poniedziałek, 7 sierpnia 2017

8. Bal

Minęły dwa dni. Dwa dni rozmyślań, główkowania i nerwów. Lily dawno nie była tak bardzo zmęczona. Spoglądając w lustro zauważyła że jej wczorajszy wyprysk zdążył już zniknąć i nie musiała bawić się w jego kamuflowanie. Do pokoju weszła mama, przyniosła wyprasowaną sukienkę. Piękna, długa granatowa kreacja została powiększona przez nią na szafie. Delikatne, cieniutkie ramiączka idealnie współgrały z opiętym gorsetem i luźnym dołem. Suknia nie była przesadnie glamour... Była bardzo elegancka, zwiewna bez uciążliwych świecidełek...
- Będziesz prezentowała się jak bogini - westchnęła mama.
Lily sztucznie się uśmiechnęła, nadal była zła na rodziców ale starała się to mniej po sobie pokazywać, w końcu niedługo będzie musiała się z nimi pożegnać na niewiadomo jak długo.
Dziewczyna spojrzała raz jeszcze w lustro i poprawiła grzywkę... Postanowiła nie świrować z fryzurą, w końcu nie miała na to nawet ochoty. Pomalowała się również sama, dość dobrze jej to wychodziło.
Wieczorem wyglądała naprawdę zjawiskowo. Rozpuszczone fale miękko opadały jej na ramiona.
Kiedy zeszła schodami na dół, Nylan już na nią czekał... Nie widzieli się kilka dni więc chłopak dokładnie i bez żadnych skrupułów przeleciał ją wzrokiem z góry na dół a potem z dołu do góry. Uśmiechnął się i puścił oczko.
Lily spróbowała się uśmiechnąć, ale przeszkadzała jej w tym myśl o odejściu od dawnego życia. W sumie nadal nie wiedziała co ma zrobić, jak na razie nadal była na nie.
- Wyglądasz piękniej niż myślałem.. - westchnął z nutą uczucia Nylan.
Lily odpowiedziała mu tylko wymuszonym uśmiechem.
- Ślicznie wyglądasz córeczko. - odparł tata przecierając łzę.
Płakał bo tak pięknie wyglądała? Czy płakał z tego powodu że mogą się więcej nie zobaczyć ?
- Dziękuję. - odpowiedziała omijając jego wzrok. - Nylan chyba czas na nas.
Chłopak jak podniecony szympans podskoczył do niej i wziął pod rękę kierując się w stronę drzwi.
Kiedy wyszli na dwór Lil poczuła delikatną mżawkę na skórze.
- Nie martw się nie zmokniesz, wyposażyłem się w super transparentną parasolkę, która osłoni Twe piękne lico i jednocześnie go nie zasłoni. - mówił otwierając parasolkę
- Jesteś niesamowity. - zaśmiała się. - Ale przez ten kawałek do Twojego auta nie zmoknę.
- Wolę nie ryzykować.

Kiedy doszli do samochodu. Nyl jak przystało na gentlemana otworzył przyjaciółce drzwi, by ta osadziła na fotelu swe jeszcze młode i jędrne pośladki.
Następnie ruszyli w drogę.
Sala balowa znajdowała się za miastem, w lesie.
Był to przepiękny zabytkowy pałac, z olbrzymim tarasem widokowym i potężnymi filarami.
Lily widziała wcześniej tylko jej zdjęcia, nie było jej nawet stać żeby móc pooddychać powietrzem przed tarasem, więc nigdy wcześniej tam nie była.
Za bal zapłacił Nylan. Specjalnie na ten cel harował w swojej niewdzięcznej pracy.
W samochodzie jak zwykle był gadatliwy, Lily dopiero teraz przyjrzała się, że wyglądał bardzo gustownie, a w swoim garniturze prezentował się bardzo przystojnie.
- Dobrze wyglądasz Nyl.
- Czekałem na te słowa. - zaśmiał się.
Zjechali w boczną uliczkę, przejeżdżając Lil zauważyła wielką reklamę pałacu do którego jechali- zostało im 10km do celu.
- Jesteś smutna, niezadowolona, zmęczona ? - zapytał chłopak przyglądając się uwazni towarzyszce.
- Chyba niewyspana.
- Nie zaśniesz mi chyba na stole co?
- Spokojnie Nylan.. - odparła próbując odwzajemnić uśmiech.
Chłopak się zatrzymał. Nagle, niewiadomo dlaczego.
- Coś się stało? - zapytała rozglądając się za okno. - Dlaczego stoimy?
- Nie wiem co się stało Lily, ale widzę że coś jest nie tak. - odparł gasząc silnik.
- Teraz będziemy gadać ? - westchnęła ciężko.
- Do balu zostało jeszcze trochę czasu, pojadę szybciej, ale muszę wiedzieć co jest nie tak.
- Nylan, nie chce rozma...
- Słuchaj...- przerwał jej - jeżeli to ma związek ze mną, to przepraszam, ale proszę.. uśmiechnij się, bądź dziś wesoła, nie myśl o niczym innym tylko o zabawie i o tym całym jedzeniu które zjemy.
- To nie ma związku z Tobą... To po prostu... - zacięła się by wziąć głębszy oddech. - Problemy z rodzicami.
- Kłótnia ?
- Coś w tym stylu. - wydukała robiąc z palców młynek.
- Dobra, słuchaj Lily, jeśli nie chcesz być załaskotana na śmierć to lepiej się uśmiechnij i zapomnij o tej kłótni okej? - zapytał zaczynając ją łaskotać.
Lily zaśmiała się głośno, aż prychnęła jak świnka.
- Przeeeeestań!- pisnęła śmiejąc się w niebogłosy.
- Okej, tylko zero smutania proszę. - pogroził jej palcem.
- Okej... - odparła jeszcze podśmiechując.
- Naprawdę ślicznie wyglądasz. - dodał jeszcze przed zapaleniem silnika.
Lily spojrzała mu głęboko w oczy, on jej również, usłyszała tylko jego głęboki oddech i pełen miłości wzrok. Jak on ją musiał kochać...
Zapadła niezręczna cisza. Lil przełknęła ślinę.
- Ruszamy? - zapytała niepewnie.
Nylan zamknął na chwilę oczy i wytchnął powietrze z trudem.
- Ruszamy - uśmiechnął się i odpalił silnik.

Nylan otworzył jej drzwi. Kiedy przekroczyli próg pałacu dziewczyna poczuła się jak księżniczka. Rozglądając się zauważyła jak pięknie została przystrojona główna sala balowa.
Stoły ułożone były w tzw kwadratowe U. Piękne i zarazem stare pałacowe ściany przyzdobione były świecami i błękitnymi szarfami. Na parkiecie do tańca odbijały się kolorowe światełka padające z kryształowego żyrandolu.
- Przepięknie tu jest... - westchnęła Lily
Nylan położył jej rękę na biodrze co trochę ją speszyło. Spojrzała na niego a on wzrokiem pytał ją o pozwolenie. Nie odrzuciła go. Weszli tak na główną salę szukając swojego miejsca.
Usytuowano ich obok szkolnego lamusa-przystojniaka i cwaniaka Reggiego oraz jego uroczej ale trochę głupiutkiej Elle. Para przywitała się z Lil i Nylem i wyszła na chwilę się przewietrzyć. Lily zauważyła zdenerwowanie na twarzy Reggiego. Jednak nie zawróciła sobie tym zbyt długo głowy. Bardziej zainteresował ją stół.
Na stole znajdował się piękny biały atłas z bogatym wykończeniem. Świeczniki ze złotymi świecami znajdowały się praktycznie co metr na stole.
Jeżeli chodzi o jedzenie, klasycznie znalazły się owoce, które zapewne przez nikogo nie zostaną ruszone i staną się tylko słodką dekoracją stołu. Prócz tego na stole widniały przeróżne przekąski, alkohole i spore ilości kieliszków i lampek do wina w różnych rozmiarach niewiadomo po co i dlaczego.
Na końcu stołu znalazła się fontanna w której przelewało się krwistoczerwone wino.
Wszyscy wyglądali bardzo gustownie i elegancko, nawet DJ zawdział piękny frak żeby dostosować się do dnia i miejsca.
- Lily piękna suknia! - powiedział ktoś łapiąc Lil od tyłu za szyję i ściskając mocno.
- Oh Zeynep.. - wystraszyła się Lil.
Zeynep usiadła obok Lil szeroko się uśmiechając. Miała takie piękne zęby... Wszystko miała piękne, jej turecka uroda, mocno zaznaczony nos i ciemne jak kopiec kreta oczy idealnie współgrały z łososiową suknią do kostek.
- Jak się bawisz ?- zapytała turczynka.
- Dopiero przyszłam. Ty przyszłaś sama?
- Nie.
- Oh z kim przyszłaś ?
- Z zamiarem zdobycia Reggiego.
Lil przygryzła dolną wargę.
- Z zamiarem raczej nie potańczysz. - zaśmiała się. - Wiesz że Reggy przyszedł z Elle?
- Uh wiem.. ta idiotka mnie irytuje. Wygląda paskudnie, prawda?
- Wyglądała tak jak każdy, stosownie na dzisiejszą okazję. - odparła Lil próbując bezpiecznie wybrnąć z sytuacji.
- Moim zdaniem wyglądała jak dziwka. Ta czerwona sukienka z wielkim dekoltem... Żeby to jeszcze miała wielki biust...
- Zeynep, spójrz ile chłopaków dookoła. Może ktoś inny wpadnie Ci w oko. - westchnęła Lil już troszkę poirytowana biadoleniem koleżanki.
Zeynep skrzywiła się i spojrzała na salę.
- Może masz rację. Ale takiego ciasteczka jak Reggy nie znajdę.
Lil wzruszyła ramionami bezradnie.
Zeynep tylko się uśmiechnęła, powiedziała, że idzie do toalety i odeszła od stołu.
- Denerwująca dziewczyna. - usłyszała Lily tuż obok swojego ucha.
Nylan był tak blisko.
- No... Trochę... - odparła zmieszana.
- Masz ochotę na drinka ?
- Czemu nie.. - uśmiechnęła się.
Nylan złapał lampkę wina i nalał wódki, następnie obkręcając butelkę na ręce dolał do niej jakiegoś niebieskiego płynu, wrzucił dwie kostki lodu i na końcu pokropił drinka jakimś sokiem.
Podał Lil drink.
- Dziękuję.
Sobie zrobił takiego samego.
Pierwsza godzina zleciała niewiadomo kiedy. Para bawiła się znakomicie. Lily nie czuła już skrępowania, rozluźniła się prawdopodobnie od kilku drinków i pozwoliła się sobie bawić.
- Drodzy uczniowie, pozwolicie, że przerwę na chwilę Wasze dyskusje. - odezwał się organizator balu. - Ostatnia klasa to cudowny czas, znacie się już bardzo dobrze, jednak już niedużo czasu do rozstania i rozpoczęcia studiów. Każde z Was wybierze taką drogę, na jaką się zdecyduje i nie pozwólcie nikomu ingerować w Waszą decyzję. Jesteście już dorosłymi ludźmi, więc nie będziemy też kontrolować ilość spożytego alkoholu - zaśmiał się łysy pan. - jednak uważajcie na siebie i kolegów oraz koleżanki i bawcie się ! Niech ta noc wiecznie trwa!
Wtedy DJ wkroczył do akcji. A pan organizator ulotnił się do kuchni.
- Okej ziomeczki! - odezwał się dredowaty arab udający eleganckiego monarchę. - Podnosimy tyłeczki i zapraszamy nasze piękne panie do pierwszego tańca !
Po tych słowach rozbrzmiała typowo taneczna piosenka. Praktycznie wszyscy wstali od stołów i zaczęli wirować po parkiecie.
Lil zachwycała się tanecznymi zdolnościami swoich znajomych ze szkoły kiedy usłyszała za sobą znajomy głos.
- Można prosić? - zapytał Nylan nachylając się nad nią.
Lil podała mu rękę i pozwoliła porwać się na parkiet.
Dotychczas nie wiedziała że z Nylana jest taki dobry tancerz, obracał ją jak fidget spinnera, czuła się taka przy tym radosna i beztroska, że nie miała ochoty schodzić z parkietu.
Przestała się nawet przejmować tym, że nie była dobra w tańcu, po prostu zaczęła się świetnie bawić.
Po kilku kawałkach para strasznie się zmęczyła, więc postanowili się czegoś napić.
Nylan znów wyczarował Lily przepięknego drinka o kolorze przyćmionego różu. Smak był jeszcze lepszy od koloru.
- Jesteś dziś moim mistrzem drinków Nylan! - zaśmiała się Lil ekscytując się niebywałym smakiem malinowego drinka.
- Mogę być Twoim mistrzem w każdej dziedzinie. - uśmiechnął się przyjaźnie.
- Wiesz co... Świetny z Ciebie facet.
- Bo robię dobre drinki? To chyba zbyt mało żeby zostać świetnym facetem.
- Tak, dla mnie jesteś najlepszym bratem jakiego mogłam sobie wymarzyć. - odparła obdarowując go szczerym uśmiechem.
Dostrzegła przez chwilę nutę smutku w jego wesołych i roześmianych oczach jednak nie przejęła się tym.
- Ciekawe co będzie głównym daniem.
- Ja najadam się widokiem Ciebie. - odpowiedział lustrując Lilianę wzrokiem.
- Ty głuptasku - zaśmiała się...a on również odpowiedział jej śmiechem.

Minęła kolejna godzina. Wszyscy byli już po głównym posiłku, którego nazwy nikt nie potrafił wypowiedzieć. Lil czuła się troszeczkę podpita i z jednej strony wstyd jej było że minęły dopiero dwie godziny, a ona już chciała zawojować świat... Postanowiła odpuścić sobie kilka kolejnych drinków.
Nylan chcąc nalać jej wódki do kieliszka usłyszał sprzeciw.
- Na razie dziękuję.
- Źle się czujesz ? - zapytał z troską. - Chcesz wyjść się przewietrzyć ?
- Jest w porządku, możemy za chwilkę zatańczyć, żeby trochę wytrzeźwieć. - szepnęła do niego.
- Panna Liliana jest już pijana ? - podniósł brew. - Niemożliwe.
- Trochę tak.. Twoje drinki mnie dziś zabiją.
- Moje drinki zabiją tylko Twoje smutki.
Lil pokiwała głową i skierowała wzrok na jedzenie.
Rybki, rybeczki, rybunie..
Nałożyła sobie na talerz i zaczęła jeść pyszna rybę z pomarańczami.
- Co słychać ? - usłyszała głos po swojej prawej stronie.
- Jem. - odparła nie spoglądając na koleżankę obok.
- Smacznego. - parsknęła Elle. - Ładnie wyglądam?
- Tak. - odpowiedziała Lily bez cienia zachwytu.
- Wiem. Reggy też jest mną zachwycony, nie może oderwać ode mnie rąk. - zaśmiała się głupiutka rudowłosa dziewczyna.
- Chyba jednak oderwał bo widzę, że klei się do Zeynep. - zaśmiała się Lil zauważając swoją koleżankę w rogu sali z uwielbianym przez nią Reggym.
Kiedy Elle ich zobaczyła, zerwała się na równe nogi i pobiegła w ich stronę.
Lil kręciło się w głowie. Za dużo wypiła, potrzebowała chwili otrzeźwienia.
- A teraz coś powolnego! Bierzcie swoje Panny w tany! - krzyknął DJ monarcha.
- Możemy zatańczyć ? - zapytał Nylan.
Lil podała mu rękę i poszła za nim na parkiet próbując ukryć to, że czuła się nietrzeźwa.
Piosenka się rozpoczęła, bardzo wolna, bardzo romantyczna. Nylan trochę się wahając chwycił Lily w talii i przyciągnął do siebie. Ona splotła sobie ręce na jego szyi i nie zdawała sobie sprawy jak blisko siebie się znajdowali, jak mało cm dzieliło ich twarze. Lil spojrzała Nylanowi w oczy, on ciągle na nią patrzył. Uśmiechnęła się i położyła swoją głowę na jego ramieniu. Nie dlatego, że chciała być blisko niego z lecz dlatego, że robiło się jej słabo.
- Nic się nie zmieniło prawda? - zapytał cicho.
Lil nie odpowiedziała. Nie miała na to siły.
- Przepraszam, ale ja naprawdę nie mogę przestać cię kochać.. próbuje, ale nie potrafię.
- Minie Ci... - odparła ciężko wzdychając.
On nie odpowiedział już nic.
Tanczyli tak tylko słuchając własnych oddechów. Lil podniosła głowę z Nylanowego ramienia i uśmiechnęła się do niego delikatnie.
On spojrzał głodnie na jej usta, na jej szyję i na końcu spojrzał jej z wielkim pożądaniem w oczy.
Dziewczyna nie zareagowała.
On widocznie walczył sam ze sobą, bo co chwilę przymykał oczy i ciężko wydychał powietrze.
- Chyba muszę się przewietrzyć. - odparł puszczając dziewczynę.
Ona pokiwała głową i pozwoliła mu odejść na taras.
Sama nie miała ochoty wracać do stołu widząc przy nim kłócących się Elle i Reggiego...
Stwierdziła więc, że wyjdzie na zewnątrz głównymi drzwiami. Tak też zrobiła.
Taras znajdował się po drugiej sali, więc nikt jej stamtąd nie widział. Była przed pałacem całkiem sama. Skrzyżowała ręce i postanowiła się rozejść, by dojść do siebie.
Podeszła do pobliskiej ławki. Usiadła na niej i spojrzała w niebo. Czarne, gwieździste niebo.
Było tak spokojnie na zewnątrz, tak cicho i miło. Delikatny wiaterek objął jej ramiona. Ona sama zamknęła oczy i pozwoliła sobie głęboko pooddychać. Wtedy poczuła czyjąś obecność. Nie chodziło o smród, czy coś takiego.. lecz o czyjąś obecność...
Otworzyła oczy i ujrzała go. Stal naprzeciwko niej, stał ubrany w czarną koszulę i czarne spodnie. Jego włosy były jak zwykle w artystycznym nieładzie, a jego tajemniczy wzrok przeszył Lil na wskroś.
- Witam elegancką damę. - odezwał się a jego kąciki ust zadrżały w półuśmiechu.
- Milan... Co Ty tu robisz, do cholery? - warknęła wstając z ławki.

sobota, 5 sierpnia 2017

7. Prawda nie jest słodka

Dziewczyna nie przespała ani minuty tej nocy. Dręczyły ją myśli o niej samej, o rodzicach, o "cudownej" nieznanej krainie do której zabierze ją Milan.
O poranku wyglądała dość słabo, zapłakana, blada z podkrążonymi oczami zeszła na dół czując w środku głęboką pustkę i rozczarowanie.
Oszukiwali ją całe 19lat, tak naprawdę wychowali ją, by ją oddać jakiemuś dziadkowi. To było dla Lil nie do zrozumienia, czy rodzice naprawdę pozwolą jej odejść? Czy może te wszystkie informacje od Milana to był zły sen?
- Dzień dobry. - odezwała się wesoło w kuchni mama.
Ojciec czytał gazetę przy stoliku popijając kawę. Lil bez słowa usiadła naprzeciwko niego i spojrzała na swojego "opiekuna".
Tata dopiero po chwili zauważył przyglądającą mu się rozczochraną i zapłakaną córkę.
- Kochanie..- zaczął odkładając gazetę.
- Kłamcy... - warknęła Lil przez zaciśnięte zęby.
Ojciec spojrzał na matkę szukając w niej pomocy, ta podeszła do stolika i pozwoliła Lily mówić.
- Kłamcy... - powtórzyła dziewczyna szlochając. - Wychowaliście mnie żeby mnie oddać?
- Oddać? - wtrąciła się matka. Na jej twarzy rysowała się powaga. - Nigdy Cię nie oddamy.
- Ciekawe.. - odparła nastolatka. - Dobrze, więc powiedzcie mi kim do cholery jest Victor.
- Pan Victor. - poprawił ją ojciec.
Ta spojrzała na niego bez emocji, dlaczego rodzice byli tacy poważni? Dlaczego jej nie przytulili?
- Lily, skarbie.. - zaczęła mama. - Dobrze wiesz, że nie jesteśmy Twoimi biologicznymi rodzicami..
- Dla mnie jesteście moimi jedynymi rodzicami, okej? - warknęła dziewczyna. - Szkoda.. że oszustami.
- Nie mów tak, daj coś sobie wyjaśnić. Ja i Twój tata długo staraliśmy się o dziecko, posunęliśmy się nawet do handlu narkotykami, żeby zdobyć pieniądze na operację. Nic się nie udało, złapali nas. Pan Victor uratował nam życie. Jest on Panem krainy Laiderii.... zielonej, pachnącej kwiatami wioski... do której również należysz, jako niemowlę zostałaś wybrana przez swojego Przewodnika na Panią Deszczu, będziesz rządziła pogodą, wiesz jaki to zaszczyt? Zdajesz sobie z tego sprawę jak wielką moc posiadasz ?
- Naćpałaś się mamo? - przerwała Lil.
- Skarbie, wiem, że to brzmi jak głupia bajka, ale to prawda. Istnieje inny świat poza naszym. Pan Victor jest jego Przywódcą, kraina Laideria jest zbawieniem dla naszej ziemi.. nie dziwiło Cię dlaczego plony każdego roku są co raz bardziej dorodne? To zasługa Pana Victora, mędrca o dobrym sercu, lituje się nad nami za niewielkie przysługi.
- Na przykład za wychowanie mu dziwki? - warknęła dziewczyna.
- Lily! - krzyknął tata. - Nie mów tak! Dziewczyno daj sobie wytłumaczyć... Nie wychowaliśmy Cię dla niego. Tylko dla nas, jesteś naszym dzieckiem a do tego posiadasz potężną moc, jesteś częścią Laiderii, bez Ciebie kraina jest niekompletna.
- Milan powiedział mi, że ktoś tam na mnie czeka, dał mi do zrozumienia że jakiś facet...
- Czekają tam na Ciebie wszyscy. - odparła matka. - Napijesz się herbaty?
- Nie. - warknęła. - I co teraz... Pozwolicie mi odejść ?
- Nie pozwolimy Ci odejść. Będziesz nas odwiedzała, a my Ciebie. - dodał spokojnie ojciec.
- Ja kompletnie nie rozumiem dlaczego mam si zgodzić i odejść z tym dziwakiem niewiadomo gdzie...
- Słonko, musisz nam zaufać. Nigdy nie pozwolilibyśmy by stała Ci się krzywda. Będzie Ci tam jak w domu. - przystanęła przy niej mama i pogładziła ją po włosach.
- Nie mam ochoty stąd się wyprowadzać.
- Wiem, że Ci ciężko, czujesz się oszukana i zdezorientowana.. ale teraz wiele zależy od Ciebie... Zgódź się Skarbie, jeśli Ci się tam nie spodoba... postaramy się sprowadzić Cię spowrotem.. - odpada tata.
- Potrzebuje czasu. Jak na razie nadal jestem na nie.- wysapała ciężko. - Muszę iść do siebie do pokoju... pomyśleć...
- Dobrze.

Lily zamknęła się w swoim pokoju zalewając się ponownie łzami. Była taka rozwichrowana emocjonalnie, taka wkurzona, że nie miała nawet ochoty się myć i malować.
Położyła się na łóżku myśląc o rodzicach, o swoim dzieciństwie, o Nylanie, o wszystkich których znała i kochała. Czy byłaby w stanie wszystko rzucić i zacząć żyć od nowa ? Nie chciała tego, ale nie wiedząc czemu..czuła że jest potrzebna gdzie indziej, że powinna iść z Milanem i dowiedzieć się kim jest i jak wiele może zrobić.
7 nocy, miała 7 nocy na zastanowienie, 7 nocy żeby zdecydować co zrobić ze swoim życiem. Czy naprawdę byłoby tak źle gdyby została i olała całą sprawę?
Pojutrze bal, bal na którym powinna się świetnie bawić ze swoim przyjacielem, jednak czuła, że zabawa będzie marna, dlatego że po głowie krążyły jej teraz tylko myśli o tym co powinna zrobić.
Myśląc tak o wszystkim na raz zasnęła zawijając się w kołdrę.
Obudził ją SMS.
Otworzyła oczy widząc jedynie rozmazany obraz, zapewne posklejane od płaczu łzy zasłoniły jej cały świat.
Telefon zamruczał ponownie.
Podniosła go z ziemi i odczytała pierwszą wiadomość.
Nylan:*Nie mogę się doczekać. Będziemy się świetnie bawić!!!*
I kolejną...
*Jaki masz kolor sukienki? Bo nie wiem jaki kolor krawatu wybrać *
*Granatową koronkową*
*Okej..jakoś zmotam koronkowy krawat, myślisz że takie coś będzie super seksi?*
*Myślę, że będzie super kiczowate 😂*
*Okej.. to zawdzieję zwykły granatowy :p *
*Od razu lepiej Nyl;D*
Lily przetarła oczy. Była tak ekstremalnie wyspana, że czuła się gotowa na wszystko, na seks w wielkim mieście nie z tego świata, na wspólnej i na wszystko inne..
Nie była jedynie gotowa by odejść.
Wstała z łóżka przeciągając się ciężko, jej zależałe ciało zaczęło ją boleć. Podeszła do okna i otworzyła je wdychając świeży wieczorny poryw wiatru. Słońce chyba dawno już zaszło, ciemne chmury przysłoniły niebo swoim delikatnym i zarazem mrocznym obłoczkiem. Dziewczyna poczuła się nieświeżo i zdecydowała się iść pod prysznic, oczyścić się z potu i dręczących ją myśli.
Chciała choć spróbować oszukać samą siebie, że wszystko będzie jak dawniej... Że nic się nie zmieni..
Można powiedzieć, że przez chwilę nawet jej się to udało i chociaż przez ten krótki moment poczuła się zrelaksowana jak dawniej.

środa, 12 lipca 2017

6. Strzał prosto w serce

Lil siedziała oniemiała wsłuchując się dokładnie w każde słowo Milana. Obserwując jak porusza się wtedy jego żuchwa, jego mięśnie, zwróciła uwagę na jego nieskazitelnie różowy język, zbyt różowy jak na faceta.
- Coś chyba przyćpałeś. - wtrąciła się mu. - Pierdzielisz od rzeczy, nie wiem dalej o co Ci chodzi.
Milan się spiął.
- Bo mnie nie słuchasz.. - warknął. - Nazywasz się Liliana Evans, nosisz nazwisko obecnych rodziców, powinnaś zwana być Lilianą Jovial, po Twoich prawdziwych rodzicach.
- To nie rodzice, skoro mnie zostawili. - parsknęła spuszczając wzrok.
- Owszem.. zgadzam się. - odparł spokojnie. - Evansom zawdzięczasz wiele.. moja rodzina również.
- Twoja rodzina? Moi rodzice.. Cię znają?
- A jakżeby inaczej. - uśmiechnął się. - Mamy z Twoimi opiekunami pakt..
- Rodzicami.. są dla mnie rodzicami. - przerwała mu.
On pokiwał głową.
- Dobrze, więc pozwól mi opowiedzieć Ci pewną historię. - zaczął. -  Twoi rodzice... nigdy nie mogli mieć dzieci. Twoja matka była zdruzgotana, załamana i zakompleksiona. Starali się latami, nic z tego. Pewnego pochmurnego dnia Twoja matka wyszła w samej koszuli nocnej na zewnątrz, zaczął padać deszcz, ona poruszała się w kierunku ruchliwej ulicy, tej za Waszym osiedlem... - zaciął się i spojrzał Lily w oczy. - Chciała wskoczyć pod rozpędzony wóz. Była taka załamana, że nie może mieć dziecka, że nie może być szczęśliwa jak inne kobiety. Oczywiście, zapytasz pewnie, dlaczego żadnego nie zaadoptowali.. Twój ojciec był karany, siedział kilka lat w więzieniu za posiadanie i handel narkotykami. Twoja matka o wszystkim wiedziała, została oskarżona o współudział. Robili to... by zarobić na ciężką i bardzo drogą operację jajników Twojej matki. Jednak policjanci ich złapali. Nikt nie przyznałby im dziecka, rozumiesz? Żadna osoba nie da dziecka handlarzom narkotyków.. jednak nikt nie znał ich tak dobrze jak moja rodzina. My wiedzieliśmy, że to wspaniali ludzie.. wiedzieliśmy, że się nadadzą. - przerwał na chwilę by upić kawy. - Czy masz na tę chwilę jakieś pytania?
Lily była w szoku, czuła się jakby ktoś ją uderzył, jakby żyła cały czas w kłamstwie. Wychodzi na to, że nie znała dobrze swoich rodziców. Pokręciła przecząco głową i czekała na dalszą część historii.
- Mój dziad Pan Victor Von Spawn zna Twojego ojca i..
- Pan? - przerwała mu. - Mówisz na dziadka "Pan"?
Milan upił kawy spuszczając wzrok na kubek.
- U nas szacunek do starszych i wyższych osób jest o wiele bardziej zaostrzony niż u Was.
- Chcesz mnie obrazić, powiedzieć, że jestem bez szacunku?
- Nie. Odpowiadam na Twoje pytanie, ludzie trochę się od nas różnią, my oddalibyśmy życie za starszyznę, a to że mój dziad jest nazywany przeze mnie "Panem" oznacza, że jest on najważniejszą osobą w rodzinie, przewodnikiem, mędrcem i pomocną dłonią.
- Zaczekaj chwilkę.. "ludzie trochę się od nas różnią?" - podkreśliła to zdanie. - Chcesz mi powiedzieć, że jesteś wampirem? wilkołakiem? meduzą?
Milan aż zakrztusił się napojem.
- Czy to była próba obrazy? - skrzywił się i wstał. - Nie jestem tak nędzną kreaturą jak wampiry.
Lil zamrugała kilkakrotnie, nie dlatego, że była wewnętrznie rozdarta, zniesmaczona, zaskoczona.. lecz dlatego, że coś wpadło jej do oka.
- To kim jestem na razie nie jest najważniejsze. Czy mogę kontynuować historię Twojej rodziny?
- Słucham. - odparła zniechęcona.
Milan zaczął chodzić powolnym krokiem po pokoju Lily z założonymi rękami. Chodząc i opowiadając patrzył w ziemię, jakby z niej czytał, jakby szukał w niej oparcia.
- Mój dziad był kiedyś człowiekiem. Był wysokim człowiekiem... adwokatem. Adwokatem Twego ojca. To on wyciągnął go z więzienia, on mu pomógł. Twój opiekun był mu za to bardzo wdzięczny i obiecał mu dozgonną przyjaźń i pomoc w jakiejkolwiek sprawie. Mój dziad doskonale wiedział, że Twoi rodzice pragną dziecka. Kiedy nie był już człowiekiem i minęło dobre 10lat.. przybył do tego domu i zawarł pakt. Pakt Opieki o numerze 19. Oznaczało to, że przyzna im dziecko, ofiaruje im Córkę Deszczu, pannę czystą i nieskazitelną. - powiedział ostatnie słowo bardzo głęboko. - Ja dostałem misję, dostałem szansę na sprawdzenie się czy jestem godnym, by być członkiem Rady, mój Pan dał mi zadanie, znaleźć dziecko, dostarczyć je Evansom i czujnym okiem doglądać wychowania tej niewinnej istoty. Długo szukałem... przemierzałem ulice, parki, opuszczone domy i wtedy.. usłyszałem płacz kobiety, wręcz krzyk. Biegła, spocona i zaniedbana, biegła przerażona. Poszedłem za nią i wiesz co zobaczyłem? - upił kawy i spojrzał wprost na Lil. - Jak zostawia Cię wśród traw, małą i nieżywą.
Lil przycisnęła rękę do ust, w jej oczach pojawiły się łzy, jej serce się rozdarło, nie zdołała powstrzymać emocji, rozpłakała się głośno szlochając.
- Matka myślała, że byłaś martwa. Jednak Ty doznałaś wyziębienia, miejsce w którym się urodziłaś było ruderą... - skrzywił się. - Nie byłem pewien, czy żyjesz ale podszedłem. Podniosłem Cię a Ty zaczęłaś strasznie płakać. Byłaś jak dar.. - mówił to z płomieniami w oczach. - Pojawiłaś się znikąd. Mogłem jednocześnie uszczęśliwić Pana i Twoich rodziców. Podrzuciłem Cię do tego domu, oni od pierwszej chwili się w Tobie zakochali. Byłaś i jesteś ich oczkiem w głowie. - dokończył kawę. - Widzę, że dotknęło Cię to wszystko... więc śmiało zadawaj pytania.
Lil nie wiedziała czy chce coś jeszcze wiedzieć, tyle lat żyła jak normalne dziecko a później nastolatka, tyle lat żyła w kłamstwie. Czuła się pusta w środku, zrozpaczona i wkurzona.
Milan usiadł naprzeciwko niej i spojrzał jej głęboko w oczy, widać było, że dzielił z nią smutek i rozpacz. Otarł jej łzy swoją dłonią a później ją powąchał.
- Niesamowite. - prawie mruknął. - Twoje łzy naprawdę pachną letnim deszczem.
Lil czuła, że zaraz zemdleje, nic już nie rozumiała, czy to sen? Co on do cholery pierd*li, co on robi..
- Ja.. - wyjąkała. - Nic nie rozumiem... nie wiem już kim jestem.
- Wybranką. Panią Letniego Deszczu.
- C-co? - wyszlochała przez łzy. - Milan, to... tego jest za dużo, pierdo*isz jak jakiś świr bajki nie z tego świata.
- Zadawaj pytania, od tego mnie masz. - odparł.
- Okej.. pierwsze z moich pytań to.. - zamyśliła się. - ile do cholery masz lat?
On jakby się uśmiechnął, mrocznie, tajemniczo.. trochę jak nastolatek podniecony nową grą.
- Nie liczę lat. - odparł. - Nikt nie liczy u nas lat.
- Wyglądasz na 25.
- Mogę tyle mieć, jeśli chcesz.
Ona pokiwała tylko głową.
- To chore, Milan.. nie możesz mieć 25lat. Wychodziłoby na to, że znalazłeś mnie mając 6.
On się delikatnie uśmiechnął.
- Troszkę wolniej się starzejemy, że tak powiem. - odparł.
- Nie dowiem się czym jesteś? - zapytała.
- Na ten moment nie.
Lil otarła kolejne łzy.
- Skoro moi rodzice zawarli pakt.. jak długo on trwa?
- 19lat.
- Tyle mam...
Milan był poważny jak głaz. Patrzył na nią bez emocji, można to porównać do patrzenie na Ciebie manekina zza szyby sklepowej.
- Co teraz? - załkała i bała się odpowiedzi.
- Przyszedłem po Ciebie. Moja opieka nad Tobą jest zakończona, jedynie muszę Cię doprowadzić do naszej wioski.
- A jeżeli nie chcę? - zapytała patrząc na niego rozpaczliwie. - Kocham ten dom..
- Liliano, nie jest to zależne ode mnie. Rozumiem, że jesteś tu szczęśliwa. Nie obawiaj się, będziesz tu przyjeżdżać. Nie odetniemy Cię od rodziny. Jesteś Wybranką, to cudowny zaszczyt.
- Powiedz mi... czego Wy ode mnie chcecie? Bo to chyba istotne? - zaczęła się szamotać. - Nie mam ochoty nigdzie z Tobą iść! Nie zmusisz mnie.
- Oczywiście, że Cię nie zmuszę.. - odparł. - Musisz podjąć decyzję na którą masz 7 dni.
- Podejmuję ją teraz.. wal się. - warknęła.
- Liliano, daj mi dokończyć. Rozumiem Twój gniew i rozczarowanie.. ale jesteś Darem dla naszej krainy.. także i Waszej. Gwarantuję Ci, że zakochasz się w miejscu do którego Cię zaprowadzę.
- Co? - pisnęła. - To wszystko brzmi jak żart!
- Jesteś Panią Letniego Deszczu. Nie zastanawia Cię to, że tego lata częściej pada niż świeci słońce? Nie dziwi Cię to, że teraz trwa okropna burza?
- Nie... taka jest pogoda i już.
- Więc Cię zadziwię. To Twoja zasługa. - odparł.
Lil zamurowało.
- Natura wariuje, potrzebuje swojej Pani, która zapanuje nad deszczem, która pozwoli mu padać tylko wtedy, kiedy jest to konieczne. Nie chcę Cię straszyć, ale czy wiesz co czeka Wasz świat jeżeli się nie zgodzisz pójść ze mną? Zagłada.
- Przesadzasz.. - powiedziała to mając ciarki.
- Ten deszcz zacznie padać co raz częściej, zaleje wszystkie ulice i domy, ludzie utoną, zabraknie pożywienia i suchego lądu.
- Nie wierzę Ci popaprańcu.
- Dobrze. - odparł sztywno. - Zapytaj swoich rodziców. Powiedzą Ci to co ja. - mówił odstawiając kubek. - Muszę znać Twoją decyzję najpóźniej za 7 nocy. Do tego czasu dam Ci spokój, nie ujrzysz mnie. Zastanów się i nie postępuj pochopnie.. Bądź rozważna.
- Czy coś jeszcze powinnam wiedzieć? - zapytała już opanowana. - Dlaczego akurat ja jestem wybranką?
- Tak... - odpowiedział stając koło balkonu tak, że objął go cień. - Kiedy Twoja prawdziwa matka zostawiła Cię w trawie, lał deszcz, natura płakała, bo gdybym Cię nie znalazł.. umarłabyś z zimna. Wiesz co jest najciekawsze? Deszcz padał tylko w miejscu w którym leżałaś.. to dało mi odpowiedź, że Ty jesteś wybranką Pana Deszczu.
- Pana Deszczu? - skrzywiła się.
- To pewna osoba z mojej rodziny. - odparł spuszczając wzrok. - Na tę chwilę, nie powiem Ci kto to.
- On na mnie tam czeka? - dopytywała.
- Tak. Teraz pozwól, że odejdę.
- Nie. - rzuciła się do niego łapiąc go za ramiona. - Milan ja.. porozmawiam z rodzicami, choć jestem na "nie" to wysłucham ich.
- Zastanów się dobrze, tu nie chodzi tylko o deszcz.
- A o co jeszcze? - zająkała się. - Ja... uh, zrozum jestem w szoku, tyle tajemnic dziś zostało przede mną odkryte, że nie jestem już pewna swojego imienia.
- Jest jeszcze przeciwległa kraina do naszej. Nie mogę nic więcej powiedzieć. Liliano, teraz połóż się spać a rano przy śniadaniu zapytaj rodziców o Pana Victora - mego dziada. Oni utwierdzą Cię w tym co mówiłem. - odpowiedział sztywniacko.
Lil puściła jego ramiona, które zaczęły ją parzyć.
- a Ty jesteś jakimś Panem? - zapytała patrząc jak odchodził do drzwi balkonowych.
- Jakimś tam jestem. - zaśmiał się.
- Jakim? - zrobiła krok do przodu.
- Panem Milanem. - odwrócił się do niej, po czym wyszedł na balkon i z niego zeskoczył. - Dobranoc. - odparł będąc już na dole.
Lil nie wierzyła własnym oczom, serce biło jej jak oszalałe. Miała mętlik w głowie. Koleś właśnie zeskoczył z jej balkonu, nic mu się nie stało, do tego zniknął.
Weszła do swojego pokoju i zamknęła za sobą drzwi balkonowe. Oparła się o nie i zjechała po nich plecami siadając na ziemi. Przyciągnęła kolana do brody i z przerażenia znów zaczęła płakać. Rozejrzała się po swoim pokoju. W nim się wychowała, nie będąc świadoma, że jest Panią Deszczu. Co to właściwie oznaczało? Tak wiele rzeczy pozostawało pod znakiem zapytania, tak wiele tajemnic do odkrycia.. i tak wiele dróg do przebycia.

piątek, 7 lipca 2017

5. Burza


❤❤❤

Grzmot.
Hałas.
Błysk.
Strach.
Lil przetarła mokre od potu czoło.
Usiadła na łóżku i spojrzała na przeciwległą ścianę.
Ten sen, był taki rzeczywisty.
Przeszył ją dreszcz, potarła swoje ramiona i spojrzała za okno.
Na dworze panowała okropna pogoda, wiatr niemiłosiernie rozdzierał gałęzie drzew, targając je na wszystkie strony. Deszcz zacinał prosto w jej okno, jak na złość. Do tego potężne grzmoty i błyski na niebie pojawiające się wśród ciemnego nieboskłonu.
Na dworze musiało być chłodno, przyjemnie chłodno.
Dlatego też dziewczyna zerwała się na nogi i odsuwając firanę oraz otwierając drzwi balkonowe wyszła na zewnątrz.
Niestety zapomniała by podnieść nogę i przewróciła się uderzając ręką w barierkę balkonu.
- Aaaała! - krzyknęła łapiąc się za przedramię.
Zaczęło niemiłosiernie pulsować, pewnie będzie z tego niezły siniak.
Na zewnątrz rzeczywiście, było zimno jak na letnią noc.
Wstała.
Lil poczuła krople deszczu spływające po jej twarzy, rękach i nogach. Zamknęła na chwilę oczy i poczuła na sobie dotyk.
Jej usta zadrżały. Otwierając oczy nikogo nie ujrzała.
Przypomniał się jej sen, który był bardzo intensywny, bardzo realistyczny.

Ona, siedziała na fotelu, tylko w t-shircie, czuła chłód lecz wiedziała, że po chłodzie zawsze przychodzi gorąco. Tak też się stało.
Przyszedł. Widziała tylko jego potężne, rozbudowane plecy. Stał do niej tyłem, miał długie spodnie i był boso, tak jak ona.
Przygryzła wargę i chciała wstać, lecz nie mogła, była do niego przywiązana. Stwierdziła, że dobrze jej było na fotelu, czuła, że musi na nim pozostać, że za chwilę mężczyzna o pięknych plecach do niej podejdzie i spełni jej pragnienia. Dopiero po chwili spostrzegła, że już go nie było. I w tym momencie poczuła jego gorące dłonie na szyi, zjeżdżające co raz niżej.

Wtedy się obudziła.
Kim był ten facet? Dlaczego zniewolił ją na fotelu? Czyżby za dużo naczytała się Greya przed snem?
Wyobraziła sobie, takiego Christiana Greya w swoim pokoju, to ona by go zniewoliła, takiego chłopa trzeba schwytać jak Pikatchu do Pokeballa.
A deszcz nadal padał, Lily była już dosłownie przemoczona, jednak nic sobie z tego nie zrobiła, lubiła ten stan.
SMS.
- Gdzie mój telefon? - parsknęła wpadając do pokoju.
Rzuciła się na łóżko, pod łóżko, za łóżko. Telefonu nadal nie było, słychać było tylko przychodzące smsy.
Dziewczyna rzuciła szybko okiem na zegarek... 1:30 w nocy. Komuś się nudzi.
Jest, znalazła go. Telefon wpadł w poszewkę od kołdry, w której Lil zepsuła zamek.
Odczytała pierwszy sms.
Był od Nylana, sprzed 6 minut.
"Nie mogę spać, mam nadzieję, że Ty tak :p"
Kolejny też od niego
"Nie wiem czy to przez bal, czy fasolkę której się najadłem"
I następny również
"Dobra, bo jeszcze Cię zbudzę Księżniczko :P"

-Och.. - odparła jedynie i szybko wystukała na telefonie:
"Nie śpię, obudziła mnie burza"
"Ooo... ;o"
" Co tam? Jak Twoje tabletki Nyl? Sprawdzają się?"
"<3 te tabsy to moje wybawienie, dzięki nim mój problem z plujnicą zmniejszył się do minimum, dziś tylko trzy razy oplułem ojca!!"
"To mam nadzieję, że mnie nie oplujesz na balu wogóle XD"
"Szkoda byłoby splamić tak piękną damę ;P"

Lily się uśmiechnęła, już zaczęła odpisywać, jednak znów przyszedł jakiś sms.

Jednak nie był on od Nylana.
"Powinnaś spać...nie męcz oczu tym sztucznym, bezdusznym i prymitywnym urządzeniem zwanym telefonem"
- Że co... - wyjąkała i złapała się za pierś. Lewą.
Zawsze ze stresu się za nią łapała, żeby serce nie wyrwało jej klaty.
Dziewczyna uważnie rozejrzała się po pokoju i poczuła się dziwnie. Czuła się obserwowana!
Przełknęła ślinę bardzo głośno, tak że aż przeraził ją ten dźwięk. Wstała z łóżka i zamknęła szybko balkon spoglądając zza firany na dwór. Burza nadal trwała.
- Uhh. - odetchnęła.
Poczuła wtedy gorący oddech muskający jej ucho.
Serce zaczęło jej walić szybciej ze strachu. Zesztywniała.
- Wystraszyłem cię? - odezwał się rozkosznie męski głos tuż za nią. Jego ton możnaby porównać do pieszczenia piórem.
Lily wzięła głęboki wdech i odwróciła się.
Nie obyło się bez pisku, zatkała jednak sobie buzię.
Stał tuż za nią, zbyt blisko. Ubrany był w szary t-shirt, przez który prześwitywało mokre od deszczu ciało. T-shirt był podobny do tego, w którym widziała siebie Lily we śnie.
Jego włosy były przyklejone do twarzy, wyglądał jak niezła dziwka schłostana mokrym biczem.
- Wy-wystraszyłeś mnie... - wyjąkała.
- Tak też powiedziałem.
Pokiwała głową.
- Długo tu stoisz?
- Nie, wszedłem tu tuż przed napisaniem smsa.
- Ach.. z prymitywnego, bezdusznego urządzenia zwanego telefonem? - zakpiła.
- Tak, musiałem przecież się z Tobą jakoś skontaktować, gdybyś była w niebezpieczeństwie.
Lil zmarszczyła brwi.
- Słuchaj, dziękuję Milan.. że mnie oswobodziłeś z rąk gwałciciela, ale ja już potrafię o siebie zadbać.
- Czyżby? - zapytał drwiąco unosząc jej lewą rękę na której widniał wielki krwiak.
- Mały wypadek. - powiedziała wyrywając rękę. - Jak tu wszedłeś do cholery?
- Przez balkon, w końcu sama go otworzyłaś.
- Balkonem się nie wchodzi, to niegrzeczne. - burknęła.
Jego kąciki ust zadrżały.
- To urocze, bardzo przepraszam panią za najście.
- Spałam.
- Nieprawda.
- Prawda.
- Wszystko widziałem. Twoje potknięcie, Twoje rozmarzenie na balkonie, Twoje potargane włosy, to jak pisałaś przez telefon i..
- Czy ty mnie śledzisz? - warknęła.
- Może. - odparł bez emocji.
- Wow, dzięki za szczerość! - wybuchła udawaną radością. - Wybacz, ale muszę się kłaść, jutro idę na..
- Na bal, wiem.
- S-skąd? - zająkała.
- W końcu cię śledzę, tak? - zaśmiał się.
- Ah..tak.. - zmieszała się. - Jaki masz w tym cel?
- Właśnie przyszedłem o tym porozmawiać. - odparł krzyżując ręce. - Już czas.
JUŻ CZAS.
CZAS NA CO?
Czy Milan jest seryjnym mordercą?
Czy nadszedł czas by zabić Lily?
Czy nadszedł czas by ją zlikwidować?
A może on wcale nie był jej wybawcą, może uratował ją z rąk gwałciciela, by samemu ją skrzywdzić?
- Cz-czas na co... - wydusiła nie chcąc słyszeć odpowiedzi.
- Na kawę, zrobiłabyś mi?
- Serio? - zapytała z ulgą.
- Tak... - odparł. - Proszę cię o kawę, można?
- Ty naprawdę jesteś jakiś inny.. pijesz kawę o prawie 2 w nocy?!
Milan uczynił tylko bezemocjonalny grymas w stylu Trumpa. (link dla  urzeczywistnienia grymasu >> KLIKNIJ TUTAJ )
- Wolę być nienormalny w ten sposób, niż np. być jakimś seryjnym mordercą. - uśmiechnął się a jego oczy zabłyszczały.
Lily przeszył dreszcz.
- Ok, zaraz wracam. - odpowiedziała wycofując się z pokoju.
Milan usiadł na jej łóżku strzelając kostkami.
Zamknęła za sobą drzwi wychodząc.

Zeszła do kuchni, nalała wody do czajnika i nasypała kawy do kubka. Woda zaczęła się powoli gotować a Lil oparła się o blat. O co mu chodzi? Z jaką sprawą przyszedł?
Woda się zagotowała, dziewczyna zalała kawę i rzucił się jej w oczy cukier.
Czy taka osoba jak Milan słodzi kawę?
Wzięła cukier ze sobą, na wszelki wypadek i podreptała do góry.
Podeszła do drzwi swojego pokoju, miała już je próbować otworzyć łokciem, gdyż ręce były zajęte, lecz w tym momencie ktoś otworzył je od drugiej strony.
- Proszę bardzo. - odezwał się uśmiechnięty Milan.
Lil weszła do swojego pokoju czując się w nim obco. Usłyszała zamykające się za nią drzwi.
Była zamknięta we własnym pokoju z jakimś facetem, kawą i cukrem. W najgorszym wypadku obleje go wrzącą kawą.
- Słucham. - odezwała się.
- Nie słodzę. - odparł łapiąc za kubek.
- Okej..
- Usiądź, to co usłyszysz może cię delikatnie wprowadzić w otępienie i szok. - powiedział to zniżając głos.
Dziewczyna usiadła na łóżku, obok niego lecz w bezpiecznej odległości.
Wtedy zabrzęczał jej telefon, oh nie zapomniała o Nylanie.
7 smsów.
3 o treści " zasnęłaś?"
1 o treści " :( "
1 o treści " to ja też idę spać, do jutra"
2 o  treści " :("
- Chłopak się niecierpliwi? - zapytał Milan upijając kawy i przyglądając się Lily.
- To nie mój chłopak.
- Ale chciałby nim być, co?
- No... tak. Ale co cię to obchodzi?
Odłożył kubek na szafkę koło łóżka i rozpoczął swoją wypowiedź.
- Liliano, pora byś poznała tajemnicę swego pochodzenia.
Dziewczyna otworzyła delikatnie usta.
- Jesteś córką Gerarda i Sophie Jovial. Jesteś porzuconym dzieckiem, odrzuconym niemowlęciem wśród drzew.
- Wiem, że jestem adopto.. - zaczęła, lecz on przyłożył jej swój palec do ust uciszając ją.
- Znalazłem cię.
- Co?
- Kiedy twoja matka cię porzuciła, to ja przyniosłem cię do tego domu.
- Co ty pierdo*isz... - warknęła.
- Uspokój się. Nie jestem zwyczajnym facetem.
- Wiem, jesteś nadzwyczajnie pojeba*y.
Milan westchnął.
- Nie utrudniaj mi tego. - poprosił. - Jestem od ciebie znacznie starszy. Nie ważne, ważne jest to, że przez ten cały czas kiedy się tu  wychowywałaś, ja stałem i czuwałem przy tym domu byś dożyła 19-ych urodzin.
Lil była przerażona.
- Dożyłaś... więc teraz mogę cię stąd zabrać. - odpowiedział głębokim głosem.



niedziela, 21 maja 2017

4. Niezręczny moment

Kolejnego dnia Lily obudziło nerwowe pukanie do drzwi i głos mamy. Dziewczyna przetarła oczy i spojrzała na zegarek. Dopiero 9.
- Co jest? - prychnęła wstając niechętnie z łóżka.
Kiedy otworzyła drzwi ujrzała zdenerwowaną mamę.
- Długo zamierzasz spać? - zapytała sztywno. - Masz na dole gościa.
- Kogo? - zdziwiła się dziewczyna.
- Lepiej szybko zejdź.

Mama zeszła po schodach na dół kiedy Lil odwróciła się do swojej szafy, by nie olśnić nieznajomego swą nagością. Chwyciła pierwszą lepszą koszulkę i szorty. Po drodze szybko wpadła do łazienki umyć zęby i rozczesać włosy. 
Kiedy schodziła po schodach słyszała głos swojej mamy i kogoś jeszcze... kiedy dotarła do głównego pokoju ujrzała Pana Stewarta, ich sąsiada, starszego, szykownego pana.
- Dzień dobry? - przywitała się pytająco dziewczyna nie zdając sobie sprawy z jakim problemem pan Stewart przybył właśnie do niej.
Lil spojrzała na mamę, która obdarzyła ją niechętnym i srogim spojrzeniem.
CO SIĘ STAŁO DO CHOLERY?
- Witaj Lily - odezwał się białogłowy sąsiad. - Wiesz, że bardzo cię lubię, pamiętam cię jako malutkiego szkraba...
- Zrobię herbaty. - przerwała mama wychodząc do kuchni.
- Coś się stało? - zapytała dziewczyna zaczynając się już niecierpliwić.
- Dwa dni temu, bardzo narozrabiałaś na dworze. - odparł kręcąc głową. - miałem cię za dobre dziecko! naprawdę! ale kiedy zaczęłaś pluć i kopać nasz samochód...
- Co? - przerwała mu. - O czym pan mówi?
- Dziecko... nie musisz udawać, widziała cię moja żona, była sama w domu z wnukiem i wyszła do ciebie ale zniknęłaś.
- Niemożliwe.. to nie ja...
- Jeszcze żeby dodać wisienkę na torcie, pokażę ci coś dobrze? - zapytał ze smutkiem w oczach. Widać było, że było mu przykro. - spójrz przez okno.
Lily podeszła posłusznie i odsunęła firankę. Naprzeciwko ich płotu stał samochód Pana Stewarda. Stary, czarny kabriolet, który był bardzo przez niego zadbany. Wielu mówiło, że traktuje ten samochód lepiej niż siebie. Wszystko byłoby pięknie, gdyby nie wyskrobane na boku kabrioleta litery. Lil przekrzywiła głowę, bo napis nie był napisany prosto i odczytała w głowie literka po literce, słowo, które zmroziło jej krew w żyłach, które sprawiło, że zapomniała jak się oddycha |STARY FIUT
Tak, fiut... tak było napisane.. a raczej wyryte...
- To nie ja.. przysięgam. - zaczęła płakać. - Nigdy nie zrobiłabym czegoś takiego.
- Lily, widziała cię moja żona i nasz zaprzyjaźniony bezdomny, któremu co tydzień dajemy na alkohol za patrolowanie ulicy.
- Przysięgam... - wydukała, ale słowa ugrzęzły jej w gardle.
- Przepraszam Panie Stewart oczywiście Lily poniesie odpowiedzialność - odezwała się mama stawiając na stoliku herbatę. - Przeprosiłabyś sąsiada Liliano.
- Przeprosiłabym, gdybym to zrobiła! - syknęła Lily. - było ciemno, skąd... skąd pana żona wie, że to ja? 
Stewart spojrzał na mamę Lil.
- Ale.. nie mówiłem, że stało się to w nocy.
Lily znieruchomiała.
WKOPAŁA SIĘ?
- Lily to nie ma sensu, przyznaj się! - warknęła już wkurzona mama.
- Ale.. - zacisnęła usta. - Ja naprawdę..
Sąsiad spojrzał na dziewczynę ze współczuciem.
- To nie ja to napisałam, przeprosić mogę, ale nie za siebie... - odparła nabierając pewności. - Tak, przyznam, byłam wtedy na zewnątrz, nikogo tam nie widziałam. Wszystko pamiętam...
- Kochanie, czy to było w noc przed dniem kiedy znalazłam u ciebie butelkę po alkoholu? - zapytała mama krzyżując ręce.
FUCK, to jednak pozostanie na podium podejrzanych.
- Tak.. - spuściła głowę ze wstydem. - Miałam doła, okej? Ale nie napisałabym czegoś takiego o panu Stewarcie! Przecież... bardzo pana lubię, nie wierzy mi pan... dobrze... - wydukała. - muszę wyjść. - odparła czując napływ gniewu i łez.
Ani pan Stewart ani mama nie odpowiedzieli na jej reakcję. Mama usiadła tylko przy stoliku i z bólem serca odparła:
- Oczywiście pokryję koszty naprawy wygłupu mojej córki. 

Lil znalazła się po chwili na dworze. Teraz mogła spojrzeć na samochód dokładniej. Rzeczywiście, napis był dość duży i co gorsze poznała w nim swoje pismo.
- To jest niemożliwe... - warknęła zaciskając zęby.
Ruszyła przed siebie, patrząc na swoje stopy, nie zwracając uwagi na to, że powinna się rozejrzeć przechodząc przez ulicę. Co się stało tamtej nocy? Mało co pamięta, jedynie to, że dużo wypiła i chciała się przewietrzyć... że była wkurzona... że spotkała Milana... Milana...  o cholera, może on to zrobił, albo może widział kto to zrobił... Lily poczuła jak jej twarz robi się piekielnie gorąca, nie do wytrzymania. Zbyt dużo wydarzeń jak na ostatnie dni... zdecydowanie zbyt dużo.
Wtedy uniosła wzrok i spojrzała, że stoi na ruchliwej ulicy i wprost na nią jechała rozpędzona ciężarówka.
Poczuła to, poczuła ten ból, kiedy ciężarówka w nią uderzy. Nie mogła stamtąd uciec,
nie wiedziała czemu.. jakby wrosła w ziemię. Zastanowiła się wtedy co się stanie, kiedy ciężarówka ją przejedzie... czy pan Stewart będzie dalej zły? Czy Nylan będzie cierpiał? Czy rodzice nie będą chowali już do niej urazu za wybryk, którego nie pamięta?
 Wtedy czyjeś mocne ręce odepchnęły ją na chodnik z którego przechodziła na drugą
 stronę. Upadła na tyłek i ujrzała tylko wyraz zdenerwowanego kierowcy ciężarówki przejeżdżającego przed jej oczami. Trąbił niemiłosiernie, dopiero teraz była w stanie usłyszeć dźwięki. Myśli o przedwczorajszej nocy zbyt bardzo ją pochłonęły. Dopiero po chwili usłyszała głos..
- Chryste, Lily brakowało kilka metrów! 
Dziewczyna uroniła łzę i spojrzała w oczy swojemu jedynemu przyjacielowi. Temu, którego tak bardzo teraz nie chciała widzieć.
- Wystraszyłaś mnie. - odparł Nylan zakładając jej kosmyk włosów za ucho. Był to tak zwyczajny gest, lecz dla Lily znaczył coś więcej, poczuła, że tego jej brakowało. Czułości.
A przecież Nylan ją kochał, co z tego, że ona jego nie. Doszła do wniosku, że chciała by był przy niej, w końcu byli dla siebie jak rodzeństwo, wychowywali się razem od maleńkości.
- Wstań. - powiedział podciągając ją do góry za ramiona.
Lily ledwie go widziała przez łzy, czuła zapach jego silnych perfum, lecz jego twarz była zamazana.
- Mogłeś mnie tam zostawić. - odparła szlochając.
Chłopak otworzył usta i ciężko westchnął.
- Nie mógłbym bo... - zaciął się.
BO CIĘ KOCHAM? BO MI NA TOBIE ZALEŻY?
- Bo? - dopytała.
- Bo jesteśmy dla siebie jak brachole, co? - zaśmiał się ocierając jej łzy z policzka.
Lily zadrżały kąciki ust.
- Chyba, że po ostatnim wieczorze nie chcesz mnie znać.. w końcu sama tak powiedziałaś. -- odparł i słychać było, że te słowa ciężko przeszły mu przez gardło.
Dziewczyna wyjęła grzywkę wchodzącą jej do oczu i wzięła głęboki wdech.
- Nie... - wyjąkała. - Jest ok.
Kiedy to usłyszał, spadł mu kamień z serca, uśmiechnął się do niej tak pięknie jak tylko potrafił,a jego uśmiech był wart uwiecznienia... prawdziwy i szczery, taki był Nylan.
- Przepraszam, że byłem zbyt... wylewny... - odezwał się. - Masz rację, jesteśmy jak rodzeństwo. Nie wolno tego niszczyć.
Lil pokiwała głową.
- To ja przepraszam.. 
Nylan spojrzał na nią czule, złapał w pasie i podniósł do góry obkręcając kilkakrotnie. Lil poczuła się przez tę króciutką chwilę taka szczęśliwa, jakby całe smutki, stresy i nerwy w jednej chwili ją opuściły. Zaczęła się głośno śmiać nie zwracając uwagi na innych. Bo po co? Przecież odzyskała swojego brata,
Kiedy Nylan opuścił ją na ziemię, ona rzuciła się mu na szyję i mocno wyściskała. Wtedy jej uśmiech na chwilę zniknął z jej twarzy. Po drugiej stronie przy przystanku ujrzała Milana. Patrzył wprost na nich, patrzył srogo i tajemniczo, w końcu tak lubił. Ubrany w ciemne kolory, z wyrazem twarzy godnym króla. Nie patrzył przyjemnie. Dlaczego był taki zmienny? Oswobodził ją ostatnio z rąk gwałciciela, nawet się wtedy uśmiechnął. A teraz patrzył na nią, jakby zrobiła coś strasznie złego.
 Jego wzrok przeszył Lily, tak że aż dostała dreszczy. Wtedy odwrócił się i odszedł znikając za zakrętem.
- Może jakieś piwo? - zapytał rozradowany Nylan.
- C..co - wybełkotała szukając słów. - Ah tak, piwko! Pewnie.. chodźmy. W południe idę do pracy, dlatego na jednym się skończy, okej?
- Zobaczymy, musisz mi opowiedzieć co u ciebie słychać, co to za praca i najważniejsze... dlaczego płakałaś i prawie wpadłas mi pod ciężarówkę.
Lil spojrzała na niego i głośno westchnęła.
- W sumie prawie nic się u mnie nie działo. - odparła. - Pomijając nową pracę, nawiedzonych pracodawców, upojenie alkoholowe w nocy, rozboje o których nie pamiętam i próbę gwałtu w lesie i dziwaka, który za mną chodzi.
Nylan z niedowierzania otworzył usta.
- Próbę gwałtu? - odparł ze strachem w oczach. - Lily... czy...
- Uratowałam się, spokojnie, nic się nie stało.
- Zabiję go... - warknął zaciskając pięści.
- Zabrała go policja, spokojnie. - złapała za ramiona swojego przyjaciela. - Jest w porządku.
Ledwo się opanował.
- Musisz mi wszystko ze szczegółami opowiedzieć, jak wyglądał, w co był ubrany... pożałuje.
- Dziękuję Nylan, ale policja teraz zrobi to co trzeba, a ciebie za pobicie nie chcę oglądać w więzieniu.
- Boże... - westchnął ciężko wypuszczając powietrze i przytulając swoją przyjaciółkę. - Gdyby coś ci się stało...
- Ale nic się nie stało. Idziemy na to piwo? - zaśmiała się.

piątek, 28 kwietnia 2017

3. Facet


Lily wstała z łóżka z pulsującym bólem głowy. Podeszła do okna i odsłoniła firankę. Było ciemno. Która mogła być godzina? Pierwsza? Nie interesowało jej to, istotne było, że nie może już spać. Natłok myśli i emocji z zeszłego dnia ją przygniotły. Zbyt szczera rozmowa z Nylanem, zbyt wiele bolesnych słów i uwag. Nie wiedziała czy z tej przyjaźni coś jeszcze będzie. Wczoraj targała nią wściekłość, teraz górowało u niej współczucie... tak, współczuła Nylanowi, że zakochał się bez wzajemności, było jej ogromnie przykro, że nie może dać mu tego na co zasługuje.
- Wszystko jest popieprzone. - warknęła sama do siebie uderzając ręką w szybę.
Łapiąc się nerwowo za głowe zaczęła wiercić się po swoim pokoju.
Błękitne ściany i zasłony w kolorze ecru idealnie ze sobą współgrały. Liczne deseczki na ścianie przedstawiające pozytywne cytaty w tej chwili nie spełniały swojej roli, nie potrafiły pocieszyć dziewczyny. Ojciec pomógł jej zrobić pozytywne deseczki szczęścia. Naczytała się w internecie, że pomagają wyjść z doła, że pozwolą widzieć świat w piękniejszych kolorach. Ojciec naciął córce niedługie deseczki, których było 10, a ona własnoręcznie napisała na nich słowa, które powinny  własnie teraz przynieść uśmiech na jej zgorzkniałą i spuchniętą od płaczu twarz.
"Pamiętaj, wszystko można zacząć od nowa"
" Nie ma czasu na Twoje smutki, zawdziewaj kieckę i leć na zakupki"
" Martw się mniej "
- Bzdury... - wymruczała przez zaciśnięte zęby.
Kładąc się ponownie na łóżku widziała przed oczami twarz Nylana. Poczuła na swoich ustach jego pocałunek.. tylko go poczuła, nic więcej, żadnych więcej pozytywnych emocji, żadnej ekscytacji, podniecenia czy mrówek w macicy. Biedny chłopak.
Nie wiadomo ile czasu minęło, Lily zasnęła.
Śniło się jej dzieciństwo, kolorowe, wesołe, pełne śmiechu. Widziała siebie, radosną małą, niezbyt ładną dziewczynkę z potarganymi włosami hasającą wokół drzew i zrywającą kwiatki.
- Ten płatek to dla mamy. - powiedziała, wyrwała go i zaniosła do mamy.
- Ten będzie dla tatusia. - zaśmiała się wyrywając kolejny.
- A ten będzie dla mojego braciszka. - uśmiechnęła się do Nylana. - Proszę Nyl.
- To babskie. - parsknął krzywiąc się. - Ja jestem facetem.

Ja jestem facetem.
Właśnie.
Facetem... nie bratem... 
Facetem... który chce być Twój.

Otworzyła oczy i przetarła mokre od potu czoło. Przez okno przebijały się już poranne promienie słońca, a na dole słychać było, że mama przygotowuje śniadanie.

Kilka minut później.

- No w samą porę. - odezwała się mama nerwowo biegając po kuchni. - Myślałam, że będziesz spała do południa.
- Która jest godzina? - zapytała Lily nie do końca jeszcze ogarniając kim jest i jaki własnie jest dzień tygodnia.
- 12 młoda damo. Spałaś jak suseł.
- Ta... - odparła opierając łokcie na stole. - Nie mam ochoty nawet jeść.
- Patrząc na twoją minę nie wiem czy chcę wiedzieć co się wczoraj stało.
- Nylan przesadził.
- Coś ci zrobił? - zaciekawiła się matka lekko podnosząc głos.
- Coś powiedział... - parsknęła zaczynając się śmiać. - że mnie kocha, rozumiesz to? kocha mnie.
Mama przycisnęła ścierkę którą trzymała w dłoni do klatki piersiowej i z wielkim uśmiechem pogłaskała córkę po włosach.
- To cudownie kochanie.
- Co? - warknęła Lily marszcząc brwi. - Nie taka była umowa, jesteśmy kumplami.
- Dobrze słońce, porozmawiaj z nim o tym, ja się odzywać nie będę. Powiem Ci tylko jedno... wiele tracisz.

Południe.
Dzień nieubłagalnie się ciągnął. Lily nie wiedziała co ze sobą zrobić, telefon leżał na ziemi nadal wyłączony - zero kontaktu ze światem może jej pomoże.
Co teraz? Wszystko się zawaliło.
Trzeba znaleźć jakieś zajęcie i to szybko.
Dziewczyna chwyciła swojego laptopa, który ze starości aż jęczał kiedy go włączała.
Wystukując w google "praca dla studenta" natrafiła a wiele ofert, które były albo świetne ale za granicą, albo słabe na miejscu.
Jednak jedna z ofert przyciągnęła jej uwagę. Opieka nad 2-letnim dzieckiem. Interesujące i nieinteresujące jednocześnie. Jednak analizując plusy i minusy, Lily doszła do wniosku, że plusy wygrywają.
+ praca w ciepełku
+ w każdej chwili możesz obejrzeć TV lub coś zjeść\
+ gdy dzieciak zaśnie, Ty też możesz dać sobie chwileczkę zapomnienia
+ pieniądze
Tak, ludzie szukający opiekunki wyjątkowo dobrze płacili. Jedynym minusem było to, że Lily nie potrafiła rozmawiać z dziećmi, lubiła je, ale nie wiedziała co lubią one... może dlatego, że nie miała rodzeństwa.
Na samym dole znajdował się telefon.
Zadzwoniła i umówiła się na spotkanie wieczorem kolejnego dnia.

Wieczór nadszedł jak ninja, znikąd.
Dziewczyna spędziła ten dzień w domu, izolując się od świata, izolując się od ludzi, na wszelki wypadek gdyby spotkała Nylana. Emocje nadal sprawiały, że czuła się jak skopany przez gówniarzy kosz na śmieci.
- Dość... - warknęła i zajrzała do swojej szafki. Widniały w niej jedynie stare, czerstwe krakersy.
Nic smacznego.
Nic z procentami.
Nic, czym mogłaby zapić ból.


- Idę do sklepu, chcecie coś? - zapytała zbiegając ze schodów.
- Kup mleko. - odezwała się mama przeglądając gazetę.
- Dla mnie jakieś piwko, będzie dziś mecz. - dodał tata.

Była gdzieś 20sta. Lily wsiadła na swojego mustanga, czyli rower, który był na to wychodzi teraz jej jedynym prawdziwym przyjacielem. Jadąc do sklepu czuła jak mokre od potu włosy przyklejają się jej do czoła, nawet powiew letniego wiaterku nie dawał jej ulgi.
Mogłoby zacząć padać, tak... by zmyć te wszystkie wspomnienia z wczoraj.
Sklep nie świecił pustkami, czy ci ludzie naprawdę nie mają co robić?
Lil zaparkowała mustanga przy koszykach sklepowych i wkroczyła do marketu zmęczonym krokiem. Szukając wzrokiem piwa dla taty jej uwagę przykuła butelka wina wysokoprocentowego z róży.
- Zapijmy te smutki. - powiedziała sama do siebie chwytając za butelkę.
Co miała jeszcze kupić? Ah, mleko.
Durne mleko, po którym każdy w jej domu zajmuje toaletę na przynajmniej 20minut.
Dwie butelki wylądowały w koszyku i wtedy Lily odwróciła się by iść w kierunku kas.
Kiedy spojrzała na kobietę przed nią, oniemiała, była smutna, a jej twarz była spuchnięta od łez. Do tego brak makijażu i blade policzki wzbudzały litość. Rozczochrany kucyk również nie dodawał jej uroku, wyglądała jak ofiara gwałtu. Kiedy Lily spostrzegła, że ciągle patrzyła w lustro, łzy znów napłynęły jej do oczu.
- Drań... - warknęła stając w kolejce.


Nie zapaliła światła wchodząc do pokoju. Wyciągając z kieszeni korkociąg który zwinęła z kuchni rzuciła się na łóżko. Butelka wina wyglądała kusząco, miała piękny kolor zgaszonego różowego złota. Dziewczyna uśmiechnęła się ponuro i otworzyła butelkę, która być może przyniesie jej ukojenie.
Pierwszy łyk był z żalu.
Drugi ze zdenerwowania.
Trzeci był z gniewu i rozczarowania.
Kolejne łyki były już bez żadnego powodu, po prostu były. A Lily przyssała się do butli jak pijawka do świeżo ogolonej nogi Angeliny Jolie.
Nie wypiła wina na raz, nie była w tym taka dobra. Rzadko pijała, jak już to piwo.
To co zostało odstawiła na ziemię.
Dotarło do niej wtedy, że czuje się lepiej, że wszystko ma w dupie, wszystko i wszystkich.
Zapragnęła włączyć telefon i zadzwonić do Nylana, powiedzieć jak bardzo go teraz nie chce znać, jak bardzo jest na niego wściekła.
Jednak nie zrobiła tego.
Biorąc do ust kolejne łyczki zdecydowała, że czuje się dość nawalona.
Była słaba w piciu, to trzeba przyznać.
Postanowiła się przewietrzyć i wyjść przed dom. Chociażby po to by poleżeć na leżaku i popatrzeć w gwiazdy.

Mając na sobie zwykły top na ramiączkach i krótkie sportowe spodenki wyszła na dwór.
Ta noc nie była super gorąca, w swoim stroju Lily poczuła lekkie dreszcze z chłodu, jednak stwierdziła, że lepsze to od pocenia się pod warstwą grubych swetrów.
- Raz, dwa, trzy... - zaczęła liczyć wychodząc przez furtkę. - Giniesz Ty...
Wtedy przed oczami pojawiła się jej ulubiona zabawa z Nylanem.
Ona udawała, że jest gliniarzem, a on niebezpiecznym złodziejem.
Ganiali się po dworze z patykami, udając, że są to pistolety i odliczali zanim strzelili.
- Raz, dwa trzy... - zacięła się na chwilę. - dupek.
Tu wspomnienie poszło w niepamięć.

Niebo było idealnie czyste, ilość gwiazd była nie do zliczenia, księżyc był w pełni. Koniki podskakiwały w trawie śpiewając do siebie. Cichy podmuch wiatru dotknął ramienia Lily, na którym pojawiły się ciarki. Noc była piękna,
- Piękna... - wyszeptała nie wiadomo po co do siebie dziewczyna biorąc kolejny łyk.
- Co ludziom z pięknej nocy, kiedy nie ma z kim podziwiać blasku gwiazd. - odezwał się ciepły głos pieszcząc jej skórę na karku.
Lily nie odwróciła się. Uśmiechnęła się do siebie i wzięła kolejny łyk... i znów kolejny,
Silna dłoń złapała butelkę wina i wyrwała ją dziewczynie.
Lil odwróciła się do osoby stojącej za nią i z pewnością w głosie rzekła:
- Oddaj.
Cisza.
- Oddaj mi to dziwaku. - warknęła łapiąc za butelkę i próbując ją wyrwać.
- Nie nauczono cię kultury do innych osób?
- Sama się uczę. Wiesz czego nauczyłam się dziś? Że ludzi trzeba mieć w dupie, głęboko gdzieś... tak, ludzie są beznadziejni.
Milan spojrzał na nią srogo, niczym rodzic na swoje dziecko, które zrobiło coś złego.
Skarcił ją wzrokiem, prawie warknął i... to się Lily spodobało.
- Wiesz co? - zaśmiała się. - Ciebie też mam gdzieś, nawet cię nie znam.
- Ten napój ci nie pomoże. - odparł mężczyzna wypowiadając każde słowo tak, jakby głaskał najdelikatniejszy materiał na świecie.
- Nic mi nie pomoże. - odparła. - Ty też.
- Nie pomogę ci w tym stanie, nie jesteś sobą.
- Sobą? Od kiedy wiesz jaka jestem? Ledwo się znamy. - parsknęła wymachując rękami.
- Jesteś pijana. - Chwycił mocno jej ramię. - Robisz dużo hałasu, musisz iść spać, wszystkich obudzisz.
- Tak? Gówno mnie to obchodzi. - prychnęła.
Milan zmarszczył brwi. Widocznie nie spodobało mu się zachowanie dziewczyny. Nie mogła sobie tego robić, zapijać smutków, a później narażać swoje bezpieczeństwo na środku ulicy w nocy.
- Posłuchaj mnie Liliano...
- Liliano... - przerwała mu. - Mówisz do mnie jak jakiś emeryt.
- Może nim jestem?
- Jedyne czym jesteś... - tu się do niego zbliżyła. - to świrem.
- Posłuchaj... - zaczął
- Nie! To ty posłuchaj... wiem jedynie jak masz na imię, na tym kończy się nasza pseudo znajomość. Nic o mnie nie wiesz, nie znasz mnie, chodzisz po nocy odjebany jak stróż w Boże Ciało.
- Staram się wyglądać profesjonalnie o każdej porze.
- A kim Ty jesteś, co? Kim? Przedstawicielem Telewizji Kablowej?
- Jesteś nietrzeźwa.
- Bingo! Wygrałeś milion dolarów. Wydaj je na swój popieprzony styl. - krzyknęła i zaczęła zataczać się w przeciwnym kierunku od domu.
Szła gibając się na boki i czuła, że on szedł za nią... szedł spokojnie.
- Idziesz za mną. - zatrzymała się nagle.
Cisza.
- Idziesz i nic nie mówisz. - powiedziała odwracając się do niego. - Nie powinieneś tu być.
- Ty również... powinnaś być w łóżku Młoda Damo. - odparł oskarżycielskim tonem.
- Nie jesteś moim ojcem. Odczep się ode mnie.
- Nie.
- Nie, bo co?
- Bo tak mówię. - odpowiedział. - Teraz grzecznie nabierz powietrza i pójdź spowrotem do domu.
Lily zakręciło się w głowie. Obraz zaczął się rozmazywać, głos Milana stał się niewyraźny i nagle ciemność. Boom. Zemdlała.
Widziała nic. Nic nie widziała.
Sama nie wie ile tam leżała, jednak w pewnym momencie otworzyła oczy i zauważyła, że jest w swoim pokoju, w swoim łóżku.
- Czy to był sen... - zapytała sama siebie...
Jednak widok pustej butelki na ziemi nie dał już jej nadziei. Do tego nabiła sobie na czole guza.
- Jak ja się tu znalazłam do cholery... - wymruczała czując nieprzyjemną suchość w gardle.

Kolejny dzień.
Ktoś zapukał do drzwi raz, a nie, jednak dwa razy.
- Lily. - odezwał się cichy głos mamy zza drzwi. - Otwórz drzwi, jest już późno co się dzieje?
Dziewczyna otworzyła oczy i zerwała się z łóżka. Niestety poczuła wtedy skutki wczorajszego picia i przez to zakręciło się jej w głowie.
- Nie śpię. - wychrapała.
- W takim razie otwórz drzwi. - mama była zdenerwowana.
Lily podeszła do drzwi i przekręciła klucz, po czym wróciła do łóżka i nakryła się kołdrą.
Drzwi się otworzyły, mama weszła do środka krzywiąc się niemiłosiernie.
- Strasznie tu śmierdzi. - prychnęła podchodząc do okna i otwierając je. Wtedy jej oczom ukazała się pusta butelka obok łóżka Lily. - Piłaś?
- Troszeczkę.
- Jakie troszeczkę? - podniosła głos. - Wypiłaś całą butelkę i śmierdzisz alkoholem!
- Nie przesadzaj mamo, boli mnie głowa.
- I bardzo dobrze! Niech Cię boli. - warknęła. - Nie wiem co się dzieje Lily, ale to nie idzie w dobrym kierunku.
- To moja sprawa.
- O nie kochana, Twoja sprawa będzie jak będziesz mieszkała pod swoim dachem. - syknęła trzaskając drzwiami.
Lily tylko głośno westchnęła i spojrzała na zegarek. 13:15 - no nieźle.

Dopiero koło 15 Lily raczyła zejść na dół skąd dochodził przepiękny zapach pieczonych ziemniaków ze słynną przyprawą mamy. Dziewczyna usiadła przy kuchennym stole i nerwowo przygryzła wargę. Czuła się okropnie. Co prawda, wzięła prysznic, umyła włosy i pomalowała się, jednak guz na jej czole nie pozostał niezauważony.
- Co się stało? Powiesz mi? Czy mam porozmawiać o tym z ojcem? - zapytała matka nawet nie spoglądając na córkę.
- Chwilowy dołek, ale już jest w porządku.
- To nie jest dobry pomysł na rozwiązywanie problemów, skarbie. - westchnęła z żalem kobieta zakładając krótkie włosy za ucho.
- Wiem, jednak trochę mi to pomogło.
- Co się dzieje? Czy to wszystko przez wyznanie Nylana?
- Też...
- Lily, on nie powiedział nic złego, uważam, że przesadzasz. - odparła matka.
- Złamał naszą przyjacielską przysięgę, przez głupie amorki.
- Powinnaś dać mu się wytłumaczyć.
- Nie chcę, nie jestem gotowa. - odparła czując wczorajszy alkohol w gardle.
Matka nie powiedziała już nic więcej o Nylanie. Kontynuowała gotowanie. Lily przypomniała sobie wtedy, że ma dziś rozmowę w sprawie opieki nad dzieciakiem. Kiedy sobie o tym przypomniała przez chwilę znieruchomiała.

- Jak ja sie pokażę w takim stanie. - spanikowała chodząc po swoim pokoju.
Kiedy podeszłą do lustra dokładnie przyjrzała się swojemu guzowi na lewej skroni. Nieelegancko to wyglądało więc postanowiła zrobić radykalny i spontaniczny krok.
Chwyciła nożyczki, takie do papieru i starając się być dokładną, zrobiła sobie grzywkę.
- Nieźle to wygląda. - dodała czochrając swoje włosy. - Ładnie mi i nie widać tego brzydkiego guza.
Popozowała jeszcze trochę w lustrze, puściła do siebie oko i stwierdziła, że chyba nigdy nie wyglądała lepiej w żadnej fryzurze.

Ubrała się w dżinsowa koszulę z naszywką róży na lewej kieszeni, spodnie cygaretki i buty na obcasie. Pomalowała też usta na delikatny kolor, oczy pomalowała już wcześniej.
Kiedy wychodziła, mama zawołała ją na chwilę do siebie.
- Grzywka? - chwyciła się za usta. - Nie było Cię zaledwie 20minut.
-Wystarczająco, chyba zrobię jakiś kurs fryzjerski. - zaśmiała się dziewczyna.
- Bardzo dziewczęco wyglądasz, ale jestem w szoku... żebyś Ty mi za pół godziny nie zeszła z góry z wygolonymi bokami.
- Spokojnie mamo. - uśmiechnęła się Lily.

Umówiona była na godzinę 18:30. Państwo Greeds, tak mieli na nazwisko. Ogólnie to chodziło o opiekę nad ich 5 letnim synem Alexem. Dom Greedsów znajdował się cztery skrzyżowania od Lily, dotarcie tam zajęło jej 15minut. Droga do ich domu prowadziła przez malowniczy park z pięknym jeziorkiem. Kiedy Lil stanęła przed piękną białą, starodawną furtką poczuła ukłucie stresu. Nagle zaczęła wątpić, czy się nadaje. Wzięła dwa wdechy i otworzyła furtkę. Kiedy zapukała do drzwi usłyszała za nimi miły kobiecy głos.
- Już idę!

Dom Greedsów nie należał do nowoczesnych willi, był to stary, lecz elegancki i szykowny budynek. W środku prezentował się niesamowicie, Lil nie musiała zgadywać, że mieszkańcy byli całkiem dziani. Kobieta która otworzyła im drzwi była dość stara... czy była to matka Alexa?
- Nazywam się Greta, jestem pokojówką, czasem tu sprzątam. - uśmiechnęła się wyciągając rękę.
- Liliana, proszę mówić mi Lily. - uścisnęła jej dłoń.
- Państwo Greeds czekają w salonie. - wskazała ręką Greta.
Lil niepewnie weszła w dalszą część budynku, obrazy na ścianach przedstawiały arystokrackie rodziny, zastawione po brzegi stoły i piękne kwiaty. W głównym pokoju znajdował się wielki kamienny kominek, w którym pobłyskiwał mały płomyczek ognia. Na środku znajdowały się dwie duże kanapy w stylu królewskim a na nich siedziało prawdopodobnie małżeństwo, które zerwało się z siedzenia po zobaczeniu Lily.
- Pani Liliana Evans jak mniemam? - uśmiechnął się mężczyzna w średnim wieku z zadbanym siwiejącym już wąsem. - Mam na imię Jerry a to moja żona Olimpia.
- Witam. - odparła niechętnie Lily. - Piękny dom. - dodała by nie zabrzmieć prostacko.
- Dziękujemy, uwielbiamy taki styl. Niektórzy mówią, że jesteśmy staroświeccy - zaśmiała się stojąca koło siwiejącego wąsa drobna kobieta. Miała kruczoczarne włosy do ramion, ostre rysy twarzy i niezbyt pasujący do niej, zbyt długi nos.
- Uważam, że jest... bardzo oryginalny. - uśmiechnęła się Lily.
- Proszę usiąść, Greta zaparzy herbaty.
- Dziękuję.
Kiedy Lily usiadła na kanapie, poczuła pod swoim tyłkiem niesamowitą miękkość, nigdy wcześniej nie siedziała na czymś tak idealnie miękkim i milutkim. Niepostrzeżenie przesunęła dłonią po kanapie i pokręciła głową.
- Nasz syn zejdzie gdy się zdecydujemy. - powiedziała kobieta wyciągając spod poduszki dużą kartkę.
Lil pokiwała jedynie głową.
- Jest pani młodą osobą. - zauważył pan Greeds. - Czym się pani zajmuje?
- Umm... uczę się, w tym roku idę na studia.
- Jaki kierunek?
- Fizjoterapia.
- Przyzwoity. - pokiwał głową Jerry.
- Ma pani rodzeństwo? - zapytała Olimpia przyglądając się dziewczynie.
- Jestem jedynaczką.
- Więc skąd doświadczenie do opieki nad dziećmi? - dodała marszcząc brwi.
- Mam dużo młodszego kuzynostwa, do tego nie raz pomagałam w pobliskich przedszkolach. - odpowiedziała nieprzekonująco.
- Dobrze... ile ma pani lat?
- 19.
- Szukamy kogoś dojrzalszego. - stwierdziła kobieta.
- Dajmy jej szansę kochanie. - spojrzał na żonę Jerry.
Lily poczuła się spięta. W tym czasie Greta postawiła przed nią filiżankę herbaty, Dziewczyna wzięła głęboki wdech, gdyż zaczęła czuć się nieswojo. Miała ochotę stamtąd uciec.
- Dobrze więc panno Evans... - kontynuowała pani Greeds. - jak wyobraża sobie pani opiekę nad naszym synem.. Alexem?
Lily otworzyła usta, ale wtedy ogarnęła ją niepewność.
JAK?
No właśnie, jak wyobrażałaś sobie idiotko zajmować się 5letnim dzieckiem.
Czując, że zbyt długo nastała cisza, Lil odparła:
- Na początku musiałabym poznać Państwa syna i dowiedzieć się... co lubi robić, dostosowałabym się...
- Czy jest pani nerwowa osobą? Widzę, że jest pani spięta. - zauwazyła kobieta nieprzyjemnie spoglądając na dziewczynę.
Dłonie Lily zaczęły robić się lodowate z zimna.
- Nie... jestem spokojną osobą. - odpowiedziała i była w szoku, że tylko na tyle ją stać.
- A czy lubi pani dzieci? - dodał Pan Greeds bawiąc się wąsem.
- Owszem, bardzo lubię.
- Myślę, że nie potrzebujemy więcej informacji. - stwierdził Jerry.
Lil chwyciła nerwowo kubek i upiła troszkę herbaty.
- Tak... Panno Evans... pozwoli Pani abyśmy podjęli decyzję. - powiedziała kobieta podnosząc się z kanapy.
Po chwili razem z mężem zniknęli za drzwiami.

Lily dopiero wtedy odetchnęła. Co za koszmarni ludzie. Co za przesłuchanie.
Nie ma szans, że dostanie tę robotę, nie brzmiała wiarygodnie.
Wszystko jest do kitu, po co tu przyszła.

Po kilku minutach zza drzwi wyłonili się Greedsi wraz z małą istotą idącą pomiędzy nimi.
Lil wyszczerzyła oczy i wstała.
- Alexie, to panna Liliana Evans, twoja opiekunka. - powiedział ojciec czule obejmując syna ramieniem.
Lily spojrzała na państwa Greeds z niedowierzaniem i po chwili spuściła wzrok na chłopca, który wyglądał dość tajemniczo. Miał czarne włosy, o matce, które prawie wpadały mu do oczu. Ubrany był w ponure kolory, niepasujące do dziecka w jego wieku. Za to jego wzrok, dorosły jak na takiego szkraba, wzbudził w Lily dreszcze.
- Dzień dobry Panno Evans. - odezwał się chłopięcym, słodkim głosem.
- Witaj Alex, miło... miło cię poznać. - spróbowała się uśmiechnąć.
- Dobrze, Alexie udaj się do swojego pokoju, od jutra Panna Evans będzie się Tobą opiekować.
Mały przytaknął, pożegnał się i wyszedł.
- Chcemy dać pani szansę, panno Evans. - powiedział z uśmiechem ojciec malca. - Trzy razy w tygodniu będzie pani zajmować się Alexem, kiedy nas nie będzie. Niestety często wracamy późno, a Greta jest jedynie do godziny 15. Czy jutrzejszy dzień o godzinie 14:30 by pani odpowiadał? Greta oprowadzi panią po domu, a później proszę odrobić z Alexem lekcje i podać mu deser.
O godzinie 18 jada kolację, omlet wiśniowy lub owsianka, zależy na co ma ochotę. Proszę nie podawać mu zbyt dużo słodyczy. Będziemy w kontakcie, ma pani numer mój i mojej żony, jeżeli pojawiłyby się jakieś problemy i musiałaby pani nas niepokoić, proszę to zrobić.
- Rozumiem. - odparła Lily. - Dziękuję za szansę. - uśmiechnęła się słabo. - Zrobię wszystko co w mojej mocy.
- Każdy poniedziałek, czwartek i piątek... w te dni ma pani dać z siebie wszystko, Alex nie lubi się nudzić. - dodała matka widocznie niezadowolona z wyboru Lily.
- Dobrze.


Zamykając za sobą białą furtkę Lily złapała się za klatkę piersiową.
- Chyba to był zły pomysł. - szepnęła do siebie.
Ściemniało się.
Jak długo była u Greedsów?
Oh, była już godzina 20.
Malowniczy park, który mijała idąc do Państwa Greeds, teraz wydawał się ponury, zero ludzi, zero wrzasku dzieci, tylko spokój i cisza.
- Jutro powiem im, że jednak nie chcę... - znów zaczęła mówić do siebie. - Tak, powiem, że.... że znalazłam coś lepszego!
Po chwili jednak sama się z siebie zaśmiała.
- Niemożliwe, żebym znalazła coś lepszego.. za takie pieniądze... nigdzie nie znajdę takiej pracy.
Jeziorko w parku delikatnie obijało się o brzeg. Lil usłyszała żaby, śpiewały tak głośno, że odłos ten zaczął przyprawiać Lily o dreszcze. Przyspieszyła kroku. Było zbyt cicho. Kiedy weszłą na mostek przeprowadzający przez strumyk spostrzegła, że żaby przestały śpiewać.
Zatrzymała się na chwilę.
Cisza była nieznośna.
Obejrzała się za siebie i widząc, że nikogo tam nie ma ruszyła przed siebie.
Nagle zza drzewa wyszedł jakiś mężczyzna, z niedbałą brodą i łysą glacą. Ubrany był w zwykły t-shirt i dżinsy.
- Przepraszam, nie ma pani jakichś pieniędzy, by wspomóc zbłąkanego wędrowca? - zapytał uśmiechając się podejrzanie.
- Um... nie... - odparła nie przestając iść.
- Niemożliwe, by tak elegancka kobieta nie miała przy sobie ani grosza.
Lil nic nie odpowiedziała.
- Mówię do ciebie szmato! - warknął szarpiąc ją za rękę.
- Nic nie mam, do cholery! - pisnęła próbując się wyrwać, jednak jego uścisk był zbyt mocny.
Facet był obleśny, miał krzywy zgryz, okropną psychopatyczną twarz i głos, który nie wróżył nic dobrego.
- Może w takim razie dasz mi coś innego? - zapytał przelatując ją wzrokiem z góry na dół.
Serce dziewczyny zaczęło bić jak oszalałe. Ratunku...
Wtedy przypomniała sobie jak kiedyś w TV, mówiono, że w takiej sytuacji trzeba zachować spokój i udawać, że wszystko jest ok.
- Rozumiem Pana, ostatnio też cierpię na brak pieniędzy, dlatego poszłam do pracy. - odparła i stwierdziła, że nie było to zbyt grzeczne i odpowiednie na tę sytuację.
- Sugerujesz, że jestem pierdolonym nierobem? - warknął wykręcając jej rękę.
- Nie! - syknęła a z jej oczu polały się łzy.
Wzrok kolesia zaczął być nieobecny, zachowywał się jak oszalały, uderzył Lily w twarz, a kiedy upadła na ziemię, usiadł na niej i zaczał rozrywać guziki jej bluzki.
- Zostaw mnie!!! - płakała wierzgając, jednak on zdzielał ją tylko uderzeniami albo w twarz albo w brzuch.
- Zamknij buzię ślicznotko. - zaśmiał się i nagle zesztywniał słysząc znajomy Lily głos.
- Zostaw ją.
Facet spojrzał w górę i uśmiechnął się cwaniacko.
- Rycerz na bialym koniu, co? - zaśmiał się.
- Wstań i ją przeproś. - warknął męski głos.
- To sam mnie podnieś. - zakwiczał zboczeniec,
Lily płakała, ale przez łzy spostrzegła, że facet, który przed chwilą się do niej dobierał został odrzucony o kilka metrów dalej. Dziewczyna usiadła i oglądała, jak Milan podbiega, bierze faceta za szyję i uderza jego głową o pobliskie drzewo. Następnie obdarowuje go kilkoma widocznie bolesnymi ciosami w twarz.
- Jeszcze raz ją tknij to cię zabiję. - ryknął tak, że aż  Lily zadrżała. - Przeproś ją i to ładnie!
- P-przepraszam... - wyjąkał zbity na kwaśne jabłko facet.
Wtedy Milan wyjął swój pasek ze spodni i przywiązał nim faceta do gałęzi, która wisiała najniżej.
Następnie spojrzał na Lily.
- Dzwoń na policję. - krzyknął.
Dziewczyna bez zastanowienia wykręciła numer i podała policjantom dokładne miejsca zdarzenia.
Milan po telefonie uderzył zboczeńca jeszcze raz, tak, że stracił on przytomność i dopiero wtedy podszedł do kulącej się na moście Lily. Podał jej rękę. Ona ją chwyciła i się podciągnęła.
Spojrzała w jego ciemne oczy, spojrzała w te oczy, które ją tak onieśmielały. Milan dotknął jej policzki i otarł łzy.
- Dziękuję. - odparła i rzuciła się mu w objęcia.
Mężczyzna był widocznie zdziwiony tym odruchem, jednak odwzajemnił uścisk.
Lily zapłakała w jego ramię i kiedy się uspokoiła, znów spojrzała na swojego wybawcę.
- Pojawiasz się zawsze, kiedy jest coś nie tak... - odparła. - Jak...
- Powiedzmy, że mam dobre wyczucie czasu.
- Dziękuję, jesteś moim wybawicielem.
- Podoba mi się to słowo. - obdarzył ją krótkim lecz niesamowitym uśmiechem, po chwili znów spoważniał. - Ten park o tej porze jest niebezpieczny, co tu robiłaś?
- Szłam do domu... byłam dziś na rozmowie w sprawie pracy.
- Zamierzasz więc wracać do domu tą drogą o tej porze każdego dnia?
- Nie.. tylko 3 razy w tygodniu...
Wtedy Milan skierował wzrok ja jej porozrywaną koszulę spod której wyłaniał się błękitny biustonosz z koronką. Przez chwilę jakby zastygł ale przeniósł poważnie wzrok na Lily patrząc na nią spod oka. Lil zawstydzona zakryła stanik koszulą.
- Będę cię odprowadzał, jeżeli pozwolisz.
- A jeżeli nie pozwolę? - delikatnie się uśmiechnęła, choć nadal była wstrząśnięta.
- I tak to zrobię.
- Więc... nie odmówię. Dziękuję.
Milan obdarzył ją tajemniczym wzrokiem, Bez uśmiechu, bez czułego wzroku. Po prostu spojrzał tak, jak lubił  patrzeć, mrocznie, wprawiając ją w zakłopotanie.
- A Ty... co robiłeś o tej porze w parku?
- Spacer. - oddał z pewnością.
- Lubisz spacery.
- Zgadza się, ale tylko wieczorami. - odparł. - Pozwól, że odprowadzę cię bezpiecznie do domu.
Lil pokiwała tylko głową.

Droga do domu była dla niej wyjątkowo dziwna. Prawie nic nie mówili, ona zakrywała stanik koszulą, żeby tylko Milan nie patrzył się w jej cycki, za to on szedł bacznie patrząc przed siebie.
- Dziękuję za odprowadzenie. - powiedziała kiedy dotarli pod jej dom.
- Nie dziękuj mi już więcej.
- Zasługujesz na to, dziś... zrobiłeś dla mnie tak wiele, jak mogę ci się odwdzięczyć?
W tym momencie Lil wydało się, że Milan spojrzał na nią inaczej... z współczuciem, z ciepłem... spojrzał tak, że zrobiło jej się w sercu przyjemnie gorąco. Spojrzał tak, że przygryzła dolną wargę, jednak gdy on zauważył jej reakcję znów spojrzał na nią jak wampir bez uczuć.
- Po prostu na siebie uważaj.
Ona przytaknęła jedynie.
- Dobranoc Liliano. - dodał otwierając jej furtkę
- Dobranoc Milanie. - odparła idąc w kierunku drzwi. Kiedy chwyciła za klamkę usłyszała za swoimi plecami:
- Bardzo ładna fryzura.
Odwróciła się by na niego spojrzeć, lecz już go nie było.
Zniknął, rozpłynął się jak zwykle.
- Dzięki. - uśmiechnęła się do nikogo i zniknęła w domu zamykając za sobą drzwi.

środa, 12 kwietnia 2017

2. Friendzone

Dni stawały się co raz gorętsze, ludzie paradowali na ulicach niemalże nadzy kiedy Lily stojąc przed swoją szafą narzekała, jak to każda kobieta, że nie ma się w co ubrać. Słońce górowało na niebie już dłuższą chwilę, kiedy wychodziła swobodnie odziana na dwór. Chwyciwszy swój odzyskany rower, który jak się okazało, rzeczywiście zwinęła Alis, pognała na przejażdżkę.
- Dobrze, że wzięłam ze sobą okulary. - prychnęła zakładając je na nos.
Lato to piękna pora roku, wszyscy (no prawie) są radośni i uśmiechnięci, wydawałoby sie, że każdy tylko czeka by powiedzieć Ci "dzień dobry" -jednak rzeczywistość jest inna, ludzie to chamy bez uczuć i uprzejmości. Liliana skręciła w boczną alejkę, która służyła za skrót do najpiękniejszej dzielnicy miasteczka. Dziewczyna zwolniła, gdyż zaczęła się męczyć po czym zeskoczyła z roweru.
Słońce prażyło niesamowicie, dwójka dzieciaków przejechała przez ulicę na rolkach przewracając się kilkakrotnie. Lil usiadła na pobliskiej ławeczce, wyjęła ze swojej ulubionej zielonej torebeczki butelkę wody niegazowanej i wzięła łyk.
- Fuj, znów kupiłam wodę z wapniem. - warknęła sama do siebie krzywiąc się niesmacznie.
Zamknęła oczy i zaczęła rozkoszować się ciepłem pieszczącym jej skórę. Wyobraziła sobie siebie leżącą pod palmami, wachlowaną przez potężne i silne dłonie dwóch arabów greckiego pochodzenia.
- Huan Pablos i Enriko Salvador, podajcie mi proszę wina. - powiedziała wczuwając się w rolę.
Huan Pablos o silnej i męskiej posturze chwycił mocno kielich wina i wręczył swojej pani muskając delikatnie jej dłoń. Dziewczyna napiła się i uśmiechnęła do drugiego z greckich arabów.
- Enriko, ucałuj mnie. - szepnęła.
Enriko, brunet o czarnych oczach i tajemniczej urodzie podszedł ku swej pani i złożył gorący pocałunek na jej delikatną dłoń..
- Enriko, jesteś beznadziejny. - burknęła rzucając w mężczyznę kielichem.
Ten jednak nic nie powiedział, znał jedynie język francuski, gdyż tam się wychował. Skinął jedynie głową i przybrał najsmutniejszą minę na świecie.
- Huan, może Ty się sprawdzisz. Wymasuj mi stopy...- machnęła ręką do drugiego z mężczyzn.
On z zadziornym uśmiechem, niczym skejci w gimnazjum przyklęknął i złożył swoje silne ręce na karku swojej pani. W masaż włożył wiele wysiłku, pasji, namiętności i intymności. Masował ją jedynie dziewięcioma palcami u rąk, ponieważ pani czuła zbyt wielki nacisk gdy kładł wszystkie palce na jej wrażliwej skórze. Z jednej strony czuł się jak zwycięzca, z drugiej zas jak ciota odziany w spódnicę z liści paproci.
Enriko, który również ubrany był w spódnicę a'la Cejrowski fashion patrzył z niedowierzaniem jak jego przyjaciel sprawia przyjemność pani, która wzbudzała pragnienie każdego mężczyzny. Podszedł więc do niej, stanął naprzeciwko niej i z całej siły opluł kobietę, która im rozkazywała.

Lil otworzyła oczy, zorientowała się, że przysnęła, a u jej boku siedział nie kto inny a Nylan, który choć grzeszył urodą, to cierpiał na nadmierny ślinotok.
- Nie śpij w miejscu publicznym, bo każdy może cię okraść.  - ostrzegł ją wskazując na torebkę, która upadła na ziemię.
- Ty mnie przecież nie okradniesz. - odparła.
- Mam nadzieję, że na balu to zrobię. - uśmiechnął się zalotnie.
- Słucham? - podniosła jędną z brwi.
- Skradnę Ci serce. - odpowiedział. - A może i coś więcej.
- Jesteś najokropniejszy, wiesz?
- Wiem, dlatego zapraszam Cię na kolację i kino, Ty i ja, dziś wieczorem.
- Brzmi... - zaczęła.
- Kusząco? Podniecająco? Zachęcająco?
- Brzmi chujowo, miałam dziś z matulą przerabiać suknię na bal.
Nylan posmutniał.
Dziewczyna przekręciła oczami lecz po chwili wybuchła śmiechem.
- Dobrze, nie mogę patrzeć na Twoją minę zbitej lamy.
- Chyba psa.. - upomniał ją.
- Nie, bo to lamy plują na swoich towarzyszy, nie psy. - uśmiechnęła się przecierając dłonią oplutą twarz.
Nylan poczerwieniał, lecz wstyd ukrył za jego pewnym siebie uśmiechem, na który wyrwałby niejedną loszkę.

W końcu nadeszła godzina 19. Bilety zabookowane zostały na 19:40. Do kina nie było daleko, więc młodzi nie musieli się spieszyć. Pięć po dziewiętnastej Liliana była już prawie gotowa. Pokręciła swoje włosy w delikatne fale opadające na jej ewidentnie zbyt kościste ramiona. Oczy pokryła szarościami w różnych odcieniach, znalazło się również miejsce na nutę błysku w postaci delikatnego brokatowego cienia. Usta przeciągnęła malinową szminką, kiedy usłyszała trąbiący pod domem samochód.
- To chyba Nyl. - powiedziała sama do siebie odwracając uwagę od lustra w którym tkwiła prawie godzinę.
- Tak się stroisz, a twierdzisz, że on ci się nie podoba. - zauważyła mama.
- Nie oznacza to, że mam wyglądać źle.
- Ale ta sukienka jest moim zdaniem za długa.
- Słucham? - zdziwiła się najszczerzej jak potrafiła Lily. - Nie chcę wyglądać sprośnie.
- Masz młode ciało, pokazuj je, niedługo będziesz równie sflaczała jak ja i jedyne co ci pozostanie to noszenie burki.
- Przesadzasz.
Na chwilkę zapadła cisza.
- Mamo Nyl chyba na mnie już czeka. - zauważyła Lil.
- Nie rozumiem dlaczego Nylan ci się nie podoba, to bardzo ułożony i przystojny chłopiec.
- Oh maaaamo, zrozum, że w naszych relacjach nie ma miejsca na miłość. Kocham go jak brata, nic więcej. - burknęła. - do tego nie zamierzam być z kimś kto choruje na ślinotok i pluje mi prosto w twarz.
- Nie robi tego specjalnie. - odparła mama pomagając córce ubrać płaszcz.
- Mamo, nie rozmawiajmy o tym.
- Dobrze kochanie, ale miłość i tak cię dopadnie, jak nie z Nylanem to z innym mężczyzną.
- Nie chcę nikogo. - odpowiedziała dziewczyna, uśmiechnęła się i wyszła.


Lily wyszła przed dom i w jej głowie zaczęła podskakiwać pewna myśl... czy była atrakcyjna? czy była na tyle atrakcyjna by zwrócić na siebie czyjąś uwagę? Pomijając latającego za nią Nylana i stada komarów pieszczących ją po uszku wkurwiającą pieśnią bzykania w nocy.
Dopiero po krótkiej chwili dziewczyna spostrzegła, że Nylana jednak nie było.
- To chyba nie on trąbił. - zauważyła rozglądając się.
Po chwili usłyszała warkot i z uliczki wyłonił się motocyklista. Pędził jak stado antylop uciekających przed gepardami... pędził jak kropla deszczu spadająca z nieboskłonu na ziemie obiecane. Wszystko byłoby piękne, gdyby nie to, że zatrzymując się wyleciał z motocyklu jak Małysz ze skoczni.
Lily chwyciła się za klatkę.
Chłopak podniósł się z ziemi, otrzepał i zaczął zdejmować kask.
- N-Nylan? - wysapała ledwo dysząc.
- L-Lily? - spapugował ją
- Co to jest.. - wskazała na motocykl.
- XavieroXX10.03 model z 2003, trochę już zjechany ale za te pieniądze to dziwię się, że i tak jeździ - podrapał się po głowie. - Mówię na niego Xaviehh (przeciągnięte francuskie R na końcu)
- A twój samochód?
- Sprzedałem. Xaviehh daje mi to czego nie dało mi moje stare auto.
- Chyba wywrotki..
- Daje mi dusze.. - pokiwał głową. - daje mi szansę na poznanie samego siebie.
Lily podniosła znacząco brwi i zaśmiała się.
- Ale pierdolisz. - zachichotała.
- Lubię jak jesteś wulgarna.. niczym taka lwica. - puścił jej oczko.
- Spóźnimy się na film.
- Spokojnie maleńka, Xaviehh dowiezie nas pod samą salę.
- Ale ja nie wsiądę na Xaviehh'a, nie po tym jak widziałam jak jeździsz.
- To było zaplanowane. Masz tu kask, wsiadaj na mojego jednorożca i pognaj ze mną w stronę tęczy. - powiedział pociągając przyjaciółkę za rękę.
- Jesteś dziś dziwny.
- Tak na mnie działasz. - uśmiechnął się. - Lily...
- Tak?
- Pięknie dziś wyglądasz... - odpowiedział z uczuciem w głosie.


Kolejka przed salą była długa jak anakonda Nicki Minaj. Ludzie w powolnym tempie byli wpuszczani na salę. Nasza para zdążyła zjeść już połowę popcornu.Kiedy w końcu przyszła kolej na Lily i jej towarzysza, kobietka gdzieś po 60tce sprawdziła ich bilet i wskazała palcem salę.
- Numer 5.- odpowiedziała znudzona.
Nylan pociągał Lil za rękę i tak weszli do ciemnej sali. Połowa sali była już zajęta, na szczęście Nylan zarezerwował wcześniej (podobno) najlepsze miejsca.
- Tak daleko od ekranu? - zaczęła narzekać dziewczyna.
- Tak daleko od ekranu, a tak blisko siebie. - zaśmiał się ciągnąc ją w stronę kanap.
- Co? Kanapy?
- A co myślałaś? Jak się wystraszysz będziesz mogła się przytulić.
- Nylan... ale to jest komedia romantyczna.. czego mam się tu bać.
- Nigdy nic nie wiadomo.
Rozpoczęły się reklamy. Lil trochę skrępowana usadowiła się na kanapie w pewnej odległości od Nylana chrupiącego popcorn. Przyjrzała mu się spod oka i stwierdziła, że nie jest taki zły. Tylko czy ona potrafiłaby go pokochać? Zwątpiła. Zbyt długo się przyjaźnią by to zepsuć. No cóż, Friendzone forever.
- Czemu mi się przyglądasz? - zapytał ciągle patrząc w ekran.
Lil skamieniała.
- Skąd wiesz? - wydukała.
- Czuję, jak rozkoszny wzrok pada na mą nienaganną, wypielęgnowaną twarz. - uśmiechnął się.
- Jesteś głupi.
- Ta...

Film był średni, główni bohaterowie o imionach Zoe and John zachowywali się jakby grali w Greyu. Ona, zgrabna blondynka z dużymi oczyma, on mięśniak niczym Schwarzeneger. Każda scena pokazywała ich w łóżku, w wannie, w kuchni, w sklepie, nawet i w szkolnej bibliotece. Kochali się wzajemnie, jednak Zoe skrywała pewien sekret - była kochanką ojca Johna z którym to zaszła w ciążę. Zoe była bezrobotna, rzuciła szkołę i poświęciła się kąpaniu w basenie i bara-bara.
- A myślałam, że życie moich simów to wystarczający burdel. - pomyślała Lil.

Oczy Lily zaczynały się powoli zamykać, kiedy nagle poczuła na swoim karku ramię Nylana. Delikatnie spojrzała w lewo, chłopak ewidentnie się do niej przysunął. Postanowiła to zignorować. Kiedy jednak jego palce zaczęły myrać ją po szyi skrzywiła się.
- Co ty robisz? - szepnęła do niego.
On przysuwając usta blisko jej ucha wyszeptał gorąco:
- Wycieram rękę, bo sobie oplułem.
Dziewczyna zrzuciła jego rękę.
- Jesteś okropny.
- Żartowałem, słoneczko., - zaśmiał się niepewnie.
- Twoje żarty już nie mają żadnego poziomu, wiesz?
- Lily, przepraszam. - odparł uspokajająco łapiąc ją za twarz. - Uspokój się, wdech i wydech.
Dziewczyna postąpiła według instrukcji..
- Możesz już puścić moją twarz. - burknęła.
Jednak Nylan skierował wzrok na jej usta. Malinowe usta, nie jakieś tam zwykłe nude... bez zastanowienia przyciągnął ją do siebie i zatopił swój gorący pocałunek na ustach przyjaciółki. Lily z napływem emocji bardzo mocno odepchnęła Nylana od siebie i krzyknęła:
- Zrozum, że jesteśmy do jasnej cholery tylko kumplami! - wrzasnęła tak, że ludzie się poobracali.
Nyl tkwił w szoku i zdumieniu.
- Ale.. - zaczął.
- Żadne ale.. - odparła z nerwami wstając z siedzenia i kierując się w stronę wyjścia,
- Nie wychodź. - wstał za nią.
- Nie odzywaj się do mnie. - warknęła i zniknęła za drzwiami.

Na dworze zaczął padać deszcz, dość mocno, bo przez spadające krople ledwo widać było przejeżdżające po jezdni samochody. Księżyc widniał na niebie oświetlając smutną, deszczową noc. Lily wybiegła z kina jak poparzona, emocje targały nią niesamowicie. Nie zwróciła nawet uwagi na to, że chłodny deszcz zaczął oblewać ją strumieniami. Po dosłownie kilku sekundach była już cała przemoczona.
- Lily, zaczekaj! - Usłyszała za sobą zdenerwowany krzyk Nylana.
Kiedy ją dogonił odwróciła się do niego i obdarzyła go najbardziej wkurwionym spojrzeniem jakie potrafiła uczynić.
- Przepraszam, pospieszyłem się.. ale tak na mnie patrzyłaś...
- Zamknij sie Nylan. - wysapała. - Ile razy rozmawialiśmy o tym, że ty i ja...
- Tak, wiem przyjaciele... ale co ja zrobie, że kiedy Cię widzę, to marzę tylko o tym, by mieć cię przy sobie w trochę inny sposób niż przyjaciele.
- Ale ja tego nie chcę. Ok? - warknęła. - Kocham cię jak brata.
Chłopak posmutniał, gdyby był słabszy psychicznie pewnie by się popłakał. Jednak zachował zimną krew.
- Lily, zrozum mnie, jesteś przepiękną dziewczyną, do tego świetnym kumplem... mamy tyle wspólnego...
- Nie chcę tego słuchać, zrozum, że ja cię nie chcę. - odparła być może trochę za ostro.
- Nie ma choć cienia szansy? - jego głos wyraźnie się załamał.
- Zero procent szans, że coś z nas będzie. Nic do ciebie nie czuję. - wysapała... patrząc mu w oczy jednocześnie czuła ból, że rani najlepszą osobę w jej życiu. - Nie chcę więcej takiej sytuacji, okej?
On pokiwał tylko głową i spuścił wzrok na swoje buty.
Na chwilę zapadła cisza. Ich oddechy były głośniejsze od padającego deszczu, głośniejsze od reszty świata. Lily miała w głowie już tylko pustkę. Spojrzała na niego, widocznie coś jeszcze go trapiło, coś nie dawało mu spokoju. Otworzyła usta, chcąc coś powiedzieć, jednak on był szybszy:
- Kocham Cię. - powiedział obdarowując ją wzrokiem pełnym miłości i bólu.
Nogi Lil prawie się ugięły. Zaczęła nerwowo oddychać, wręcz sapać. Marzyła o tym, by to jej się tylko przesłyszało...
- Kocham Cię Lily już od dłuższego czasu.
Dziewczyna otworzyła usta z niedowierzania. Nie, nie, nie! Jak mógł się zakochać... obiecali sobie od najmłodszych lat przyjaźń na wieki... dlaczego złamał przyrzeczenie... jak mógł....
- Nawet nie wiesz jak jestem szczęśliwy, spędzając choć ułamek dnia z Tobą. - dodał jeszcze.
Lily nie mogła wydusić ani słowa. Wszystkie emocje zaczęły ją dobijać, jego wyznanie było jak nóź w serce. Przez chwilę przeszło jej przez myśl, że może mogłaby dać mu szansę? może by się zakochała?
- Nie... - wyjąkała. - Nie możesz... - w jej oczach pojawiły się łzy.
Czuła to, czuła jak serce Nylana płonie miłością do niej. Jego wzrok na nią był taki cierpiący i wołający o choć trochę zrozumienia. Jej umysł za to krzyczał "zwiewaj stąd". Nie rozumiała już nic, sensu tego wyjścia, sensu przyjaźni z Nylanem, swojego serca również nie rozumiała. Nylan był cudowny, niejedna by go chciała, jednak Lily nigdy nie poczuła motylków na jego widok. Nigdy nie poczuła do niego choć płomyczka uczucia. Spanikowała. Przygryzła wargę, odwróciła się od niego i zaczęła biec. Biec tak szybko jak tylko umiała. Łzy i deszcz zaczęły zamazywać jej pole widzenia. Nylan pognał za nią, jednak odezwała się w drodze jego astma. Chłopak zaczął panicznie poszukiwać swojego inhalatora i własnie wtedy Lily zniknęła mu z oczu.


Było już całkiem ciemno. Ludzi na ulicy pojawiało się już niewielu, słychać było cichą, melancholijną pieśń koników polnych podskakujących w trawie. Jednak Lily to nie obchodziła, z każdym zdeptanym konikiem polnym uświadamiała sobie jak wszystko jest bez sensu. Zadzwonił telefon - znów Nylan - to już 12 nieodebrane połączenie. Dziewczyna wystukała szybkiego smsa o treści " Zostaw mnie w spokoju " i wyłączyła telefon.
Poczuła targającą nią wściekłość i smutek. Nie mogła poradzić sobie ze zdarzeniem, które miało dziś miejsce. Straciła przyjaciela od serca. Straciła go. Jedyną osobę, która wiedziała o niej więcej niż jej rodzona matka.
Dziewczyna oparła się o mur, zapewne brudny i mokry - jednak teraz jej to nie obchodziło.
Przykucnęła i zaczęła szlochać... zaczęła cierpieć, bo złe emocje z niej opadły i teraz pojawił się tylko ból.
Nie wiadomo jak długo tak kucała, kiedy spróbowała się wyprostować jej zgięcia kolanowe odmówiły posłuszeństwa i Lily z łomotem upadła na klatę.
Uczucie mokrej kałuży na twarzy dawało jej ulgę. Zamknęła oczy i usłyszała czyjeś ciche kroki. Kiedy zatrzymały się przy niej usłyszała.
- Czy ta ziemia jest aż tak wygodna?
Dziewczyna wytrzeszczyła oczy. Bała się, że to jakiś zboczeniec, że za chwilę ją skrzywdzi. Jego głos był pełen tajemnic, pełen dzikości i męskości. Postanowiła się podnieść i stawić czoło obcemu.

Kiedy wstała z ziemi poczuła wstyd, że jest brudna, że być może wygląda jak monstrum, że jej makijaż zapewne spłynął jej aż do pępka. Podniosła niepewnie wzrok i ujrzała go.
Wysokiego, postawnego mężczyznę o rudawych włosach przylepionych do policzków. Jego zaznaczona żuchwa i usta komponowały się ze sobą perfekcyjnie. I te oczy z których biła ciemność przyglądały się uważnie dziewczynie. Ubrany był w długi ciemny płaszcz, Lily nigdy takiego nie widziała. Spuściła wzrok, kiedy on się odezwał.
- Nie wstydź się. - odparł sztywno.
Lily znów na niego spojrzała.
Onieśmielał ją.
- Ja... - zaczęła.
- Jak masz na imię?
- Liliana, wszyscy mówią na mnie Lily. - odparła.
- Liliano... nie śmiałbym pomijać ani jednej litery tego imienia. - odpowiedział takim tonem, że Lil przeszły ciarki.
- Wybierałam się właśnie do domu...
- Własnie widziałem. Czy zamierzałaś pełznąć do swojej rodziny tym brudnym chodnikiem?
Dziewczyna znów poczuła falę wstydu, zalewającą ją od stóp do głów.
- To była chwilowa depresja. - odpowiedziała starając się brzmieć pewnie.
On podniósł jedną z brwi.
- Doprawdy? A cóż takiego się stało?
- Nie znam pana... - odpowiedziała drżącym głosem.
- Milan. - odrzekł. - i nie jestem panem, czy aby nie za dużo Greya się naoglądałaś?
- Przepraszam...
- W porządku. Mogę ci jakoś pomóc?
- Nikt nie może mi pomóc. - uśmiechnęła się czując jak łzy znów napływają jej do oczu. - Straciłam najlepszego przyjaciela.
Milan utkwił wzrok w jej oczach. Ona nie rozumiała kim ten koleś był, dlaczego do niej podszedł i zagadał.
- Jestem całkiem dobrym słuchaczem. - zauważył.
- Nie wiem kim jesteś. - odparła już trochę pewniej. - Nie wiem co zamierzasz zrobić.
- Zamierzam być uchem do którego wlejesz wszystkie swoje troski i cierpienia. - powiedział niczym poeta.
Lily przyjrzała mu się baczniej. Jak można mieć tak piękne i jednocześnie mroczne spojrzenie? Jak można wywołać w ciele zwykłej dziewczyny tyle niepewności ?
- Mój drogi przyjaciel, źle odebrał... moją postawę do niego... - wyjąkała. - ja tę relację traktowałam jak... przyjaźń... on jednak...
- Zatopił swoje uczucia w twoich nieziemsko urzekających oczach?
Lily zesztywniała. Mówiła przy nim tak prostacko. Poczuła się jak papierek po snickersie fruwający z jednego śmietnika do drugiego.
- Tak, zakochał się. - posmutniała znowu. - Ja tego nie chcę...
- Ważne jest, by słuchać głosu własnego serca... nawet jeżeli ma to zranić innych. Decyzję musisz podjąć sama. Życie jest w twoich rękach, twoje serce nie pokocha kogoś z litości. - mówił jakby delikatnie mrucząc co piąte slowo.
- Czy to najdłuższe zdanie jakie powiedziałeś?
Uśmiechnął się na chwilę. Po chwili spochmurniał.
- Lepiej mówić mniej. To bezpieczniejsze.
Lily pokiwała głową ze zrozumieniem, choć nic nie rozumiała.
- Pozwolisz Liliano, że zabiorę cię teraz na gorącą czekoladę? Wyglądasz jak stos kości.
- D-dziękuję, ale się spieszę.
- Uciekniesz mi? - znów się delikatnie uśmiechnął. - Chyba nie zmusisz mnie do tego bym cię gonił?
Lily poczuła nutę strachu. KIM TY DO CHOLERY JESTEŚ...
- Dobrze. - odpowiedziała i sama się sobie dziwiła, że to powiedziała.

Milan szedł z nią ramię w ramię. Bez słowa. Jego kroki były ledwie słyszalne, kiedy Lil co chwilę wchodziła w jakąś kałużę z piskiem.
- Wstydzę się tak wejść do środka. - odparła zauważając z daleka kawiarnię CHOCOLATE KINGDOM
- Spokojnie, o tej porze jest już zamknięte. Moja znajoma otworzy kawiarnię tylko dla nas.
"CO" zaistniało w głowie Lily. Miał az tak nudne życie by zabierać randomową laskę do zamkniętej kawiarni?
Kiedy doszli do figlarnych schodków w kształcie tabliczki czekolady, drzwi otworzyła im murzynka z wielkim rzędem białych zębów.
- Cześć, wchodzcie, przemokliście.
- Riko... proszę naszykuj suche ubranie dla panny Liliany.
- Już naszykowałam, po twoim telefonie włączyłam już czekoladę do grzania.
- Świetnie. - odparł bez krzty zadowolenia w głosie.
- Stolik pod oknem, zapraszam. - wskazała ręką Riko.
Milan skinął głową w akcie podziękowania.
- Ciebie Lily zapraszam na górę, przebierzesz się.
- Naprawdę nie trzeba.
- Wyglądasz jak zmoknięta kuna, jeszcze się rozchorujesz!
Lil nie dała się więcej namawiać. Zmoknięta kuna wygląda gorzej od zmokniętego psa. Tak więc ruszyła pędem za Riko. Nieznaną, drobną kobietą, która prawdopodobnie była szefową chocolate kingdom.
Lily dostała ciepły jasno-różowy sweter i dżinsy. O dziwo, wszystko leżało jak ulał.
- Wyglądasz jak cukiereczek. - oparła się o drzwi Riko. - Ogarnij ten makijaż i zapraszam na dół.
Lily podeszłą do lustra i gdy zobaczyła swoją twarz stwierdziła, że jednak warto było zainwestować w te cienie tyle hajsu. Prawie sie nie rozmazały. Postanowiła domyć brudne od tuszu policzki i spierzchnięte usta. Kiedy wyglądała już w miarę wyjściowo, wzięła głęboki wdech i zastanowiła się: " CO TU SIĘ ODMAŁYSZA?"
Po czym zeszła na dół..

Milan siedział przy stole, jego ubranie było suche, jego włosy były jeszcze delikatnie wilgotne, ale wyglądał zdecydowanie lepiej od Lily.
- Nie kazałaś mi zbyt długo na siebie czekać. - odparł mierząc ją wzrokiem od dołu do góry.
Lily poczuła napływ gorąca, więc postanowiła usiąść zanim zemdleje.
- Dziękuję za ubranie. - skierowała słowa w stronę Riko.
- Czekolada już się robi. - oparł ręce o blat rudowłosy mężczyzna.
W tym świetle jego włosy skrzyły się na setki barw, od bieli do ciemnego brązu.. tak jakby każdy włos miał swój zarezerwowany kolor.
- Zapewne zastanawiasz się dlaczego jakiś obcy facet zaczepia cię na ulicy i "porywa" na czekoladę. - przemówił z nutą grozy w głosie.
- Tak...
- Uwielbiam czekoladę. Każdy jej łyk przynosi mi spokój i opanowanie.
- A... ja? Dlaczego mnie tu zabrałeś. Nie znamy się.
- A czy Romeo i Julia znali się już przed swoimi narodzinami?
Lily przygryzła wargę.
- Po prostu wzbudziłaś we mnie pewne ludzkie odczucia zwane... przykrością? Zrobiło mi się przykro widząc cię leżącą w brudnej kałuży, niczym bezdomny po kilku trunkach.
- Nie myślałam... że wyglądałam aż tak źle.
On zmarszczył brwi.
- Jesteś zestresowana... - zauważył oblewając ją wzrokiem tak męskim, że jajniki Lily zaczęły grać marsza.
- Jesteś stąd? - zapytała spoglądając na niego spod oka.
- Można tak powiedzieć.
- Czyli nie stąd?
- To pytanie wykracza poza wszelkie granice. - odparł sztywno. - Pij, zagrzej się.
Lily pokiwała głową. Pijąc czekoladę czuła na sobie jego wzrok, czuła bijące od niego ciepło.
- Studiujesz?  - zapytała przyglądając się czekoladzie.
- Studiuję samotne życie.
- Oh...
- A Ty?
- Teraz idę na pierwszy rok studiów,.. farmacja.
- Interesujące... interesujesz się.. - tu się zaciął. - sprzedawaniem w aptece?
- Sądzę, że farmaceuta nie raz potrafi doradzić lepiej niż lekarz.
- Nie potwierdzę, z żadnym nie miałem styczności.
- Nie leczysz się?
On podniósł brew.
- A czy powinienem?
Lily poczerwieniała.
- Nie... - wybełkotała cicho.
- Ja... nie choruję. - odpowiedział.
- Masz nieziemską odporność? - spojrzała na niego.
- Dokładnie tak... - uśmiechnął się tajemniczo. - nieziemską...


Wieczorem