyt bardzo ją pochłonęły. Dopiero po chwili usłyszała głos..
- Chryste, Lily brakowało kilka metrów! 
Dziewczyna uroniła łzę i spojrzała w oczy swojemu jedynemu przyjacielowi. Temu, którego tak bardzo teraz nie chciała widzieć.
- Wystraszyłaś mnie. - odparł Nylan zakładając jej kosmyk włosów za ucho. Był to tak zwyczajny gest, lecz dla Lily znaczył coś więcej, poczuła, że tego jej brakowało. Czułości.
A przecież Nylan ją kochał, co z tego, że ona jego nie. Doszła do wniosku, że chciała by był przy niej, w końcu byli dla siebie jak rodzeństwo, wychowywali się razem od maleńkości.
- Wstań. - powiedział podciągając ją do góry za ramiona.
Lily ledwie go widziała przez łzy, czuła zapach jego silnych perfum, lecz jego twarz była zamazana.
- Mogłeś mnie tam zostawić. - odparła szlochając.
Chłopak otworzył usta i ciężko westchnął.
- Nie mógłbym bo... - zaciął się.
BO CIĘ KOCHAM? BO MI NA TOBIE ZALEŻY?
- Bo? - dopytała.
- Bo jesteśmy dla siebie jak brachole, co? - zaśmiał się ocierając jej łzy z policzka.
Lily zadrżały kąciki ust.
- Chyba, że po ostatnim wieczorze nie chcesz mnie znać.. w końcu sama tak powiedziałaś. -- odparł i słychać było, że te słowa ciężko przeszły mu przez gardło.
Dziewczyna wyjęła grzywkę wchodzącą jej do oczu i wzięła głęboki wdech.
- Nie... - wyjąkała. - Jest ok.
Kiedy to usłyszał, spadł mu kamień z serca, uśmiechnął się do niej tak pięknie jak tylko potrafił,a jego uśmiech był wart uwiecznienia... prawdziwy i szczery, taki był Nylan.
- Przepraszam, że byłem zbyt... wylewny... - odezwał się. - Masz rację, jesteśmy jak rodzeństwo. Nie wolno tego niszczyć.
Lil pokiwała głową.
- To ja przepraszam.. 
Nylan spojrzał na nią czule, złapał w pasie i podniósł do góry obkręcając kilkakrotnie. Lil poczuła się przez tę króciutką chwilę taka szczęśliwa, jakby całe smutki, stresy i nerwy w jednej chwili ją opuściły. Zaczęła się głośno śmiać nie zwracając uwagi na innych. Bo po co? Przecież odzyskała swojego brata,
Kiedy Nylan opuścił ją na ziemię, ona rzuciła się mu na szyję i mocno wyściskała. Wtedy jej uśmiech na chwilę zniknął z jej twarzy. Po drugiej stronie przy przystanku ujrzała Milana. Patrzył wprost na nich, patrzył srogo i tajemniczo, w końcu tak lubił. Ubrany w ciemne kolory, z wyrazem twarzy godnym króla. Nie patrzył przyjemnie. Dlaczego był taki zmienny? Oswobodził ją ostatnio z rąk gwałciciela, nawet się wtedy uśmiechnął. A teraz patrzył na nią, jakby zrobiła coś strasznie złego.
 Jego wzrok przeszył Lily, tak że aż dostała dreszczy. Wtedy odwrócił się i odszedł znikając za zakrętem.
- Może jakieś piwo? - zapytał rozradowany Nylan.
- C..co - wybełkotała szukając słów. - Ah tak, piwko! Pewnie.. chodźmy. W południe idę do pracy, dlatego na jednym się skończy, okej?
- Zobaczymy, musisz mi opowiedzieć co u ciebie słychać, co to za praca i najważniejsze... dlaczego płakałaś i prawie wpadłas mi pod ciężarówkę.
Lil spojrzała na niego i głośno westchnęła.
- W sumie prawie nic się u mnie nie działo. - odparła. - Pomijając nową pracę, nawiedzonych pracodawców, upojenie alkoholowe w nocy, rozboje o których nie pamiętam i próbę gwałtu w lesie i dziwaka, który za mną chodzi.
Nylan z niedowierzania otworzył usta.
- Próbę gwałtu? - odparł ze strachem w oczach. - Lily... czy...
- Uratowałam się, spokojnie, nic się nie stało.
- Zabiję go... - warknął zaciskając pięści.
- Zabrała go policja, spokojnie. - złapała za ramiona swojego przyjaciela. - Jest w porządku.
Ledwo się opanował.
- Musisz mi wszystko ze szczegółami opowiedzieć, jak wyglądał, w co był ubrany... pożałuje.
- Dziękuję Nylan, ale policja teraz zrobi to co trzeba, a ciebie za pobicie nie chcę oglądać w więzieniu.
- Boże... - westchnął ciężko wypuszczając powietrze i przytulając swoją przyjaciółkę. - Gdyby coś ci się stało...
- Ale nic się nie stało. Idziemy na to piwo? - zaśmiała się.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz