piątek, 11 sierpnia 2017

9. Miłosne wzloty i upadki

Księżyc był w pełni. Gwiazdy chyba nigdy wcześniej nie świeciły tak jasno. Na twarzy czuć można było delikatny powiew letniego, dusznego wiatru.
- Odpowiedz łaskawie! - podniosła głos wstając. - Miałeś mi sie nie pokazywać na oczy przez 7 nocy!
Milana objął cień, czy on zawsze musiał zgrywać takiego mrocznego, tajemniczego i niebezpiecznego? Jego wyraz twarzy nie przedstawiał nic, zresztą jak zwykle...
- Przybyłem by pomóc Ci podjąć decyzję.
- Sama świetnie sobie radzę
- Nie wątpię. - zakpił. - Jednak chciałem Ci przypomnieć, że powinnaś pamiętać o tym co jest ważniejsze w tym momencie... Twój bal czy zła sytuacja w naszej krainie.
- Wiesz co? Jesteś strasznym gburem! - parsknęła. -Taki bal ma się raz w życiu, każdy chce go przeżyć.. no z wyjątkiem Ciebie bo nie wyglądasz na takiego, który lubi się bawić. - zaśmiała się szyderczo.
- Liliano, rozumiem, jesteś młoda i swawolna jak łania na łące, lecz pamiętaj, że życie nie opiera się tylko na pozytywnych chwilach. Chciałem Ci się tylko przypomnieć.
- Nie musiałeś. Nie mogę wybić sobie z głowy tego co mi mówiłeś. - odparła.
Milan prawie się uśmiechnął, lecz się powstrzymał. Musiał być taki poważny? Czemu zachowywał się jak stary dziad? Oh może dlatego, że w głębi duszy był starym dziadem. Choć Lily nie wiedziała ile miał lat, czuła że dość sporo... To zabawne, starzec ukrywający się pod postacią młodzieńca.
- Milan pozostało jeszcze trochę czasu, muszę pomyśleć. - odparła próbując wzbudzić w nim zrozumienie.
- W porządku. - parsknął. - Pamiętaj jednak, że życie nie kręci się tylko wokół Ciebie... Są ludzie, którzy Cię potrzebują..
- Nie wiem o kim mówisz.
- Dowiesz się w swoim czasie. - odparł. -Tymczasem...nie przeszkadzam już w zabawie, chyba Twój przyjaciel Cię szuka.
Lil spojrzała na drzwi główne pałacu, rzeczywiście stał w nich Nylan.
Dziewczyna spojrzała raz jeszcze na Milana.
- Za 4 noce dam Ci odpowiedź.. - burknęła pod nosem. - Cześć...
- Miłej zabawy. - odpowiedział tylko i zatonął w cieniu.
Lil czym prędzej ruszyła spowrotem do pałacu. Widząc lekko zdenerwowanego Nylana uśmiechnęła się do niego uroczo.
- Lily, Chryste wystraszyłem się, że zwiałaś jak kopciuszek, szukałem bucika ale nie znalazłem...
Lil przygryzła dolną wargę że stresu.
- Musiałam się przewietrzyć
- Mogliśmy zrobić to razem. - odpowiedział przyglądając się jej. - Wszystko okej? Pobladłaś...
-Za dużo... Um... Za dużo alkoholu. - odparła próbując brzmieć wiarygodnie.
- Ja też na razie odpuszczam picie. Wracamy na salę czy chcesz się przejść ?
Dziewczyna odwróciła się by spojrzeć w miejsce w którym stał Milan. Nie było go tam.
- Wróćmy na salę. - odpowiedziała.

Tak też zrobili. Minęły kolejne godziny, jednak Lily nie czuła się już na balu tak swobodnie jak wcześniej. Była spięta i zestresowana decyzją którą musiała wkrótce podjąć.
- Może drinka? - zaproponował Nyl. - widzę, że coś Cię gryzie. Dajesz, wygadaj się.
Lil wzięła głęboki wdech i poprosiła Nylana o zrobienie drinka.
- To nic takiego.. okres...
- A to nic nie poradzę, opóźnia mi się od urodzenia. - zaśmiał się.
Lily spróbowała się uśmiechnąć
- W okres można pić alkohol? - zapytał.
- Z głową, owszem.
W tym momencie dosiadł się Reggy. Chłopak przetarł mokre od potu czoło. Za chwilę od tyłu zaszła go Elle. Wsadziła swoje małe dłonie pod jego koszulę i niczym drapieżna kocica zaczęła szeptać mu coś do ucha.
- Niewyżyte świry. - zaśmiał się Nyl.
Reggy odepchnął Elle, a ta udając obrażoną odeszła poszukać swoich równie pustych koleżanek.
- Co tam słodziaki? - zapytał Reggy zapinając koszulę.
- W porządku. - odparła Lily nie patrząc nawet na niego.
- Nie wytrzymam z tą babą. - wysapał. - Ciągle się do mnie dobiera i nic nie robi sobie z tego że jesteśmy w miejscu publicznym. - poskarżył się.
- No cóż Reggy, widziałeś co brałeś. - odparł Nylan popijając drinka. - Mogłeś trafić lepiej.
- Ważne, że Ty trafiłeś dobrze. - powiedział spoglądając na Lilianę.
Ona podniosła wzrok i skrzywiła się.
- Nie jesteśmy razem. - odparła.
- Ah... Sorry. Ale ładnie wyglądacie razem. - odpowiedział zmieszany. - Jak tam Nylan Twój skuter?
- Bez zarzutów. Śmiga jak szalony, choć ostatnio musiałem wymienić silnik bo stary się już wykończył.
- O kurczę, to poleciało po kosztach, co? - zaśmiał się.
- Wiesz.. coś tam odłożone miałem, na skuter nie żałuję pieniędzy. Dbam o niego lepiej niż o siebie. - odparł.
Lil przewróciła oczami. Nie chciało jej się słuchać znowu o skuterze Nylana.
- Pójdę do toalety. - uśmiechnęła się i wstała.

W toalecie aż roiło się od poprawiających makijaż lasek. Podśmiechiwały i układały swoje fryzury robiąc sobie selfie.
- Lily chodź zrób sobie z nami fotkę ! - odezwała się któraś z nich.
Lily żeby nie wyjść na "inną" podeszła do dziewczyn i dołączyła do grupowego selfie.
Dziewczyny po tym wyskoczyły z toalety kręcić tyłkami na parkiecie, a Lily została w toalecie całkiem sama. Oparła się o zlew i spojrzała w lustro. Rzeczywiście bardzo zbladła, przez to zdawała się wyglądać niezdrowo. Jednak musiała sama sobie przyznać, że prezentowała się zjawiskowo. Szkoda, że w głowie miała tylko myśl o tym, że co raz mniej czasu pozostało do podjęcia decyzji.

Minęła kolejna godzina, Lily zatańczyła dwa kawałki z Reggym i kilka z Nylanem.
Zbliżał się koniec balu i powoli ludzie zaczęli opuszczać salę.
- Masz ochotę już się stąd ulotnić ? - przerwał jej rozmyślanie Nylan.
Lil wzruszyła ramionami.
- Chodź.. - złapał ją za rękę i pociągnął do drzwi.
Kiedy pożegnali się ze wszystkimi powędrowali w stronę samochodu.
- O kur**! - ryknął Nylan łapiąc się za głowę
Lil stanęła za nim i spojrzała na to na co patrzył.
- Kto to zrobił?! - warknął.
Dziewczynie zabrakło tchu. Złapała się za klatkę piersiową i zrobiła dwa kroki w tył. Na drzwiach od kierowcy ktoś czymś bardzo ostrym wyrył liczbę 4.
Lily poczuła się słabo. Nylan to zauważył.
- Ej co się dzieje ? - zapytał.
- Nic...ja...- wyjąkała osuwając się na ziemię.
Wtedy zrobiło się jej przed oczami ciemno. Słyszała tylko głos Nylana. Czuły i opiekuńczy.
- Lily otwórz oczy.. - prosił
Dziewczyna choć chciała to nie mogła. Dopiero po chwili się jej to udało. Zdała sobie wtedy sprawę że znajdują się w samochodzie, Nylan prowadził, ona siedziała obok niego.
Jęknęła łapiąc się za łokieć. Zauważyła wtedy krew.
- Przepraszam, nie zdążyłem Cię złapać... - mówił płaczliwym głosem.
Dziewczyna poprawiła się na siedzeniu i spojrzała przed siebie. W przednią szybę.
- Boli? - skrzywił się patrząc na ranę.
- Trochę.. - odparła.
- Zaraz ci to opatrzę, nie chciałem robić szumu wśród ludzi przed pałacem. Nikt nie zauważył, że zemdlałaś. Od razu powiadomiliby Twoich rodziców...
- Spokojnie, nic mi nie jest. - odparła
- Chciałem zabrać cię w pewne miejsce.. ale teraz już sam nie wiem.. pewnie chce ci się spać...
- Co? W jakie miejsce ? - zainteresowała się próbując nie myśleć i pulsującym bólu łokcia.
- W piękne miejsce. - uśmiechnął się.
- Możesz mnie tam zabrać, nie mam ochoty wracać zbyt szybko do domu.... Która godzina?
- 3 w nocy lub nad ranem.. jak wolisz.  - odpowiedział.
Lil skinęła głową.

Po kilkunastu minutach Nylan się zatrzymał. W środku lasu. Chciał zbierać grzyby? Chciał zajechać na dziwki? Czy może nie?
- Wysiadamy. - odparł.
Lily otworzyła drzwi i wysiadła z samochodu. Na zewnątrz było tak przyjemnie, tak chłodno. Zauważyła, że Nylan wyciągał apteczkę z bagażnika.
- Chodź tu. - poprosił.
Dziewczyna podeszła i pozwoliła się opatrzyć. Poczuła się jak mały dzieciak, który wywalił się na rowerze. Co prawda opatrunek nie pasował do jej sukienki, ale kogo by to obchodziło...
- Mam nadzieję, że miejsce Ci się spodoba.
Nylan uśmiechnął się tajemniczo. Lily się to spodobało, lecz nie pokazała tego po sobie. Idąc z Nylanem przez las zdała sobie sprawę, że chyba zaczynała coś do niego czuć...
Spojrzała na niego idącego krok przed nią, był taki przystojny, szeroki w barkach, męski ... Wcześniej tego nie zauważała.
- Odkryłem to miejsce jakiś czas temu, kiedy przyjechałem z ojcem łowić ryby. - powiedział, choć nikt go o nic nie pytał.
- Nigdy jeszcze nie byłam w lesie o tej porze. - odparła Lily.
- Boisz się ? - zaśmiał się.
- Trochę.. to znaczy.. czuję się... obserwowana. - wyjąkała.
- Spokojnie, to pewnie jakiś niedźwiedź.
- Głupek! - szturchnęła go.

Dojście do jeziora zajęło im jeszcze 10minut. Kiedy przedarli się przez małe choineczki i weszli na piękną, zieloną trawę Lil oniemiała z zachwytu. Jezioro przed nimi mieniło się tysiącami barw. Było takie spokojne, takie ciche. Dziewczyna usłyszała piękny śpiew koników polnych i nawet nie zauważyła kiedy Nylan rozłożył wielki koc dla ich dwojga.
Usiedli na nim, a Lily nie mogła wydusić słowa. Gwiazdy odbijały się w wodzie i sprawiały wrażenie tańczących chochlików.
- Przepiękne miejsce... - westchnęła nie odrywając wzroku od wody.
- Mnie też się podoba. - odpowiedział Nylan ciepłym głosem.
Dziewczyna ułożyła nogi na bok, jak syrena w czasie godów
- Mam nadzieję, że nie pobrudzisz sobie sukienki, nie chcę później płacić Ci za nią odszkodowania. - zaśmiał się.
- To miejsce jest tak śliczne, że nie byłabym na ciebie o to zła.. - uśmiechnęła się.
- Dobrze się bawiłaś na balu? - zapytał.
- Tak. - odparła spoglądając na niego. - Było mega.
- Poza tym jedzeniem to ja też jestem zadowolony.
- Nie najadłeś się ?
- Nie bardzo. - posmutniał.
Na chwilę ucichli.
Przez dosłownie pięć minut żadno z nich nie powiedziało ani słowa.
- Chce pomoczyć stopy w tej wodzie. - wypaliła nagle Lily zauważając cień uśmiechu na twarzy Nylana.
- A co? Zaśmierdziały się od tych szpilek? - zaśmiał się bezczelnie.
- Jesteś walnięty. - odpowiedziała mu śmiechem ściągając buty.
Kiedy stanęła gołymi stopami na trawie, prawie się podnieciła, to uczucie kiedy z wysokich butów wyskakujesz z gołymi nóżkami na trawę jest niesamowite.
Zadzierając suknię do góry zamoczyła stópki.
Zauważyła wtedy kątem oka, że Nyl nie tylko zdjął buty ale i koszulkę i poszedł za nią.
Czuła się cudownie, chociaż przez chwilę.
Nylan zaczął wędrować w wodzie tak mocno, że każdy jego krok ochłapywał Lily.
- Uważaj sobie. - pogroziła palcem puszczając sukienkę ... I wtedy zdała sobie sprawę, co zrobiła... Jej długa suknia zamoczyła się w wodzie...
- O kurde.. - usłyszała tylko tyle z ust Nylana.
Dziewczyna najpierw się zezłościła. Ale po chwili stwierdziła, że raz się żyje! Zaczęła zdejmować swoją sukienkę​.. a widząc minę Nylana pomyślała, że w życiu chyba tak bardzo nie zastygł w miejscu. Jego mina była nie do opisania, zdziwienie, zawieszenie, podniecenie.. taki mix nie do opisania.
Kiedy dziewczyna z trudem zdjęła z siebie suknię, rzuciła ją na brzeg, a sama została w wodzie w pięknym czarnym staniku wykończonym koronkami z diamencikami oraz klasycznych majtkach.
- C-co..- zaśmiała się widząc oniemiałego przyjaciela- Nie pamiętasz jak się kąpaliśmy za dzieciaka w basenie ?
- Pamiętam... - wydukał. - Jednak trochę się od tamtego czasu zmieniłaś...
Chłopak ewidentnie nie wiedział teraz co zrobić.
- Teraz możemy się chlapać cwaniaku. Ściągaj gacie i mnie złap!
Nylan na początku zamrugał 13 razy i dopiero po tym uśmiechnął się zalotnie i zdjął spodnie pozostając w niebieskich bokserkach w jelonki.
- Urocze. Nie zmieniłeś tych bokserek od 6 roku życia ? - zakpiła.
- Nie. - uśmiechnął się.
- To teraz mnie złap. - zachichotała uciekając w głębsza wodę.
Nylan pognał za nią, gonitwa w wodzie nie należała do najłatwiejszych i była bardzo męcząca. Nylan złapał ją kilka razy, ona  i jego. Po kilkunastu minutach Lil nieźle się zasapała, jednak kiedy się odwróciła i zauważyła, że Nylana nigdzie nie było ... zesztywniała.
- Yyy... Nylan? - zawołała pytająco.
Cisza.
- Nylan! - krzyknęła.
Nie było go. Przed oczami pojawił się jej obraz tonącego chłopaka.
- Cholera... - warknęła a w jej oczach pojawiły się łzy.
Wtedy usłyszała za sobą głośne wynurzenie i plusk, woda ochlapała jej całe włosy. Dziewczyna się odwróciła i ujrzała zadowolonego z siebie przyjaciela.
- Mnie szukasz ? - zaśmiał się.
Ona zaczęła nawalać jego klatę pięściami z nerwów..
- Wystraszyłeś mnie! - krzyknęła. - Myślałam że utonąłeś!
- Prędzej ryby się potopią niż ja. - zaśmiał się łapiąc ją za nadgarstki.
Dziewczyna była na niego wkurzona. Dopiero po chwili zdała sobie sprawę, że zapadła głęboka cisza.
Nylan pozwolił sobie odsunąć kosmyk włosów wpadający jej do oka. Kiedy dotknął jej policzka w brzuchu poczuła dziwne łaskotanie. Czy to motylki?
Zamarła. Pozwoliła mu przejeżdżać dłonią po jej twarzy, podobało się jej to. On to zauważył. Kiedy przygryzła usta i spojrzała na jego.. nie potrzebował nic więcej.. nachylił się i pocałował ją tak delikatnie.. pieścił jej usta swoimi tak, jakby obchodził się z jajkiem. Po chwili oderwał swoje wargi i spojrzał jej w oczy.
- Nie uciekasz ? - zapytał.
- Nie...
- Nie chce Cię zmuszać.. w końcu jesteśmy przyjaciółmi...
- Ale ja nie protestuje..- odparła prosząco patrząc na jego gorące usta.
Chłopak się uśmiechnął i ponownie zatopili się w pocałunku. Ten był trochę mocniejszy, bardziej namiętny. Złapał ją w talii i przyciągnął do siebie a ona nie protestowała. Po prostu pozwoliła się ponieść chwili. Oplotła swoje ręce za jego szyją i naparła na niego ciałem tak, że czuła jego wyrywające się z klatki piersiowej serce.
- Kocham Cię.. - szepnął i pocałował ją w ponownie. - Nie uciekaj mi już więcej..
To wyznanie zaskoczyło Lily.
Kochał ją.
Wiedziała to już wcześniej... Ale kiedy to powiedział, poczuła się jak śmieć...
Patrzył na nią z taką miłością..
Czy ona kochała jego?
Wiedziała, że nie tak jak on ją.
Po prostu chciała chyba spróbować się w nim zakochać... Ale czy to się udało.. czy to wogóle się uda?
To że jest przystojny i dobry pozostawało bez wątpliwości, ale uczucie musi powstać głęboko w sercu.. nie w oczach... Jak na razie Lily wiedziała tylko tyle... że uczucie przed pocałunkiem to nie były motylki... Tylko zatrucie pokarmowe ..
I właśnie w tym momencie zwymiotowała do wody a Nylan z zaskoczenia zakrztusił się śliną i zaczął się dusić.

Para ledwo co wyszła z wody na ląd. Lil położyła się na brzuchu czując się jak rozjechany ślimak, a Nylan nie mógł złapać powietrza.
Wiatr zawiał mocniej. Zawiał tak mocno, że na chwilę odsłonił liście ukazując postać kryjącą się w zaroślach. Stał ze skrzyżowanymi ramionami a na jego twarzy rysował się gniew...

Gniew taki jak ryczący lew.
Gniew jak łamiąca drzewa burza.
Gniew łamiąca kości..
Zero litości.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz