Helga z mężem uwielbiali dziczyznę i trzeba przyznać, że byli specjalistami w jej przyrządzaniu. Słodki smak mięsa w ustach pobudzał wszystkie kubki smakowe przez co osoba spożywająca danie przygotowane przez małżeństwo odpływała na łodzi rozkoszy w chuj daleko.
Helga z Frankiem mieli prawdopodobnie jakiś cel w zostawianiu Lily w towarzystwie Milana, może chcieli by ci zaczęli ze sobą normalnie rozmawiać.
Nadchodził wieczór, Lily od dziecka bała się chodzenia po lesie gdy słońce zachodziło, zawsze wyobrażała sobie, że albo się zgubi albo spożyje ją jakieś dzikie stworzenie. Tak było również tym razem, każde nadepnięcie na patyk sprawiało, że na jej skórze pojawiała się gęsia skórka. Każdy szelest czy odgłos sowy lub jastrzębia w porze łowów sprawiał, że w myślach modliła się o szczęśliwy powrót do domu.
Tego dnia była ubrana w sukienkę, którą podarowała jej Helga. Ponoć była to kiecka z jej lat młodości, a na Lily leżała idealnie, więc nie zawahała się jej ubrać na polowanie, przecież odpowiedniejszego stroju na taką okazję znaleźć nie mogła.
Milan za to jak co dzień odziany był w czerń, zarówno na zewnątrz jak i wewnątrz.
- Milanie chodzimy już od godziny i nic nie mamy, może...
- Cii.. - szepnął. - Słyszysz?
- A co powinnam słyszeć? - zapytała lekko sztywniejąc ze strachu.
- Ah, niedobrze, niedobrze.
Dziewczyna panicznie rozejrzała się po lesie, nic nie widziała, nic nie słyszała, nic nie czuła, zapewne gdyby popuściła ze strachu to również by tego nie poczuła, o co więc chodziło?
- Milanie...
- Liliano nieopodal wyczułem grupę dzikich świń, jednak są ze swoim potomstwem co sprawia, że mogą być odrobinę agresywne. Trzymaj się mnie i nigdzie się nie oddalaj.
- Świetnie. - prychnęła. - Tego nam brakowało, rodzinki dzików na kolację.
Zaczęli się spokojnie przemieszczać, Lily szła krok w krok za swoim towarzyszem i chyba pierwszy raz tak bardzo chciała, żeby jej nie zostawił.
W lesie zrobiło się jeszcze ciemniej, dziewczyna dziwiła się, że Milan tak dobrze poruszał się po lesie bez oświetlenia.
- Tam są... - odezwał się nagle przykucając.
Lily zrobiła to samo. Usłyszała łamiące się gałęzie. Natychmiast chwyciła się koszuli Milana. Ten nie zareagował. Dziewczyna była przerażona.
Zaczął wiać silny wiatr co utrudniło nasłuchiwanie dzikich zwierząt.
Jednak nagle go zobaczyła. Wielkiego dzika z trzema młodymi.
W sercu Lily zrobiło się ciepło, rodzinka dzików wyglądała uroczo, chrumkały sobie dreptając małymi nóżkami po wysłanej badylami ścieżce.
- Nie strzelaj. - szepnęła.
Milan odwrócił się i spojrzał na nią z niezrozumieniem.
- Milanie, nie rób tego.
- Ale dlaczego? - zapytał wyraźnie zaskoczony.
- Chcesz pozbawić dzieci matki? - warknęła. - Spadajmy stąd.
- Liliano, pozwól, że cię zignoruję.
- Nie pozwalam. - złapała go za ramię. - Proszę nie rób tego, nie przeżyję tego widoku.
Milan obdarzył ją ciepłym wzrokiem, nie rozumiał jej, jednak widać było, że próbował. Dziewczyna ze smutkiem spojrzała mu w oczy i jego skamieniałe serce odpuściło.
- Dobrze... - westchnął.
Lily sama była zaskoczona, że przystał na jej prośbę i uśmiechnęła się tryumfująco.
Przyglądali się jeszcze chwilę jak rodzina zadowolonych dziczków rozgrzebywała ziemię w poszukiwaniu jedzenia, a później jak zniknęła za gęstwiną drzew.
Milan wstał, wybałuszył usta, co dziwnie wyglądało na jego wiecznie bezemocjonalnej twarzy i spojrzał na towarzyszkę.
- Liliano przez moje resztki człowieczeństwa, które pobudziłaś swoją markotną i przygnębioną facjatą musimy znaleźć inne mięso.
- Okej, byleby to mięso nie miało rodziny. - odparła.
Dwie godziny później:
- Chcesz spróbować? - zapytał.
- Żartujesz? Nie dam rady.
- Postaram się pomóc. - odpowiedział niczym konsultant t-mobile.
- Nie chcę.
- Liliano, nie załamuj mnie, jesteś kobietą z krwi i kości, musisz walczyć o swoje przeżycie, nie możesz rozczulać się nad uroczo wyglądającym mięsem.
Dziewczyna podniosła lewą brew.
- Milanie, żyjemy w czasach, gdzie wszystko jest w sklepie, walczyć o przeżycie to mogli moi pradziadkowie.
- Bez dyskusji. Oto strzelba. - powiedział wręczając Lily ciężkiego gnata w ręce.
- Poważnie?
- Poważnie. Wykonaj przykuc, następnie połóż strzelbę na swoim ramieniu i namierz cel.
Dziewczyna dość niechętnie wykonała powyższe polecenia. Strzelba była ciężka, od razu zaczęło boleć ją ramię.
- Nie utrzymam jej...
Milan bez słowa ustawił się za nią, również przykucnął i objął ją ramionami pomagając przytrzymać broń. Lily poczuła się dość dziwnie z tego powodu, że w ich relacji zazwyczaj skakali do siebie z zębami a tym razem nielubiany młodzieniec, którego chyba zaczynała darzyć jakąś sympatią obejmował ją można powiedzieć dość czule.
- Spokojnie... - mówił. - Spójrz, jeleń niczym niewzruszony poszukuje jedzenia, to idealny moment...
- Idealny moment bym zeszła na zawał.
- Skup się. - szepnął, a jego oddech oplótł ucho Lily ciepłem, które przyprawiło ją o dziwne uczucie w podbrzuszu. Był blisko, przez co dziewczyna czuła się niezręcznie, ale w sumie nie nalegała by się odsunął.
Jeleń był piękny. Co prawda nie miał jednego rogu, prawdopodobnie stracił je w walce. Lily w myślach nazwała go Jeleniorożcem.
- Gotowa?
- Chyba tak...
- Wstrzymaj oddech. - polecił, pomógł jej namierzyć zwierzynę i dodał - Teraz!
Lily nacisnęła spust, nie wiedziała dlaczego, nie wiedziała kiedy to się stało, ale jelenia już nie było. Kiedy stanęła na równe nogi zauważyła, że Jeleniorożec leżał w trawie nie wydając już z siebie żadnego oddechu.
- Piękny strzał, od razu padł. - powiedział Milan z zachwytem .
Lily trzęsły się nogi, do oczu napłynęły łzy.
- Boże... - szepnęła zakrywając ręką usta.
- Liliano wszystko w porządku?
- Nie wiem... muszę to przetrawić.
- Trawić będziesz dopiero bo spożyciu tej jednorogiej bestii.
Po powrocie do domu Lily postanowiła zmyć z siebie wyimaginowaną krew zwierzęcia pod prysznicem. Czuła się źle, czuła, że nie była z siebie dumna.
Woda szybko spływała po jej ciele obmywając wszelkie poczucie winy i smutek. Wtedy rozległo się pukanie do drzwi.
- Lily, kolacja gotowa!
To była Helga, zapewne nie mogła się doczekać reakcji Lily na jej wykwintne danie.
- Już idę!
Odparła i wyłączyła wodę.
...
WŁOCHY
- Chłopcy z tego powodu, że nie jesteśmy na wybiegu, ale w wojsku, należy przestrzegać pewnych zasad - mówił pułkownik przechadzając się wzdłuż stojących na baczność młodych żołnierzy. - Mam nadzieję, że razem z włosami nie ubędzie wam dumy i chęci do ćwiczeń. - uśmiechnął się. - Większość z was przypomina mi nastolatków z liceum za którymi uganiają się młode panienki w krótkich kraciastych spódniczkach.
- Pułkowniku, czy to konieczne? - zapytał Shawn.
- Panie Roster, czy zamierza pan dyskutować?
- Wręcz przeciwnie pułkowniku.
- To stul dziób chłopcze. Bez dyskusji, jeden za drugim do golenia. Odmaszerować!
Tak też uczynili. Ustawili się jeden za drugim na nieprofesjonalne golenie głowy na łysą pałę. Nylan z pokorą i bez dyskusji przyjął do wiadomości, że będzie musiał ściąć swoje nienaganne, odżywione i genetycznie niespierdolone włosy. Kiedy przyszła kolej na zgolenie jego czupryny, widział jak wraz z włosami na ziemie spadają i odchodzą dawne wspomnienia związane głównie z Lily i jego niespełnioną miłością.
Po powrocie do domu Lily postanowiła zmyć z siebie wyimaginowaną krew zwierzęcia pod prysznicem. Czuła się źle, czuła, że nie była z siebie dumna.
Woda szybko spływała po jej ciele obmywając wszelkie poczucie winy i smutek. Wtedy rozległo się pukanie do drzwi.
- Lily, kolacja gotowa!
To była Helga, zapewne nie mogła się doczekać reakcji Lily na jej wykwintne danie.
- Już idę!
Odparła i wyłączyła wodę.
...
WŁOCHY
- Chłopcy z tego powodu, że nie jesteśmy na wybiegu, ale w wojsku, należy przestrzegać pewnych zasad - mówił pułkownik przechadzając się wzdłuż stojących na baczność młodych żołnierzy. - Mam nadzieję, że razem z włosami nie ubędzie wam dumy i chęci do ćwiczeń. - uśmiechnął się. - Większość z was przypomina mi nastolatków z liceum za którymi uganiają się młode panienki w krótkich kraciastych spódniczkach.
- Pułkowniku, czy to konieczne? - zapytał Shawn.
- Panie Roster, czy zamierza pan dyskutować?
- Wręcz przeciwnie pułkowniku.
- To stul dziób chłopcze. Bez dyskusji, jeden za drugim do golenia. Odmaszerować!
Tak też uczynili. Ustawili się jeden za drugim na nieprofesjonalne golenie głowy na łysą pałę. Nylan z pokorą i bez dyskusji przyjął do wiadomości, że będzie musiał ściąć swoje nienaganne, odżywione i genetycznie niespierdolone włosy. Kiedy przyszła kolej na zgolenie jego czupryny, widział jak wraz z włosami na ziemie spadają i odchodzą dawne wspomnienia związane głównie z Lily i jego niespełnioną miłością.
...
DOM HELGI I FRANKA
Po uczcie, która rzeczywiście doprowadzała do spożywczego orgazmu Lily postanowiła spakować swoje rzeczy. Milan przy stole oznajmił jej, że z samego rana mają wyruszać w dalszą podróż do Laiderii, krainy w której ponoć jest oczekiwana nie wiadomo z jakiego powodu.
Rodzice Lily nie odzywali się do niej już od 4 dni z powodu braku zasięgu na zadupiu na którym dziewczyna obecnie przebywała.
Po ogarnięciu wszystkich swoich ubrań, szczotki do włosów i jedzenia od Helgi, położyła się spać na mięciutkim łóżku obok lampy wykonanej z odzienia matki Milana.
Kolejnego dnia poranek przeleciał dość szybko, jak w jakimś krótkometrażowym filmie, Lily zapamiętała tylko Helgę wkładającą jej do plecaka butelki ze świeżo wydojonym kozim mlekiem i zapakowane mięso jeleniorożca. Pożegnali się uściskami i wyszli z domu.
Tam czekały na nich dwa konie. Jeden czarny jak smoła, chyba ogier, piękny, mroczny, idealnie pasował do Milana i jego niekolorowej duszy. Obok stała Cappuccino! Oczy Lily zalśniły.
- Naprawdę? - pisnęła podbiegając i przytulając się do klaczy.
- To prezent ode mnie i od Helgi. - odezwał się Frank, który ogólnie mało mówił.
- Dziękuję, naprawdę strasznie się cieszę. - nie dowierzała głaszcząc konia po grzywie.
- Liliano, pozwoliłem sobie napomknąć Frankowi, że Cappuccino przypadła ci do gustu.
- I to jak. - westchnęła z czułością przytulając się do wielkiego końskiego łba.
Kiedy wszystko było już gotowe, Lily i Milan machając na pożegnanie starszemu małżeństwu oddalili się w las z którego przybyli.
Słońce wschodziło powoli, lecz drzewa i tak sprawiały, że w lesie było dość ciemno i dziewczyna nie czułaby się tak pewnie gdyby nie Cappuccino na której w każdej chwili mogła spierdzielić przed jakimś dzikiem czy wilkiem.
Trwała cisza zarówno w lesie jak i między towarzyszami. Każde pogrążyło się w swoich myślach, każde gnało przed siebie dotrzymując jednak tempa drugiemu.
Po jakimś czasie Lily postanowiła odezwać się jako pierwsza:
- Daleko jeszcze?
Milan odpowiedział milczeniem.
- Zapytałam, czy jeszcze daleko? - powtórzyła.
Ten nie spoglądając na nią odparł tylko:
- Tak
..
WŁOCHY
Pora obiadowa:
Chłopcy usiedli na ziemi wyciągając wcześniej przygotowane kanapki.
Byli brudni, ubłoceni i łysi.
Nylan miał tego dnia kanapkę z serem, dlatego, że w pobliskim sklepie mieli tylko chleb i ser.
Chłopak wgryzł się w kanapkę i podrapał po łysej łepetynie. Czuł się inaczej, czuł, że przeszłość powoli go opuszczała, miał przed sobą cel, zdać wszystkie testy pozytywnie i przygotować się do ćwiczeń najlepiej jak tylko mógł.
W wojsku roiło się od zgrai cwaniaków, którzy tylko szukali zaczepki, jednak nie brakowało tam też ludzi, którzy byli normalnymi swojskimi chłopami do pogadania.
Nylan poznał w wojsku wiele osób, jednak najbardziej zaprzyjaźnił się z Jeffem i Gregiem.
- Brakuje mi obiadów matki. - odezwał się Greg pochłaniając trzeciego zimnego tosta.
- Mi brakuje ojca i jego głupiego gadania. - dodał Jeff ocierając z potu czoło. - a Tobie Nylan?
Nylan odgryzając kolejny kawałek kanapki ze starym serem odparł z delikatnym uśmiechem:
- Chyba niczego.
- Greg? - zapytał głos zza pleców Nylana.
Cała trójka spojrzała na stojącego za Nylanem Iana, największego chuja jaki był w wojsku. Ian był wysokim brunetem z urodą latino, on jak i Shawn uchodzili za największych skurwieli jakich można było spotkać.
- Co jest Ian? - zapytał Greg nie przejmując się za bardzo "kolegą" który ewidentnie miał jakiś problem.
- Skąd masz te tosty? W sklepie nieopodal sprzedają tylko chleb i ser.
- Rodzina przysłała mi w paczce chleb tostowy i toster.
- W takim razie, wieczorem chcę go widzieć u siebie, nie wiem czy wiecie żółtodzioby ale wszystko co dostajecie, na początku powinno przejść przez moje ręce.
- Benzyny się nawąchałeś? - zaśmiał się Nylan.
- Słuchaj, nie rozmawiam z tobą. - warknął Ian.
Greg podniósł jedną brew i zaśmiał się.
- A co? Ślina ci cieknie Ian? Mamusia nie przysyła już jedzonka synkowi?
- Chyba się przesłyszałem. - odparł z drwiącym uśmiechem. - Ty? Głupi angol będziesz odpowiadał mi w taki sposób? Jeszcze raz się tak do mnie odezwij cwelu a cię załatwię.
Greg wstał.
- A Ty nie masz już do czego się przypierdolić? Ian, ciągle szukasz jakiejś zaczepki, chłopie weź zwiąż sobie jaja bo chyba testosteron bije ci na łeb.
Ian nie wytrzymał, nie wiadomo kiedy podskoczył do Grega, który nie był zbyt muskularnym chłopakiem i uderzył do w twarz.
Nylan i Jeff nie wytrzymali. Złapali szamoczącego się Iana i odepchnęli tak, ze chłopak się przewrócił.
- Głupi kutasie nie będziesz tak się do mnie odzywał. - warknął latino Ian otrzepując swoje spodnie z ziemi.
Jeff z Nylanem pomogli wstać Gregowi, któremu z nosa polała się krew.
- Co się tu dzieje?
To był generał. Przyszedł w nieodpowiednim momencie.
- Generale. - odezwał się Nylan. - Kiedy wraz z Gregiem i Je-...
- Stop. - wtrącił się Ian. - Generale, sprawa wygląda tak, że ci trzej chcieli się fizycznie wyżyć no i padło na mnie, a że byłem sam, musiałem się jakoś bronić.
- Czy to prawda?
- Nie, ten cymbał wkurzył się o moje tosty. - prychnął Greg. - Sam żyje na chlebie i serze i na łeb mu chyba coś poszło.
- Co? - zaśmiał się Ian. - Chyba nie wiesz do kogo szczekasz pedałku!
- Wystarczy! - warknął generał. - Wszyscy czterej dzisiaj zostajecie na warcie całonocnej.
- Ale my nic...
- Cisza powiedziałem! Odmaszerować! Wieczorem zebranie przy starej wierzbie.
Po tych słowach generał niczym baletnica odwrócił się na pięcie i odszedł.
Kiedy Nylan spojrzał na Iana ten zaśmiał się mu w twarz i również się oddalił.
...
LAS
Lily i Milan odpoczywali na niewielkiej polance przy lesie popijając mleko kóz. Konie pasły się nieopodal a słońce zaczęło zachodzić.
Lily wzięła kolejny łyk. Zamyśliła się, co będzie jak mleko jej się skończy? Co będzie piła? Mleko kozie pięknie wpłynęło na jej problematyczną cerę, buzia zrobiła się gładka i miękka w dotyku, a zaskórniki zamknięte zniknęły jak za zniknięciem czarodziejskiej różdżki.
- Tęsknisz za rodziną? - zapytał nagle grubym głosem wyrywając ją z mlecznych rozmyślań.
Lily spojrzała przez chwilę na Milana. Ugięła nogi i położyła się spoglądając w niebo.
- Tęsknię, ale kiedyś i tak musiałabym się od nich wyprowadzić.
Ciężko było jej się przyznać, że wyprawa z Milanem zaczęła jej się podobać, poznała dzięki niemu miłych staruszków, którzy podarowali jej zapas mleka i piękną klacz Cappuccino, przeżyła swoje pierwsze polowanie, dojenie kóz, życie w dziczy, niekończącą się wędrówkę ku nie wiadomo czemu.
- Dobrze ci idzie.
- Słucham? - zmarszczyła brwi.
- Dobrze idzie ci usamodzielnianie się.
- Oh... dziękuję.
Zapadła cisza.
Lily ziewnęła.
- Jesteś śpiąca?
- Nie ma czasu na sen. - zerwała się z ziemi. - Ruszamy?
- Myślę, że nie musimy się spieszyć Liliano. - odpowiedział.
- Myślałam, że zależy ci na szybkim dotarciu do celu.
Milan wyglądał na zakłopotanego.
- Coś nie tak? - zapytała.
- Myślę, że kilka godzin nie zrobi większej różnicy. - odpowiedział zauważalnie się uśmiechając.
- Czy to był uśmiech?
Milan spojrzał w ziemię.
- Dlaczego zgrywasz takiego zimnego? - zapytała nie myśląc o skutkach tego pytania.
Milan jednak nie poczuł się urażony.
- Taka już rola poszukiwacza.
- Poszukiwacza?
Mężczyzna trochę się rozluźniając upił mleka ze swojej butelki i spojrzał przez ułamek sekundy na Lily, jednak jego wzrok szybko uciekł w dal, spoglądając w niebo.
- W Laiderii każdy ma przydzielony tytuł. Mój dziadek Lord Victor nazywany jest przez nas wszystkich Panem, mój brat jest Zdobywcą, a ja Poszukiwaczem.
- Co to znaczy?
Milan spojrzał jej w oczy.
- To co znajdę, w końcu należy się jemu.
Lily zmarszczyła brwi.
- Jesteś więc taką dziwką na posyłki?
- Liliano myślę, że to zbyt ostre słowo.
- Nie! Niewiele wiem, ale wiem, że brat tobą pomiata.
Milan spojrzał na swoje buty.
- Taka rola starszego brata.
- Jak ma na imię twój brat?
- Darren.
- No całkiem ładnie, ale dlaczego to ty jesteś chłopcem na posyłki?
Mężczyzna odrzucił włosy w tył ukazując swoją kwadratową żuchwę. Była taka męska, Lily była totalnie zakochana w męskich żuchwach.
- Liliano, zbyt wiele słów musiałbym wypowiedzieć, by ci to wyjaśnić.
- Jejku, Milan, błagam, bądź tak łaskawy i zużyj trochę swojej śliny dla moich uszu.
- Zabrzmiało to dość dwuznacznie. - zaśmiał się.
Lily też zachichotała.
- Mów mi Lily, proszę.
Spojrzał jej w oczy. Jego czarne, głębokie oczy przeszyły ją od stóp do głów. Czuła się taka obezwładniona, taka...
- Lily. - wypowiedział jej imię najdelikatniej jak tylko potrafił. - Wolę nie pomijać żadnej z liter twojego imienia, ale jeśli wolisz bym używał jego krótszej wersji postaram się przystać na tę propozycję.
- Super.
- Wracając do Twojego pytania, Lily... - uśmiechnął się, jakby zdrobnienie jej imienia go bawiło. - Moja rodzina jest dość wysoko postawiona w Laiderii, mój dziad Victor jest Panem całej krainy, mój ojciec miał być zastępcą, jednakże zginął w jednej z bitew, następcą w takim razie jest najstarszy z wnuków naszego dziada, czyli Darren. Ja rodząc się jako ten drugi, uznawany jestem za słabszego, w końcu na Darrena został zużyty najlepszy materiał genetyczny, a stworzenie mnie to jak przeżucie gumy balonowej drugi raz tuż po podniesieniu jej z ziemi.
- To jest... chore... - wtrąciła się.
- Darren jest uznawany za tego lepszego i silniejszego. Jest do tego podobny do dziadka, przez co zyskał całą jego miłość. Ja jestem na trzecim miejscu.
- Kto jest więc na drugim?
- Kobiety kokietujące dziadka każdej nocy.
- Masz na myśli prostytutki?
- Coś w ten deseń. - skrzywił się.
- Dziadek ma jeszcze siłę żeby obrobić kilka kobiet?
Milan spojrzał na dziewczynę tak jakby wbiła mu nóż w jego najczulszy punkt.
- Nie możemy wypowiedzieć bluźnierczego słowa na temat Pana, w przeciwnym razie spotka nas kara.
- Strasznie srogi ten twój dziadek, mój zabierał mnie na ryby.
Mężczyzna westchnął ciężko.
- Mówiłem, że zbyt dużo śliny zostanie zmarnowanej na tłumaczenie tego, zakończmy rozmowę na tym etapie.
- Ale...
- Liliano, powiedziałem. - warknął groźnie.
Dziewczyna przyjrzała się mu. Było już dość ciemno, ale bardzo dobrze go widziała, był bardzo przystojny, dopiero teraz, kiedy przestała traktować go jak dziwaka ujrzała w nim mężczyznę o pięknej żuchwie, przebijającej nawet żuchwę Schwarzeneggera czy Brada Pitta. Jego jasne włosy były niedbale rozczochrane, co dodawało mu seksapilu.
- Męsko wyglądasz gdy się złościsz. - powiedziała żartobliwie delikatnie przeciągając każde słowo.
Milan jakby zamarł. Cały zesztywniał i przestał oddychać. Lily to zauważyła, czyżby jej słowa tak na niego zadziałały? Czy może to nadchodząca biegunka po wypiciu mleka koziego od Helgi?
DOM HELGI I FRANKA
Po uczcie, która rzeczywiście doprowadzała do spożywczego orgazmu Lily postanowiła spakować swoje rzeczy. Milan przy stole oznajmił jej, że z samego rana mają wyruszać w dalszą podróż do Laiderii, krainy w której ponoć jest oczekiwana nie wiadomo z jakiego powodu.
Rodzice Lily nie odzywali się do niej już od 4 dni z powodu braku zasięgu na zadupiu na którym dziewczyna obecnie przebywała.
Po ogarnięciu wszystkich swoich ubrań, szczotki do włosów i jedzenia od Helgi, położyła się spać na mięciutkim łóżku obok lampy wykonanej z odzienia matki Milana.
Kolejnego dnia poranek przeleciał dość szybko, jak w jakimś krótkometrażowym filmie, Lily zapamiętała tylko Helgę wkładającą jej do plecaka butelki ze świeżo wydojonym kozim mlekiem i zapakowane mięso jeleniorożca. Pożegnali się uściskami i wyszli z domu.
Tam czekały na nich dwa konie. Jeden czarny jak smoła, chyba ogier, piękny, mroczny, idealnie pasował do Milana i jego niekolorowej duszy. Obok stała Cappuccino! Oczy Lily zalśniły.
- Naprawdę? - pisnęła podbiegając i przytulając się do klaczy.
- To prezent ode mnie i od Helgi. - odezwał się Frank, który ogólnie mało mówił.
- Dziękuję, naprawdę strasznie się cieszę. - nie dowierzała głaszcząc konia po grzywie.
- Liliano, pozwoliłem sobie napomknąć Frankowi, że Cappuccino przypadła ci do gustu.
- I to jak. - westchnęła z czułością przytulając się do wielkiego końskiego łba.
Kiedy wszystko było już gotowe, Lily i Milan machając na pożegnanie starszemu małżeństwu oddalili się w las z którego przybyli.
Słońce wschodziło powoli, lecz drzewa i tak sprawiały, że w lesie było dość ciemno i dziewczyna nie czułaby się tak pewnie gdyby nie Cappuccino na której w każdej chwili mogła spierdzielić przed jakimś dzikiem czy wilkiem.
Trwała cisza zarówno w lesie jak i między towarzyszami. Każde pogrążyło się w swoich myślach, każde gnało przed siebie dotrzymując jednak tempa drugiemu.
Po jakimś czasie Lily postanowiła odezwać się jako pierwsza:
- Daleko jeszcze?
Milan odpowiedział milczeniem.
- Zapytałam, czy jeszcze daleko? - powtórzyła.
Ten nie spoglądając na nią odparł tylko:
- Tak
..
WŁOCHY
Pora obiadowa:
Chłopcy usiedli na ziemi wyciągając wcześniej przygotowane kanapki.
Byli brudni, ubłoceni i łysi.
Nylan miał tego dnia kanapkę z serem, dlatego, że w pobliskim sklepie mieli tylko chleb i ser.
Chłopak wgryzł się w kanapkę i podrapał po łysej łepetynie. Czuł się inaczej, czuł, że przeszłość powoli go opuszczała, miał przed sobą cel, zdać wszystkie testy pozytywnie i przygotować się do ćwiczeń najlepiej jak tylko mógł.
W wojsku roiło się od zgrai cwaniaków, którzy tylko szukali zaczepki, jednak nie brakowało tam też ludzi, którzy byli normalnymi swojskimi chłopami do pogadania.
Nylan poznał w wojsku wiele osób, jednak najbardziej zaprzyjaźnił się z Jeffem i Gregiem.
- Brakuje mi obiadów matki. - odezwał się Greg pochłaniając trzeciego zimnego tosta.
- Mi brakuje ojca i jego głupiego gadania. - dodał Jeff ocierając z potu czoło. - a Tobie Nylan?
Nylan odgryzając kolejny kawałek kanapki ze starym serem odparł z delikatnym uśmiechem:
- Chyba niczego.
- Greg? - zapytał głos zza pleców Nylana.
Cała trójka spojrzała na stojącego za Nylanem Iana, największego chuja jaki był w wojsku. Ian był wysokim brunetem z urodą latino, on jak i Shawn uchodzili za największych skurwieli jakich można było spotkać.
- Co jest Ian? - zapytał Greg nie przejmując się za bardzo "kolegą" który ewidentnie miał jakiś problem.
- Skąd masz te tosty? W sklepie nieopodal sprzedają tylko chleb i ser.
- Rodzina przysłała mi w paczce chleb tostowy i toster.
- W takim razie, wieczorem chcę go widzieć u siebie, nie wiem czy wiecie żółtodzioby ale wszystko co dostajecie, na początku powinno przejść przez moje ręce.
- Benzyny się nawąchałeś? - zaśmiał się Nylan.
- Słuchaj, nie rozmawiam z tobą. - warknął Ian.
Greg podniósł jedną brew i zaśmiał się.
- A co? Ślina ci cieknie Ian? Mamusia nie przysyła już jedzonka synkowi?
- Chyba się przesłyszałem. - odparł z drwiącym uśmiechem. - Ty? Głupi angol będziesz odpowiadał mi w taki sposób? Jeszcze raz się tak do mnie odezwij cwelu a cię załatwię.
Greg wstał.
- A Ty nie masz już do czego się przypierdolić? Ian, ciągle szukasz jakiejś zaczepki, chłopie weź zwiąż sobie jaja bo chyba testosteron bije ci na łeb.
Ian nie wytrzymał, nie wiadomo kiedy podskoczył do Grega, który nie był zbyt muskularnym chłopakiem i uderzył do w twarz.
Nylan i Jeff nie wytrzymali. Złapali szamoczącego się Iana i odepchnęli tak, ze chłopak się przewrócił.
- Głupi kutasie nie będziesz tak się do mnie odzywał. - warknął latino Ian otrzepując swoje spodnie z ziemi.
Jeff z Nylanem pomogli wstać Gregowi, któremu z nosa polała się krew.
- Co się tu dzieje?
To był generał. Przyszedł w nieodpowiednim momencie.
- Generale. - odezwał się Nylan. - Kiedy wraz z Gregiem i Je-...
- Stop. - wtrącił się Ian. - Generale, sprawa wygląda tak, że ci trzej chcieli się fizycznie wyżyć no i padło na mnie, a że byłem sam, musiałem się jakoś bronić.
- Czy to prawda?
- Nie, ten cymbał wkurzył się o moje tosty. - prychnął Greg. - Sam żyje na chlebie i serze i na łeb mu chyba coś poszło.
- Co? - zaśmiał się Ian. - Chyba nie wiesz do kogo szczekasz pedałku!
- Wystarczy! - warknął generał. - Wszyscy czterej dzisiaj zostajecie na warcie całonocnej.
- Ale my nic...
- Cisza powiedziałem! Odmaszerować! Wieczorem zebranie przy starej wierzbie.
Po tych słowach generał niczym baletnica odwrócił się na pięcie i odszedł.
Kiedy Nylan spojrzał na Iana ten zaśmiał się mu w twarz i również się oddalił.
...
LAS
Lily i Milan odpoczywali na niewielkiej polance przy lesie popijając mleko kóz. Konie pasły się nieopodal a słońce zaczęło zachodzić.
Lily wzięła kolejny łyk. Zamyśliła się, co będzie jak mleko jej się skończy? Co będzie piła? Mleko kozie pięknie wpłynęło na jej problematyczną cerę, buzia zrobiła się gładka i miękka w dotyku, a zaskórniki zamknięte zniknęły jak za zniknięciem czarodziejskiej różdżki.
- Tęsknisz za rodziną? - zapytał nagle grubym głosem wyrywając ją z mlecznych rozmyślań.
Lily spojrzała przez chwilę na Milana. Ugięła nogi i położyła się spoglądając w niebo.
- Tęsknię, ale kiedyś i tak musiałabym się od nich wyprowadzić.
Ciężko było jej się przyznać, że wyprawa z Milanem zaczęła jej się podobać, poznała dzięki niemu miłych staruszków, którzy podarowali jej zapas mleka i piękną klacz Cappuccino, przeżyła swoje pierwsze polowanie, dojenie kóz, życie w dziczy, niekończącą się wędrówkę ku nie wiadomo czemu.
- Dobrze ci idzie.
- Słucham? - zmarszczyła brwi.
- Dobrze idzie ci usamodzielnianie się.
- Oh... dziękuję.
Zapadła cisza.
Lily ziewnęła.
- Jesteś śpiąca?
- Nie ma czasu na sen. - zerwała się z ziemi. - Ruszamy?
- Myślę, że nie musimy się spieszyć Liliano. - odpowiedział.
- Myślałam, że zależy ci na szybkim dotarciu do celu.
Milan wyglądał na zakłopotanego.
- Coś nie tak? - zapytała.
- Myślę, że kilka godzin nie zrobi większej różnicy. - odpowiedział zauważalnie się uśmiechając.
- Czy to był uśmiech?
Milan spojrzał w ziemię.
- Dlaczego zgrywasz takiego zimnego? - zapytała nie myśląc o skutkach tego pytania.
Milan jednak nie poczuł się urażony.
- Taka już rola poszukiwacza.
- Poszukiwacza?
Mężczyzna trochę się rozluźniając upił mleka ze swojej butelki i spojrzał przez ułamek sekundy na Lily, jednak jego wzrok szybko uciekł w dal, spoglądając w niebo.
- W Laiderii każdy ma przydzielony tytuł. Mój dziadek Lord Victor nazywany jest przez nas wszystkich Panem, mój brat jest Zdobywcą, a ja Poszukiwaczem.
- Co to znaczy?
Milan spojrzał jej w oczy.
- To co znajdę, w końcu należy się jemu.
Lily zmarszczyła brwi.
- Jesteś więc taką dziwką na posyłki?
- Liliano myślę, że to zbyt ostre słowo.
- Nie! Niewiele wiem, ale wiem, że brat tobą pomiata.
Milan spojrzał na swoje buty.
- Taka rola starszego brata.
- Jak ma na imię twój brat?
- Darren.
- No całkiem ładnie, ale dlaczego to ty jesteś chłopcem na posyłki?
Mężczyzna odrzucił włosy w tył ukazując swoją kwadratową żuchwę. Była taka męska, Lily była totalnie zakochana w męskich żuchwach.
- Liliano, zbyt wiele słów musiałbym wypowiedzieć, by ci to wyjaśnić.
- Jejku, Milan, błagam, bądź tak łaskawy i zużyj trochę swojej śliny dla moich uszu.
- Zabrzmiało to dość dwuznacznie. - zaśmiał się.
Lily też zachichotała.
- Mów mi Lily, proszę.
Spojrzał jej w oczy. Jego czarne, głębokie oczy przeszyły ją od stóp do głów. Czuła się taka obezwładniona, taka...
- Lily. - wypowiedział jej imię najdelikatniej jak tylko potrafił. - Wolę nie pomijać żadnej z liter twojego imienia, ale jeśli wolisz bym używał jego krótszej wersji postaram się przystać na tę propozycję.
- Super.
- Wracając do Twojego pytania, Lily... - uśmiechnął się, jakby zdrobnienie jej imienia go bawiło. - Moja rodzina jest dość wysoko postawiona w Laiderii, mój dziad Victor jest Panem całej krainy, mój ojciec miał być zastępcą, jednakże zginął w jednej z bitew, następcą w takim razie jest najstarszy z wnuków naszego dziada, czyli Darren. Ja rodząc się jako ten drugi, uznawany jestem za słabszego, w końcu na Darrena został zużyty najlepszy materiał genetyczny, a stworzenie mnie to jak przeżucie gumy balonowej drugi raz tuż po podniesieniu jej z ziemi.
- To jest... chore... - wtrąciła się.
- Darren jest uznawany za tego lepszego i silniejszego. Jest do tego podobny do dziadka, przez co zyskał całą jego miłość. Ja jestem na trzecim miejscu.
- Kto jest więc na drugim?
- Kobiety kokietujące dziadka każdej nocy.
- Masz na myśli prostytutki?
- Coś w ten deseń. - skrzywił się.
- Dziadek ma jeszcze siłę żeby obrobić kilka kobiet?
Milan spojrzał na dziewczynę tak jakby wbiła mu nóż w jego najczulszy punkt.
- Nie możemy wypowiedzieć bluźnierczego słowa na temat Pana, w przeciwnym razie spotka nas kara.
- Strasznie srogi ten twój dziadek, mój zabierał mnie na ryby.
Mężczyzna westchnął ciężko.
- Mówiłem, że zbyt dużo śliny zostanie zmarnowanej na tłumaczenie tego, zakończmy rozmowę na tym etapie.
- Ale...
- Liliano, powiedziałem. - warknął groźnie.
Dziewczyna przyjrzała się mu. Było już dość ciemno, ale bardzo dobrze go widziała, był bardzo przystojny, dopiero teraz, kiedy przestała traktować go jak dziwaka ujrzała w nim mężczyznę o pięknej żuchwie, przebijającej nawet żuchwę Schwarzeneggera czy Brada Pitta. Jego jasne włosy były niedbale rozczochrane, co dodawało mu seksapilu.
- Męsko wyglądasz gdy się złościsz. - powiedziała żartobliwie delikatnie przeciągając każde słowo.
Milan jakby zamarł. Cały zesztywniał i przestał oddychać. Lily to zauważyła, czyżby jej słowa tak na niego zadziałały? Czy może to nadchodząca biegunka po wypiciu mleka koziego od Helgi?