niedziela, 4 lutego 2018

13. Frank i Helga

Po zjedzeniu śniadania, Lily czuła się całkiem syto. Milan ugasił ognisko i ruszyli w trasę.
Pogoda nie była sprzyjająca, padał delikatny deszcz, a błękit nieba przysłonięty był puchatymi, ciemnymi chmurami. Dziewczyna co jakiś czas spoglądała w swój telefon. Rodzice odpisali jej raz. Nylan nie dawał znaku życia.
Czuła się wewnętrznie rozdarta. Miała wyrzuty sumienia, że człowiek, który kochał ją najbardziej na świecie został przez nią tak okrutnie potraktowany. Tęskniła za jego śmiechem, za jego opluwaniem się i rozmowami o wszystkim i o niczym.
Definitywnie, spartoliła sprawę. Straciła najlepszego kumpla na świecie.
- Wody? - zapytał męski głos zza jej pleców przerywając jej przemyślenia.
- Poproszę.
Zatrzymała się i wzięła kilka porządnych łyków. Spojrzała ukradkiem na Milana, który patrolował teren oczyma. Miał dostojny prawy profil. Prosty nos, żuchwa męsko wykończona i pojedyncze kosmyki opadające na jego idealnie gładką skórę na czole. Lily poczuła przypływ kompleksów. Nigdy nie miała tak czystej cery, zawsze pokrywał ją delikatny trądzik. Dziewczyna skończyła pić i ruszyli dalej.
- Jak zostanę przyjęta w Laiderii?
- Wszyscy Cię oczekują Liliano. - odparł jak zwykle poważnym tonem.
- Wszyscy, to znaczy kto?
- Wszyscy mieszkańcy.
Lil westchnęła, dlaczego Milan nie dawał jej szczegółów.
- Traktujesz mnie jak dziecko. - zirytowała się.
- Nie jesteś dzieckiem?
- Żartujesz sobie? - prychnęła. -Mam całe 19 lat i 42 dni.
- Zaprawdę. - zaczął. - To bardzo dojrzałe co mówisz.
Postanowiła zamilknąć.
- Porównując różnicę wieku między nami, jesteś praktycznie przed-płodem. - odparł.
- Czym? - skrzywiła się.
- Kiedy ja się rodziłem...
- Własnie, z którego jesteś roku?
- Lubisz przerywać, prawda? - zauważył.
- Lubię znać konkrety.
- Jesteś zbyt mała na takie informacje, porozmawiamy jak dorośniesz. - odparł zabawnym tonem.
Lily zatrzymała się i podniosła prawą brew.
- Słucham?
- Cieszę się, że słuchasz. - odpowiedział. - Jednak keep going.
Dziewczyna zdecydowała nie odzywać się do jej towarzysza, który miał ją za niższą od siebie rangą. Był bucem, cwaniakiem i małomównym, czasem bezczelnym chamem.
- Nigdy Cię nie polubię. - uśmiechnęła się szyderczo. - Jesteś skupiskiem wszystkiego co najbardziej irytujące na świecie.
- Podoba mi się sposób w jaki ułożyłaś to zdanie.
- Możesz nie traktować mnie jak głupka? - krzyknęła. - Wkurzasz mnie co raz bardziej, najlepiej nie odzywajmy się do siebie aż do czasu dotarcia do Laiderii.
- Lubię milczeć. - odparł.
- To akurat Ci najlepiej wychodzi. - syknęła przyspieszając kroku.

Minęły 4godziny milczenia. Lily postanowiła zrobić strajk i nie jeść nic co pochodziło z plecaka Milana. Na szczęście nie oddała mu wcześniej wody, więc mogła zaspokajać swoje pragnienie.
Otrzymała smsa od mamy.
-"Skarbie, jak podróż? Mam nadzieję, że nie zmarzłaś i nie jesteś głodna"
- "Jest w porządku. Szkoda, że Milan to taki ćwok
- "To porządny mężczyzna, daj mu szansę, robi to wszystko dla Ciebie""
- "Sama już nie wiem dla kogo on to robi..."
- "Wszystko się ułoży :*"

Kolejna godzina ciągnęła się w nieskończoność. Lily poczuła, że jej nogi robiły się jak z waty, jednak nie dała tego po sobie poznać.
Milan zauważył jednak jej zmęczenie i złapał ją za ramię.
- Co robisz? - warknęła.
- Musimy się zatrzymać,blado wyglądasz.
- Jest okej, nie udawaj, że się mną przejmujesz.
Mężczyzna podszedł do niej i chwycił ją za podbródek.
- Nie rób z siebie takiej wrednej zołzy. - powiedział prawie grożącym głosem.
Lily spojrzała w jego kruczo czarne oczy. Mówiły " lepiej się mnie słuchaj, bo źle skończysz".
Choć dziewczyna nie przepadała za Milanem, to czuła też nutę strachu, był ogromnym dziwakiem.
Puścił jej podbródek i sięgnął do plecaka. Wyjął coś w foliowym woreczku i przekazał jej go.
- Drożdżówka? - zdziwiła się pozytywnie Lily. - Kocham drożdżówki...
- Z budyniem. Poczułem, że będzie do Ciebie pasowała.
- Co?
- Budyń sporządza się zazwyczaj z mąki ziemniaczanej, jako zagęstnika... a Ty Liliano ostatnio zachowujesz się jak totalny ziemniak. - odpowiedział i widząc, że dziewczynie aż szczęka opadła po jego słowach uśmiechnął się przyjaźnie. - To był żart, wybacz.
Dziewczyna ugryzła drożdżówkę, która dosłownie rozpływała się w ustach.
- Milanie... -zaczęła. - Wiesz co w Tobie lubię?
- Słucham?
- To, że dajesz mi dobre jedzenie.. a poza tym i tak jesteś gburem. - warknęła kontynuując podróż.
Mężczyzna podrapał się po swoim artystycznym nieładzie na głowie i ruszył za młodą kobietą.
Minęły trzy godziny i 32 minuty.
Lily czuła,że jej nogi szły już same, ona ich nie czuła.
- Liliano, na dziś przerwiemy podróż.
- Oh w końcu! - wyciągnęła ręce do nieba.
- Zatrzymamy się na farmie mojego starego przyjaciela.
- Na farmie? W środku lasu jest farma? - zdziwiła się.
- Frank uwielbia odludzia. - odparł. - Nie zadawaj pytań, sama się przekonasz.
- Czy to daleko?
Milan zmarszczył brwi spoglądając w dal. Na jego twarzy wystąpił zarys mądrości i inteligencji. Jego wyraz twarzy wyglądał niczym pierwiastek ze 144, niczym sinus i cosinus i...
- 3 kilometry i 24 metry stąd. - odpowiedział.
Lily poczuła respekt, ona ledwo ogarniała dzielenie na matmie, a on oczyma wyliczał odległość.
- Powiedz,że zmyśliłeś tę liczbę.
- Nie.
- No powiedz, przecież nie jesteś takim psychopatą, żeby mieć takie zdolności...
- Najwidoczniej jestem psychopatą Liliano.
Dziewczyna spojrzała na niego i przez chwilę chciała się zaśmiać...ale myśl, że Milan był psychopatą, niosła ze sobą wiele nieciekawych konsekwencji... może zmanipulował jej rodziców i kłamał o zabraniu Lily do Laiderii? Może prowadził ją do opuszczonej fabryki, by przywiązać ją do krzesła, rozciąć i wystawiać jej organy na aukcję? Może był kanibalem? Może ta pyszna kiełbasa rzeczywiście była z człowieka? Dodał, że budyń w drożdżówce pasuje mu do Liliany, może chciał zrobić z niej jeden wielki budyń i nękać kolejne biedne, nieświadome kobiety?
- Długo będziesz stała z otwartymi ustami? Wiesz.. to świetne wejście dla wirusów i bakterii, dajesz im swoje płuca na talerzu.- przerwał jej przerażające myśli.
Stał z założonymi rękoma. W tym momencie dziewczyna poczuła głęboki strach.; Postanowiła uciec, kiedy tylko nadarzy się na to okazja.
Zboczyli z trasy. Droga zrobiła się całkiem przyjemna, udeptana i niezbyt ciężka do przejścia.
Dziewczyna mocno zaciskając pięści poczuła jak jej paliczki bledną. Była przerażona. Milan musiał być jakimś wariatem, przecież nigdy nie znała kogoś tak dziwnego.

Minęło prawie 40 minut.
Szli bez słowa. Serce kobiety waliło niczym stukot czarnych ogierów na wybiegu.
Chwila...
To był stukot ogierów...
Zatrzymała się obserwując dwa czarne konie biegnące w ich kierunku. Na jednym z nich siedział jakiś posiwiały mężczyzna.
Widok był niesamowity, dwa konie z jakimś kowbojem na tle zachodzącego słońca.
Mężczyzna zbliżał się do dwójki wędrowców machając ręką i wykrzykując coś.
- Milanie! - wykrzyknął schodząc z konia. - Wspaniale Cię widzieć!
Był starszawy. Mógłby być dziadkiem Milana. Może to ten dziadek o którym Milan jej opowiadał? Ah nie.. przecież, jego dziadek ponoć nosił przydomek Pan Victor.
- Witaj Frank. - odpowiedział przyjaźnie Milan.
Lily ujrzała uśmiech na jego twarzy.
- Czy ta krucha istota to...
- Lily - przerwała Frankowi. - I wcale nie taka krucha.
- Ooo wesolutka. - zaśmiał się Frank.- Bardzo mi miło Cię poznać Lily. - uśmiechnął się i pocałował ją w dłoń.
Dziewczyna odpowiedziała uśmiechem.
- Jesteście zapewne głodni! Helga przyrządziła wspaniałą kolację! Wsiadajcie na konia i ruszajmy! - dodał entuzjastycznie.
Lily spojrzała na wielkiego czarnego konia na przeciwko niej. Był taki wysoki i piękny. Jego oczy, mądre i błyszczące...
- Ja nigdy...- zaczęła rumieniąc się.
- Nigdy nie jeździłaś konno? - zapytał przyjacielsko Frank. - Nie ma się czego bać, Greg to najspokojniejszy ogier jakiego mam. Pomogę Ci wsiąść złotko.
Lily przytaknęła choć czuła strach.
Mężczyzna pomógł jej usadzić się na koniu i pogłaskał Grega po pysku.
Milan usiadł na drugim koniu, poszło mu tu naprawdę szybko - tak jakby robił to od dawna.
Frank szedł między nimi. Konie były bardzo spokojne, szły powoli. Lily czuła jednocześnie podekscytowanie i przerażenie kiedy Greg stawiał kolejne kroki.
Spojrzała na Milana. Siedział perfekcyjnie prosto. Jego kręgosłup był chyba idealnie prosty, co pasowało do jego sztywniackiej osobowości. Choć był dziwakiem i psychopatą, to wyglądał dostojnie i interesująco jadąc konno. Zauważył wzrok Lily i jego czarne ślepia spotkały się z jej oczyma. Dziewczyna spuściła wzrok na grzywę konia, która była cudownie miękka w dotyku. Lily w życiu po żadnej odżywce nie uzyskała takiego efektu jak to zwierzę. Włos mocny, błyszczący i "lejący". Koń zdecydowanie został hojniej obdarzony przez naturę niż ona.
Dotarli do drewnianej chałupy z malowniczym ogródkiem i uroczą furtką. Frank pomógł dziewczynie zeskoczyć z konia, co okazało się trudniejsze od samego wdrapania się na niego.
Otrzepała spodnie i pogłaskała Grega po szyi.
- Jesteś przepiękny. - szepnęła.

Drzwi domku się otworzyły, stała w nich równie starszawa jak Frank pani w fartuszku. Zaprosiła gości do domu.
Frank powiedział, że zamknie konie i za chwilę dołączy. Kiedy Lily przekroczyła próg domu wytarła dokładnie buty w wycieraczkę. Za nią wszedł Milan.
W środku domek był cały drewniany, ogień płonął w kominku a w powietrzu unosił się zapach mięsa. Dziewczynie zaburczało w brzuchu i zaczerwieniła się.
- Witaj kochanie, jestem Helga. - uścisnęła dziewczynę starsza pani.
- Dobry wieczór.. piękny dom.-odparła Lily rozglądając się po pomieszczeniu.
Wszystko w środku było takie ciepłe i piękne. Dziewczyna nie mogła wyjść z zachwytu.
- Na pewno chcielibyście się wykąpać. - zasugerowała Helga. - u góry mamy łazienkę, przygotowałam ręczniki i nowe ubranie dla Ciebie Lily.
Lil dopiero wtedy zdała sobie sprawę, że musiała okrutnie cuchnąć. Przecież szli, spoceni tyle godzin. Poczuła się wtedy speszona i zawstydzona. Uśmiechnęła się słabo i powędrowała na górę.
Odetchnęła z ulgą kiedy pierwsze z drzwi które otworzyła okazały się być łazienką.
Zamknęła się w środku i spojrzała w lustro.
Nie wyglądała tak źle. Włosy były co prawda trochę nieświeże i miała brudne ubranie.
Rozebrała się i weszła pod prysznic. Letnia woda spływająca po jej zmęczonym ciele dała jej wielkie ukojenie. Przymknęła oczy i wyciszyła się przez chwilę.
Zeszły z niej wszystkie złe emocje, stres, strach i nerwy.
Umyła włosy szamponem pachnącym leśnymi owocami. Zapach był piękny, intensywny i orzeźwiający.
Na koniec oblała się strumieniem chłodnej wody, pamiętała, nawet w najgorszych warunkach, że włos zawsze po myciu musi zostać polany zimną wodą w celu zamknięcia jego łuski i zapobieganiu rozdwojenia.
Wyszła spod prysznica i spojrzała w lustro.
Była czyściutka jak nowe i świeżutkie ferrari z salonu.
Wytarła się ręcznikiem i ubrała w przyszykowane ubrania.
Ciemne szorty i pudrowo różowa bluzeczka z opadającym ramieniem.
Otwierając drzwi ujrzała przed nimi Milana.
- Podglądałeś mnie? - prychnęła.
- Nie... ja...
Ale dziewczyna ominęła go szybko i zbiegła na dół.
W salonie Helga nakrywała do stołu.
- Mogę jakoś pomóc? - zapytała grzecznie Lily.
No i pomogła. Podczas dokańczania potraw i noszenia ich na stół dziewczyna nawiązała bardzo fajną relację z panią Helgą. Była jak taka dobra ciocia-babcia.
- Samym zapachem się już najadam.-zaśmiała się Lily.
- Kochanie, gwarantuję, że nigdzie indziej nie zjesz takiej dziczyzny z żurawiną jak u mnie.
Kiedy wszystko było już przygotowane do uczty dziewczyna zauważyła, że Milan zdążył już wziąć kąpiel i ubrać się w BIAŁĄ koszulę.
Tak, białą.
Wyglądał jak młody Adonis! Dotychczas pokazywał się tylko w czerni więc ta zmiana robiła kolosalną różnicę.
Niestety musiała usiąść na przeciwko niego... dobrze w sumie,że nie obok.
Helga wycierając ręce w szmatkę z podekscytowaniem opowiadała o każdej potrawie i chętnie nakładała ją na talerze gości.
Lily patrząc na mięso z którego parowało przyjemne gorąco poczuła ochotę zjedzenia go gołymi rękoma. Była naprawdę głodna. Potrawy Helgi przypomniały jej o domu i po jej policzku spłynęła łza.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz