poniedziałek, 3 grudnia 2018

- Rozdział 16 -

Minęły cztery dni od upadaku z konia. Stan Lily poprawił się znacznie po specjalnych- autorskich specyfikach Helgi stworzonych m.in. z koziego mleka.
Przeglądając się w lustrze, dziewczyna mogła zaobserwować kolorowe siniaki zdobiące jej kość ogonową, uda i ramiona. Ubieranie się jak i kąpiel nie sprawiały już jej nieznośnego bólu, więc Milan zdecydował, że niedługo będą mogli kontynuować swoją podróż do Laiderii.
Rekonwalescencja w domu Helgi i Franka pozwoliła Lily zasmakować życia na odludziu. Na odludziu, gdzie nie było żadnego innego domu gdzie nigdy nie słyszano o słowie "cywilizacja".
Tego dnia dziewczyna pomagała Heldze doić kozy. Starsza kobieta była dobrym nauczycielem. Nauczyła Lily jak naciskać wymiona kozy, by swobodnie wyleciało z nich mleko, a sama koza nie czuła się molestowana.
Zabawa z kozami pozwoliła dziewczynie zapomnieć o tym, że zmierza do nieznanego jej miejsca z dziwnym jegomościem, pozwoliła zapomnieć o jej dotychczasowym życiu. Lily zdecydowała żyć chwilą, brać ją garściami i nie myśleć o tym co będzie jutro.
- Mogę cię na chwilę zostawić? Jadę z Frankiem do miasta po zakupy. - odezwała się nagle Helga.
- Tak, dam radę.
- Jeżeli miałabyś jakiś problem, to Milan gdzieś tu krąży. - odparła rozglądając się i poszukując młodego mężczyzny wzrokiem.
- Niech pani będzie spokojna, poradzę sobie. - odpowiedziała z uśmiechem.

Kiedy Helga odeszła, Lily chwyciła szklankę, którą wcześniej przyniosła i zaczęła doić sobie do niej świeże, ciepłe mleko. Rzeczywiście, jakoś jej to szło. Koza nie narzekała, mleko leciało, a słońce zaczęło zachodzić otulając ziemię ciepłą narzutą utworzoną z jego złocistych promieni.
Po chwili szklanka była już pełna, Lily usiadła obok kozy i napiła się napoju bogów. Mleko wzbudziło w niej cudowne uczucie, prawie takie, jakie wzbudza widok muskularnego murzyna zrywającego z palmy kokosy w samych slipach na tle wschodzącego słońca na wyspie rozpusty i pożądania.
Mleko było przepyszne. Lily poklepała kozę po zadku w celu uznania i pochwały po czym zajęła się dokańczaniem napoju.
- Śmiem wtrącić, że...
- Oj nie śmiej, nie śmiej. - przerwała.
Stał za nią. Wyczuła jego zapach. Zapach świeżości, zapach dzikiego lasu pełnego dzików skąpanych w trawie cytrynowej.
- Liliano myślę, że za kilka dni możemy wyruszyć w dalszą podróż.
- Cieszę się, że myślisz Milanie. - odpowiedziała równie sztywno nie odwracając się do niego.
Nadal siedziała na trawie głaszcząc kozę i patrząc na zachód słońca.
- Widok jest wart grzechu nieprawdaż? - zapytał.
Wtedy dopiero na niego spojrzała.
- Jaki grzech masz na myśli?
- Na myśli mam zbyt wiele grzechów.
- Związanych z czym?
- Między innymi z tobą. - odparł.
Ciało Lily przeszyły dreszcze, poczuła jak ciepło odchodzi z jej palców u stóp a jej ciało ogarnia chłód.
- Czyli? - zapytała nie będąc pewną czy na pewno chce znać odpowiedź.
- Liliano, twoja ciekawość budzi we mnie dziwne uczucie, które nazywacie...
- Wkurwieniem?
- Można to tak ująć. - odpowiedział.
Widząc, że dziewczyna nie odpuści westchnął ciężko i usiadł na trawie po drugiej strony kozy. Lily nie mogła zobaczyć jego twarzy, gdyż zasłaniały ją obfite poślady zwierzęcia.
- Liliano, sama zaproponowałaś mi wczoraj brak wzajemnej tolerancji.
- Uh... zaproponowałam? To było stwierdzenie. - prychnęła.
Milan możliwie, że pokiwał głową. Nie wiem, dupa kozy go zasłaniała.
Zapadła chwilowa cisza, której Lily nienawidziła, dlatego łaskawie się odezwała:
- Podoba mi się tu. Jest tak... inaczej niż na co dzień.
- Cieszę się, że twoja ludzka dusza kwiczy z radości na tak zwyczajne miejsce jak to.
Lily spojrzała na niego spod kozy.
- Nic mi w duszy nie kwiczy. - odparła z uśmiechem.
- Chciałbym, żeby zakwiczało choć trochę tolerancji do mojej osoby.
Dziewczyna przewróciła oczami. Facet był irytujący, raz był dziwny, raz był dość chamski, a kolejnego dnia był całkiem do życia.
- Trzeba chyba na to zapracować. - odezwała się.
- Co mogę więc zrobić?
"Spadać stąd" pomyślała.
- Mógłbyś wyrażać się w normalniejszy sposób?
- Wyrażam się dość prymitywnie, ponieważ chcę żebyś rozumiała co mówię. - odpowiedział.
- Nie. Kiedy mówisz, zaczynam wątpić w moje zdolności językowe.
Milan pokiwał głową w zrozumieniu.
- Ekhm... może opowiesz mi co mnie czeka na miejscu?
- Światło. - odpowiedział krótko.
Cisza.
- To tyle? - parsknęła. - Światło miałam też w domu.
Milan się zaśmiał.
- Liliano doprowadzasz mnie do łez.
- Słucham?
- Próbuję się wyrażać jeszcze prymitywniej, byś nie czuła się zakłopotana.
- Oh dzięki stary. - prychnęła.
- Stary?
- Tak. - odpowiedziała. - Tak mówi się do... znajomych.
- Znajomych? Masz na myśli znajomych, którzy się tolerują? - dociekał. - Czy to oznacza, że nasza tolerancja nie jest już równa zeru?
- O matko, jesteś gorszy niż zwykle. - jęknęła chowając twarz w dłoniach.
- Liliano, staram się dopasować. Proszę o jakieś słowa motywacji.
- Ok, przymknij się.
Cisza.
- W porządku. - zaczął sklejać zdanie. - Czy zamierzasz siedzieć na tej nieczystej, spowitej wydalinami trawie aż do świtu?
- Zamierzam się przejść. - odpowiedziała.
- Czy mogę ci akompaniować w tej przygodzie?
Lily skrzywiła się.
- Milanie... - zaczęła.
- Liliano?
- Milanie, czy ty coś piłeś?
- Powiem ci tak stara...
- Stara? - wykrztusiła. - Powiedziałeś do mnie stara?
Milan wyglądał na zakłopotanego.
- Czy nie tak mówią do siebie znajomi?
- Żałuję, że poprosiłam cię o bycie 'normalnym'. Przez to stałeś się jeszcze bardziej nienormalny.

Zdecydowali się przejść po posiadłości Franka i Helgi, która była ogromna. Szli w ciszy przyglądając się zachodzącemu słońcu.
- Dziwnie się czuję. - powiedziała by przerwać ciszę.
- To zapewne obolałe mięśnie odbijają się na twym samopoczuciu.
- Nie o to chodzi, mam wyrzuty sumienia co do Nylana...
- Co cię dręczy Liliano?
- To, że się nie odzywa. Rozumiem go, jest na mnie wściekły, dwa razy dałam mu kosza. Raz prosiłam go o pocałunek, a zaraz go za niego opieprzyłam. Jestem nienormalna.
Milan słuchał w milczeniu.
- Do tego jest teraz w wojsku, nawet nie wiem w jakim... wyjechał i nie wiem co się z nim dzieje. Nie wiem czy kiedykolwiek się spotkamy.
Milan nadal słuchał.
- On pewnie cierpi... ja... jestem strasznym zwyrodnialcem psychicznym... - prawie wyszlochała. - Cholera, mógłbyś się odezwać?
- Liliano.
- Co?
- Odezwałem się, tak jak prosiłaś.
Dziewczyna jęknęła cicho.
- Boże, jeszcze do tego jestem z tobą w drodze do Nibylandii.
- Myślę, że to niewłaściwa nazwa na miejsce które na ciebie czeka.
- Myślę, że mam to gdzieś Milanie, wiesz?
Mężczyzna się zatrzymał.
- Co jest? - zapytała niezainteresowana.
- Nie jestem dobrym doradcą ani pocieszycielem. Jedyne co mogę uczynić to wprowadzić cię w jeszcze większą depresję i załamanie nerwowe... - zaczął.
- Zajebiście trafiłam w takim razie! - prychnęła opierając się o jedno z drzew.
- Nieopodal jest jezioro. Nie chciałabyś się mu przyjrzeć?
- Jest tego warte?
- Nie wiem, nigdy nie zamierzałem go kupować.
Dziewczyna przekręciła oczami.
- Idźmy.

Wychodząc z posiadłości Helgi i Franka wstąpili na cienką, polną uliczkę prowadzącą pod górkę. Lily szła z tyłu, nie chciała odzywać się już do Milana. Sam powiedział, że jej nie pomoże. Spojrzała na swoje buty, Nylan pomagał jej je wybrać. Uwielbiał bordowy kolor. Młoda przedstawicielka homo sapiensów zamyśliła się dogłębnie i przez to nie zdała sobie sprawy ile czasu mogło minąć.
Milan wybudził ją z zamyślenia kilkukrotnym powtórzeniem słowa:
- Smalec, smalec, smalec...
Dziewczyna spojrzała na niego.
- Zdurniałeś? Jaki smalec?
- Liliano od około 10 minut przemawiałem do ciebie przeróżnymi słowami, w przeróżnych językach o różnych znaczeniach. Jedynie słowo "smalec" wzbudziło twoje zainteresowanie. Czy mam rozumieć, że spożywasz takie produkty prowadzące do zapchania twoich naczyń krwionośnych w niedalekiej przyszłości?
Lily otworzyła usta.
- Nic nie mów, spójrz. - odparł wskazując jej ręką niewielkie jeziorko.
Nie wyglądało jakoś specyficznie, było zwykłe, ale jednak miało to coś. Wokół rosły kolorowe kwiaty, a na wodzie pływały dwa łabędzie. Wierzby rosnące przy jeziorze pięknie skłaniały się ku niemu, co wyglądało naprawdę obłędnie.
- Całkiem tu ładnie. - odpowiedziała z uznaniem. - W końcu czymś mnie zaskoczyłeś pozytywnie.
Na twarzy Milana pojawił się cień uśmiechu. Tylko cień.
Lily czuła się smutna, pełna wyrzutów, pełna wspomnień. Postanowiła rozproszyć te emocje niczym sim, który by oczyścić się z negatywnych emocji bierze zimny prysznic.
Zaczęła zdejmować bluzkę którą na sobie miała. Następnie zdjęła spodnie. Nie pozostała jednak w samej bieliźnie, o nie. Pod bluzką miała dość długą koszulkę, która zasłaniała jej pośladek lewy oraz pośladek prawy.
Powolnym krokiem, nie zwracając uwagi na obecność towarzysza, weszła do jeziora. Poczuła chłód obejmujący jej ciało. Jednak wchodziła dalej, aż zanurzyła się po same cycki. Mimo lata, woda o tej porze dnia nie była ciepła. Dziewczyna spojrzała na łabędzie. Nie wystraszyły się jej. Siedziały w rogu i przyglądały się całej sytuacji. W tym momencie Lily zastanowiła się, jak to jest być łabędziem.
- Liliano.
Nie zareagowała.
- Liliano.
- Cii... - przyłożyła palec do ust. - Słyszysz?
Milan skupił się tak, że jego oczy przestały mrugać, przestał oddychać i prawdopodobnie trawić.
- Nie słyszę nic poza twoim poirytowanym tonem głosu. - odparł nabierając powietrza do płuc.
- Właśnie. Jak tu cicho. - zachwyciła się. - Czuję się tu taka... zrelaksowana.
- Przynosi to radość mojemu zgorzkniałemu i twardemu sercu.
- Nie bądź taki sztywny. Rozerwij się! - pisnęła chlapiąc w jego kierunku wodą.
Milan zmarszczył brwi.
- Chodź tutaj. - zachęciła uśmiechem.
- Twój uśmiech Liliano jest dość niecodzienny, istnieje więc wysokie prawdopodobieństwo, że kryje się za nim chęć mordu mojej osoby.
- Gdybym chciała coś ci zrobić, uwierz, że dawno bym się do tego posunęła. Chodź.
Milan nie wyglądał na przekonanego. Oczywiście, nie bał się Lily i możliwej próby zabójstwa poprzez utopienie. Bał się zmoczenia swojego bladego ciała.
- Niestety, jestem pokryty warstwą balsamu.
Lily zachichotała.
- Kto jak kto Milanie, ale Ty? Dziwak nad dziwakami, udający pana i władcę balsamujesz się w łazience jak panienka?
- Liliano, gdybyś zdawała sobie sprawę z poziomu wysuszenia mojej skóry, twoje kąciki nie drgnęłyby nawet w półuśmiechu.
- Masz problemy skórne? - zapytała.
- Owszem, jestem chodzącym sucharem. Słońce jak i woda sprawiają, że moja skóra staje się niemiłosiernie szorstka, przez co rozerwałem już niejedno odzienie.
- Milanie, ale kogo obchodzi twoje odzienie, możesz je zdjąć.
Milan wyglądał na zaskoczonego. Chyba pierwszy raz ktoś w życiu go zaskoczył. Możliwe, że pierwszy raz zaskoczyła go półnaga kobieta zanurzona w wodzie.
- Liliano, nie chcę wzbudzić w tobie odruchów pożądania i podniecenia.
Dziewczyna parsknęła.
Zakrztusiła się śliną i zaczęła się dusić ze śmiechu.
Wybalsamowany mężczyzna obserwował jak dziewczyna wyśmiewała jego jak najbardziej istniejącą pociągającą sylwetkę.
- Oh, rozbawiłeś mnie. Może kiedyś cię polubię. - odparła wycierając łzy spowodowane śmiechem.
Milan nadal stał i patrzył. Lily zaczęła nurkować i wypływać. Nurkować i się wynurzać. Bawiła się jak małe dziecko. Świetnie się czuła. Kiedy zanurkowała raz jeszcze i wynurzyła się, ujrzała przed sobą Milana. Był w wodzie. Stał sztywny, wyprostowany i przerażony.
- Cześć obiekcie pożądania i podniecenia. - zaśmiała się spoglądając w jego nieruchome gałki oczne.
Poruszyły się i wwierciły się w jej oczy.
- Jak się czujesz Milanie?
Mężczyzna wyglądał na pustego w środku. Lily miała wrażenie, że przebywa z dmuchaną lalą z sexshopu.
- Milanie, zaszczyć mnie choć jednym słowem z twoich ust.
- Liliano.
- Wspaniale. Żyjesz. - zachichotała.
- Liliano, jesteś bardzo wesoła.
- Tak, choć przez chwilę czuję sens życia.
Dziewczyna przejechała mokrymi rękoma po swoich włosach. Była cała mokra. Dopiero po chwili zwróciła uwagę na to, że Milan zdjął koszulkę. Był biały jak śnieg, przez to jego rudoblond włosy wyglądały na dość ciemne. Mężczyzna nie był wychudzony, ale nie był też sześciopakiem z siłowni. Wyglądał idealnie. Jak młody Zeus. Najwyraźniej zauważył wzrok Lily pełzający po jego obojczykach.
- Liliano czy poddajesz mnie ocenie?
Wyrwał ją z zamysłu.
- Nie. Już dawno cię oceniłam.
- Słucham werdyktu. - odparł bez cienia nadziei.
- Jesteś dziwakiem. - uśmiechnęła się.
- To już wiem. - odpowiedział a jego kąciki zadrżały.
Dziewczyna postanowiła jakoś rozluźnić tego specyficznego człowieka, który możliwe, że nie był nawet człowiekiem. Z silnego zamachu ochlapała go wodą tak, że mężczyzna mrugnął, a to już coś!
- Liliano, co to było? - zapytał.
- Próba ożywienia twojej martwej duszy.
- Tej duszy nie ożywi nikt. - odpowiedział neutralnie.
Dziewczyna podniosła jedną brew.
- Jak mogę cię więc zachęcić do zachowywania się w miarę żywo?
- Baw się, korzystaj. Ja postoję.
- W tej wodzie? Tak o, na środku jeziora?
- Owszem, czy będę dla ciebie przeszkodą jeżeli postanowię tu pozostać na czas nieokreślony?
- Rób co chcesz, ja nie zamierzam moczyć dupy w jednym miejscu. - zaśmiała się jeszcze raz ochlapując go wodą.




poniedziałek, 12 listopada 2018

- Rozdział 15 -

Godzina 4:15 nad ranem.
Konie pędziły jeden za drugim, pomimo kamieni i ziemi uderzających w twarz Lily spod kopyt konia Milana można było powiedzieć, że było miło. Lily nie miała doświadczenia w jeździe konno. Jedynym przeżyciem z końmi w życiu młodej kobiety było uczestnictwo w parodii reklamy Oldspice.
Prawdopodobnie dzień zapowiadał się dość pogodnie, był to początek września, jednak temperatura rozpieszczała wszystkich oplatając kraj ciepłym obłoczkiem . Lily postanowiła pozwolić ponieść się chwili, zdecydowanie chwyciła mocniej lejce i zaczęła nimi wymachiwać w sposób jaki zapamiętała z westerna, którego oglądała z ojcem w wieku 9 lat.
Koń rzeczywiście trochę przyspieszył, dziewczyna poczuła się wspaniale, wiatr we włosach, ekscytacja i adrenalina spowodowana lekkim strachem spowodowały, że chciała więcej. Zaczęła naganiać konia by biegł jeszcze szybciej. Poczuła się lepiej, tak jakby uciekała od wszystkich problemów i ostatnich niemiłych doświadczeń związanych z jej rodziną i Nylanem. Nie przejęła się nawet krzykiem Milana jadącego za nią, który nakazywał jej zwolnić.
Gnała, a raczej to koń gnał, a ona razem z nim. Miała ochotę uciec, zostawić wszystko w tyle i zostać sama, by móc rozpocząć nowe życie i poznać nowych ludzi, którzy i tak później okazaliby się chujami jak cała reszta.
Pogrążyła się w myślach i odpłynęła na chwilę. Niestety jej chwilowa nieobecność duchowa spowodowała brak kontroli nad koniem na którym siedziała. Zwierzę natychmiastowo się zatrzymało przerażone urwiskiem do którego się zbliżali i stanęło na dwóch tylnych nogach zrzucając młodą kobietę z łomotem na ziemię.
Lily zapamiętała tylko spanikowany krzyk Milana i ból promieniujący po jej całym ciele.

Jakiś czas później:
- Otwiera oczy - odezwał się kobiecy głos.
Lil' ujrzała trzy postacie za mgłą, pomrugała chwilę by złapać ostrość i zauważyła, że jest w domu. Obok niej siedziała Helga przykładając coś zimnego do jej czoła, a nad łóżkiem stał jej mąż Frank i Milan z założonymi rękoma i zmarszczonymi brwiami.
- Ja... - zaczęła próbując usiąść.
- Nie - złapała ją za ramiona Helga - Leż, musisz odpocząć.
Dziewczyna nie protestowała, bolały ją plecy, kość ogonowa, tyłek i głowa.
- Lily, powiedz co czujesz. - Poprosiła kobieta. - Jeżeli będzie z tobą źle, Frank zawiezie cię do szpitala.
- Nie... - zaprotestowała słabo. - Jestem tylko... obolała.
- Oh Frank obawiam się o jej głowę, co jeśli coś się jej stało? - zamartwiała się Helga.
- Musimy ją obserwować.
Lily spojrzała szybko na Milana. Przyglądał się jej w skupieniu, jego mina nie wyglądała na złą, lecz na neutralną. Przez chwilę zastanowiła się jak bardzo musiał być w tej chwili na nią wkurzony.
- Milan... - zaczęła. - Nie powinnam tak szybko jechać...
- Owszem Liliano. - odparł. - Nie powinnaś.
Dziewczyna znacząco pokiwała głową.
- Skarbie, proszę, zrobiłam ci miętę. - odezwała się Helga podając dziewczynie gorący napój.
- Dziękuję.
- Dobrze, zostawimy cię, żebyś odpoczęła. - odparł Frank. - Będziemy na dole, gdyby coś się działo, śmiało wołaj. - dodał z uśmiechem.
- Jasne.
I wyszli. Zostawili ją z parującą miętową herbatą i uchylonym oknem. Leżała patrząc w obraz na ścianie przed sobą. Przedstawiał syna Helgi i Franka, Williama, który wypiął na nich dupę i uciekł za granicę zostawiając rodziców z długami które sam zaciągnął.
Nie wiadomo kiedy oczy Lily się przymknęły i zasnęła.

W śnie ukazał się jej uśmiechnięty Nylan w wojskowym mundurze trzymający bukiet kwiatów.
- Tęskniłaś? - zapytał ukazując szereg białych zębów.
- Tak! Bardzo. - pisnęła rzucając się mu na szyję.
Czuła jego zapach, męski intensywny jak zwykle. Czuła go pod palcami, był jakby prawdziwy.
Poczuła silne uczucie tęsknoty i zapragnęła spojrzeć w oczy swojemu jedynemu przyjacielowi. 
Jednak kiedy to zrobiła z krzykiem odskoczyła w tył.
Z oczu Nylana lała się krew, gałki były nieruchome i tępe. Uśmiech z twarzy chłopaka zniknął a jego miejsce zastąpił ponury grymas. Na sercu trzymał rękę, która była cała we krwi sączącej się z jego klatki piersiowej.
- Nylan! - wrzasnęła.
- Widzisz do czego mnie doprowadziłaś? 
- Ja...
- Przez ciebie pękło mi serce głupia pizdo. - odparł dość miłym tonem.
Lily upadła na kolana i zaczęła gorzko płakać, tak mocno, że aż się obudziła.

Otwierając oczy ujrzała zamykające się drzwi pokoju.
- Kto tam? - zapytała powoli siadając na łóżku, co sprawiło jej wiele bólu.
Ujrzała, że drzwi znów się otworzyły. Do pokoju wszedł Milan i jego rudawo złote włosy.
- Ah... myślałam, że to Helga. - odparła.
- Ja... - zająkał się pierwszy raz. - Chciałem tylko sprawdzić jak się czujesz.
- Bez zmian. 
Mężczyzna podszedł do łóżka i unikając kontaktu wzrokowego spojrzał na starą lampę znajdującą się na szafce nocnej tuż obok łóżka na którym konała z bólu Lily.
- Dziękuję za troskę. - odezwała się trochę ironicznie dziewczyna. Tak naprawdę nie zamierzała mu za nic dziękować, to on ją tu sprowadził, on był wszystkiemu winien.
- To dla mnie przyjemność. - odparł na chwilę spoglądając jej w oczy. - Powinienem był bardziej cię pilnować.
- Nie potrzebuję niańki. - odpowiedziała.
- Chyba jednak potrzebujesz. Jesteś strasznie nieposłuszna.- powiedział spuszczając wzrok na swoje dłonie.
Pierwszy raz Lily ujrzała w nich coś innego niż mrok i ciemność. Ujrzała w nich poczucie winy. Nie wiadomo czemu w takiej postaci wyglądał dla niej uroczo. Czy naprawdę tak bardzo walnęła się w głowę? Ktoś taki jak Milan nie mógł wyglądać uroczo. 
- Ta lampa. - zaczął wskazując wzrokiem stary przedmiot trochę obrośnięty kurzem. - Przypomina mi moją matkę.
- Też była taka zaniedbana? - zaśmiała się ale widząc oburzony wzrok Milana zakryła usta dłonią.
- Chyba czujesz się lepiej. - odparł.
- Przepraszam... musiałam coś palnąć, żeby zapomnieć o pulsującej kości ogonowej. 
Milan pokiwał głową.
Zapadła niezręczna cisza, którą Lily postanowiła przerwać:
- Więc... - zaczęła niepewnie. - Co takiego ma ta lampa co przypomina ci o mamie?
Mężczyzna westchnął, spojrzał raz jeszcze na naprawdę zakurzony i zniszczony przedmiot, który widocznie przeszedł w swoim istnieniu dość dużo i głosem delikatnym niczym jedwab odrzekł:
- Została zrobiona z sukni, którą moja... matka miała na sobie wydając mnie na świat.
Lily prawie się zaśmiała. Doprawdy? Matka zamiast zająć się rodzeniem stwierdziła, że wpierw zedrze kiecę i oblecze nią lampę?
- Od razu po moich narodzinach zmarła. - dodał ponuro.
Dziewczyna spoważniała i poczuła się głupio swoimi wybuchami śmiechu.
- Czyli ten materiał naszyty na lampie to ta suknia? - zapytała zmieszana.
- Tak. 
- Piękny materiał - uśmiechnęła się przyjaźnie Lily. - Ta suknia musiała być piękna.
Kąciki ust mrocznego dotąd faceta zadrżały w półuśmiechu. Było widać, że chciał zachować twarz obojętnego emo-licealisty, jednakże z jego twarzy tym razem zabiło ciepło.
- Lampą obdarowałem Helgę i Franka, bo to oni często zastępowali mi rodziców. Ten przedmiot mogłem podarować tylko im, nikomu innemu na świecie tak bardzo nie jestem wdzięczny jak im.
Lily patrzyła na zdruzgotanego chłopaka i poczuła żal. Usiadła na skraju łóżka czując na sobie wzrok Milana i cicho jęknęła czując piekący ból na łokciu. Dopiero teraz ujrzała na nim plaster, widocznie nie tylko była poobijana, ale również pozdzierana ze skóry.
Nie myśląc wiele położyła swoją dłoń na dłoni Milana i spojrzała mu w twarz.
- Bardzo ci współczuję, że jej nie poznałeś.
Mężczyzna wyraźnie zdziwiony tym gestem nie zabrał ręki. Przełknął ślinę i uśmiechnął się.
Tak. Uśmiechnął się. I to dość szczerze.
- Rozumiem, że od tej chwili się tolerujemy? - zapytał.
- Możemy spróbować. - odpowiedziała nie wierząc w swoje słowa.
Na chwilę zapadła cisza. Rozległy się kroki na schodach. Milan cofnął dłoń i zrobił dwa kroki w tył.
Do pokoju wszedł Frank.
- Głodni? - zapytał. - Helga zrobiła pampuchy, Lily czy dasz radę zejść na dół?
- Możemy spróbować. - odparła i jeszcze raz uśmiechnęła się do Milana, który wyglądał tak... normalnie? Tak. Wyglądał całkiem inaczej, jego rudawe włosy były trochę w nieładzie, jednak twarz, na której nie znajdowała się ani jedna zmarszczka mimiczna tym razem ukazywała delikatny uśmiech co wyglądało dość... pociągająco dla dziewczyny.
Już dawno zauważyła jego nienaganną urodę, jednak tego dnia zauważyła w nim coś więcej. Szkoda, że nie wiedziała jeszcze co.

Późny wieczór:
Kiedy Frank, Helga i Milan poszli doić kozy za domem, Lily postanowiła trochę się zrelaksować. Nalała do wanny gorącej wody i skradła jedną buzującą bombę do kąpieli z szuflady Helgi. Zrzucając z siebie ubrania czuła ból w każdej części ciała. Łzy przymgliły jej obraz widzenia, jednak kiedy zanurzyła się w wannie poczuła się lepiej niż kiedykolwiek.
Buzująca bomba o zapachu truskawkowym zmieniła kolor wody na różowy i nadała jej niesamowicie słodki zapach.
Dziewczyna spróbowała rozprostować nogi, jednak nie dała rady.
Leżąc w różowej wodzie wyobraziła sobie siebie siedzącej w wannie pełnej krwi. Czy ktoś prócz rodziców by się przejął? Nylan i tak wyjechał, pewnie nigdy nie wróci. Poza nimi nie miała nikogo kogo mogłaby obchodzić. Przez myśl również przemknęło jej wspomnienie z nocy po balu z Nylanem. Kiedy razem weszli do rzeki. Obydwoje byli pijani. Obydwoje dali ponieść się chwili i szaleńczo obściskiwać w wodzie. Lily znów poczuła poczucie winy że pozwoliła mu na to tamtej nocy. Dla niej pocałunki z Nylanem nie znaczyły nic, pozwoliły jej się chwilowo odstresować. Tyle.
Woda zaczęła stygnąć. Dziewczyna zaczęła się myć, choć nie czuła się na siłach by robić cokolwiek. Po tej pseudo kąpieli wyszła z wanny pochylając się w przód jak staruszka. Owinęła się ręcznikiem i dopiero wtedy zauważyła, że nie wzięła z pokoju czystych ubrań.
Uchyliła drzwi łazienki sprawdzając czy nikogo nie ma.
Było cicho. Najwidoczniej wszyscy doili dalej kozy. Helga twierdziła uparcie, że mleko jej kozy ma magiczne właściwości i od razu postawi Lily na nogi.
Dziewczyna na paluszkach wyślizgnęła się z łazienki i idąc tyłem do pokoju zaczęła rozglądać się po korytarzu. Kiedy poczuła na plecach klamkę swego pokoju wyciągnęła rękę do tyłu i otworzyła drzwi. Wchodząc tyłem zrzuciła z siebie ręcznik i zamknęła drzwi.
Kiedy się odwróciła nagle krzyknęła. W jej pokoju stał Milan z równie zdziwioną miną jak dziewczyna. Lily szybko chwyciła ręcznik z ziemi i zakryła się nim czując, że jej policzki zaczęły robić się czerwone ze wstydu.
- Co ty tu robisz do cholery? - warknęła przez zęby.
- Dlaczego chodzisz nago po domu Helgi i Franka? - zapytał.
- Ja... - zaczęła. - Uh... kąpałam się. Matka cię nie nauczyła  że nie wolno wchodzić do czyjegoś pokoju?
- Nie mam matki.
No tak. Lily zbeształa siebie w myślach, zapomniała, że matka Milana zmarła przy porodzie.
- Widziałeś wszystko? - wyjąkała.
- Wszystko?
- Chodzi mi...
- Mam wymienić co widziałem?
- Nie! - pisnęła. - Powiedz, że nic nie widziałeś.
- Dobrze, akurat mrugałem.
Lily spuściła wzrok na swoje stopy. Jej policzki paliły ją ze wstydu a jej kość ogonowa paliła ją z bólu
- Czy mam uznać, że już się nie tolerujemy?
- Tak, a teraz mógłbyś wyjść? - zapytała grzecznie otwierając mu drzwi.
- Nie widzę przeciwwskazań. - odparł. - Choć nie ukrywam, że zasmucił mnie tak krótka tolerancja z twojej strony.
- Wątpię. - uśmiechnęła się sztucznie wskazując drzwi.
Kiedy Milan przeszedł obok niej poczuła jak jego zapach otulił jej ciało. Było to bardzo przyjemne. Pachniał lasem, pachniał jak świeżo ścięta choinka, jak liście na jesień... Oj chyba naprawdę mocno upadła na głowę.

niedziela, 11 listopada 2018

Streszczenie

Streszczenie najważniejszych faktów:


1. Liliana Evans, 19letnia dziewczyna, której celem jest zostanie farmaceutką, sprzedawanie antybiotyków, testów ciążowych i czegoś na kaszel. Pewnego dnia dowiaduje się o mrocznych faktach z jej przeszłości. Tak naprawdę nosić powinna nazwisko Jovial, które nosiła jej matka Sophie będąca kobietą z nieciekawą przeszłością, która zginęła w niewiadomych okolicznościach tuż po porzuceniu Lily w parku myśląc iż dziecko jest martwe. Prawdziwym ojcem Lily jest Gerard, nazwisko nieznane, dawny władca Aspen - krainy spowitej złem i chłodem. Na razie nie jest wiadome czy mężczyzna nadal żyje.
2. Dotychczas młoda dziewczyna prowadziła zwyczajne życie w Westport w Irlandii północnej mieszkając w domku jednorodzinnym z ogródkiem wraz ze swoimi adopcyjnymi rodzicami. 
3. Jej najlepszym przyjacielem a jednocześnie tzw. "bratem" jest Nylan - przystojny brunet po uszy zakochany w Lily bez wzajemności. Chłopak spełnił swoje marzenie idąc z wybranką swego serca na bal po którym doszło do incydentu zwanego pocałunkiem spowodowanym upojeniem alkoholowym obydwu bohaterów. Nylan jednakże odebrał ten gest jako nowy rozdział w życiu i wyznaje miłość dziewczynie, która od razu po jego słowach łamie mu serce dając mu drugi raz kosza. Chłopak ma dość, czuje się jak zabawka i pocieszenie, dlatego postanawia odciąć się od Lily i wstępuje do wojska. Żegnając się z dziewczyną ostatni raz wyznał jej miłość i zapytał o jej uczucia. Ta odpowiedziała, że niestety poza niestrawnością po spożyciu alkoholu nic głębszego nie czuje. Młody mężczyzna oznajmił, że w takim razie nie ma do kogo wracać i wyjeżdża do Włoch, do wojska.
4. W życiu Lily obecny jest także Milan, którego wiek dotąd nie został poznany. Jest to mężczyzna, a nie jakiś typowy chłystek z pierwszego roku studiów. Elegancki, jasnowłosy i dobrze wyglądający facet odbierany przez Lily jako dziwak. Milan wyjawia Lilianie zaskakujące wieści na temat jej przeszłości i mówi, że jej miejsce na ziemi znajduje się w Laiderii, cudownej, pięknej i przyjaznej krainie. Milan oznajmia jej także, że to on odnalazł ją jako niemowlę skrytą w źdźbłach mokrej trawy pewnej chłodnej nocy. Przyznaje, że Evansi, czyli rodzice adopcyjni Lily są znakomitymi opiekunami i wychowali ją najlepiej jak mogli, jednak po 19 latach mija okres ważności ochrony jej osobowości. Lily jest spokrewiona bowiem z dawnym władcą Aspen, swoim ojcem Gerardem - tak więc powinna w Aspen pozostać lub zostać zgładzona za zdradę. By zapobiec nieszczęśliwej egzekucji młodej szatynki Milan zabiera ją do Laiderii by nadal pozostała niewidoczną dla krainy zła, by nauczyła się bronić i poznała życie do którego od niemowlęcia tak naprawdę powinna przynależeć.
5. Milan i Lily są w drodze do Laiderii, droga pieszo ma trwać 10 dni, w połowie trasy zatrzymali się u przyjaciół Milana - Franka i Helgi - małżeństwa mieszkającego na odludziu, pasjonatów koni i jednocześnie dobrych ludzi. 

poniedziałek, 26 marca 2018

14. Jazda konno

Po wystawnej kolacji Lily pomogła Heldze posprzątać ze stołu. Mężczyźni pozostali przy stole, bo oczywiście było im zbyt ciężko podnieść śmierdzące tyłki.
Dziewczyna bardzo polubiła starszą panią. Ta, opowiedziała jej wiele o swojej młodości, o farmie i ich synu, który uciekł za granicę i ślad po nim zaginął.
- Nigdy nie szukaliście Waszego syna? - zapytała ciekawsko.
- Szukaliśmy. - oparła się o blat kobieta. - To było 8 lat temu... Policja wstrzymała poszukiwania kiedy otrzymaliśmy list od Williego... - urwała.
Lily wycierała szklanki do sucha nie poganiając kobiety, którą wyraźnie nadal trapiła utrata dziecka.
- Will zawsze był nieznośnym uparciuchem. Nie był grzecznym chłopcem, lubił psocić. - westchnęła ciężko. - Właśnie tego najbardziej mi brakuje... Rok i 23 dni po jego zaginięciu otrzymaliśmy list, w którym William twierdził, że ułożył sobie życie i nie zamierza wracać i utrzymywać z nami kontaktu...
- Jak mógł tak napisać... - zdziwiła się Lily. - Przecież jesteście świetnymi ludźmi...
- Oh Lily... - przerwała jej. - Przed odejściem Willa... Frank miał z nim niesmaczną dyskusję. Wstyd to przyznać, ale nasz syn był złodziejem. Wcześniej mieszkaliśmy we wsi, wśród ludzi... William okradał naszych sąsiadów. On był chory, musiał to robić, powiedział mi to we łzach... - otarła oczy. - Dlatego przeprowadziliśmy się tu... myśleliśmy, że dobrze mu to zrobi. Jednak on po pół roku nie wytrzymał... powiedział, że jedzie do kolegi za granicę w odwiedziny i... nie wrócił. Nie wiem co źle zrobiliśmy... Frank wciąż się obwinia...

Lily zrobiło się przykro, że Helga posmutniała i zniknął jej z twarzy ten szczery i szeroki uśmiech.
- Wie pani co... - zaczęła. - Wasz syn się zagubił, to nie Wasza wina...
- Dziękuję Lily, ale serce matki nigdy nie pogodzi się z takim zachowaniem własnego dziecka. - wzięła głęboki oddech. - Muszę z tym żyć do końca swojego życia.
Dziewczyna skończyła wycierać szklanki, dokończyła rozmowę z Helgą i poszła na górę do przygotowanego wcześniej pokoju.

Zamknęła za sobą drzwi i ujrzała maleńki pokój z jednym łóżkiem i dywanem na ścianie.
Przeciągając się usiadła na łóżku i zapaliła lampkę stojącą na szafce nocnej tuż obok niego.
Przez to, że była przejedzona i jej żołądek zwiększył swoją objętość trzykrotnie, poczuła się senna... Na zewnątrz było już ciemno, niebo było zachmurzone, prawdopodobnie zbierało się na deszcz.
Położyła się i spojrzała w sufit.
Chyba dawno nie był malowany, w rogu wisiała pajęczyna.
Łóżko delikatnie skrzypiło przy jej najmniejszych ruchach, jednak kiedy już ułożyła się do snu usłyszała głos zza ściany.
A dokładniej pomruk.
To był ten jełop - Milan. Rozmawiał z kimś przez telefon. Niestety dziewczyna mimo chęci podsłuchania zasnęła w niekomfortowej dla jej kręgosłupa pozycji.

Otworzyła oczy słysząc spłukiwaną wodę w toalecie. Było ciemno.. przypuszczała, że był środek nocy. Przeciągając się pod miękką kołderką postanowiła rozruszać kości.
Włożyła stopy w papucie, które pożyczyła jej Helga. Wyglądały na mało kobiece, ale dla Lily liczył się gest.
Wychodząc z pokoju na paluszkach zeszła na dół. Nalała do szklanki wody z kranu i wzięła kilka orzeźwiających łyków.
Usłyszała wtedy dźwięk z zewnątrz. Podeszła do okna ze szklanką w dłoni i ujrzała pięknego, czarnego konia którym zachwycała się dnia uprzedniego. Na koniu ktoś siedział. Oh, nie musiała długo się zastanawiać kim była ta osoba.
Miała wrócić do łóżka... jednak jej kobieca ochota wszczęcia awanturę o nic była silniejsza od niej samej.
Założyła buty i bluzę wiszącą na wieszaku i wyszła przed dom.
Milan jej nie zauważył. Jeździł na koniu jak zawodowiec. Najwyraźniej i on i koń byli z tej nocnej przejażdżki zadowoleni. Kiedy dziewczyna stanęła mu na drodze on pociągnął lejce i koń się zatrzymał. Patrzyli na siebie przez chwilę.
- Wiesz, że istnieje coś takiego jak cisza nocna?- zapytała dość ostro.
Milan potarł spoconą szyję i dmuchnął sobie w grzywkę opadającą na jego oczy.
- Obudziłeś mnie. Jakbyś mógł się ściszyć troszkę to...
- Chcesz spróbować? - przerwał jej.
Podniosła lewą brew.
Tak, lewą.
Tylko lewą potrafiła ruszać.
- Chyba nie zrozumiałeś... ja spałam a Ty hałasujesz.
- Nieprawda. - odparł zeskakując z konia. - Przyszłaś tu bo chciałaś.
- Co?
- Chciałaś mnie zaczepić, mam złudzenie, że lubisz to robić.
Dziewczyna poczerwieniała ze złości.
- Twoje złudzenia są równie zjeb.ane jak Ty!
- Jestem pełen podziwu, że Twoje usta potrafią wydać tak brudne i bluzgawe słowa...
- Moje usta potrafią powiedzieć o wiele gorsze rzeczy.
- Zaiste. - Uśmiechnął się.
Zamilkli.
Lily zrobiło się głupio, że tak wybuchła.
- Wybacz ja... - zaczęła i spojrzała na drzwi wejściowe.
- Chcesz spać? - zapytał. - Proponuję przejażdżkę. Powiedzmy... wycieczkę pojednawczą.
- Ale ja nie chcę się z Tobą pojednać... - prawie się zaśmiała.
- Jesteś tak bezczelna, że aż mam ochotę spróbować. Nigdy nie znałem kogoś takiego. To w pewnym sensie inspirujące.
- Jestem inspirująca, tak? - zaśmiała się całkiem szczerze.
Nie odpowiedział.
Lily przestała się śmiać.
- Milan... -zaczęła. - Nie zamierzam się z Tobą zaprzyjaźniać.
- Ja również nie mam takiego zamiaru. Chcę jedynie...
- Spróbować znieść siebie nawzajem? - zapytała.
- Tak... - odparł jak na niego dość niepewnie.
Spojrzał na nią badawczo. Jego oczy przeszyły jej oczy. Poczuła się zmieszana, jego tęczówki miały najciemniejsze barwy świata. Wyglądały niczym tonące w otchłani coś. Lily zerwała kontakt wzrokowy i ujrzała, że jego koszulka była mokra od potu, tak jak jego włosy. Przez chwilę wydawał się być interesującym biszkoptem do schrupania przy kawie, ale właśnie wtedy Lily przypomniała sobie, że przecież to był Milan... i czar prysł.
- M-mówiłeś coś o koniach... - przerwała ciszę.
Skinął głową.
Znów włączył mu się tryb dziwaka.
- I chcesz mnie nauczyć? - dodała.
- Jeżeli masz na to ochotę i siłę, to jak najbardziej. - odparł.
- No w sumie nic lepszego do roboty nie mam.
Milan bez słowa zrobił krok w tył robiąc miejsce dla Lily by mogła swobodnie dotrzeć do konia. Ona niepewnie podeszła do zwierzęcia i przejeżdżając dłonią po jego akamitnym pysku przez szyję aż po siodło zaczęła mieć wątpliwości.
Przypomniała sobie niemiłe zdarzenie, które miało miejsce w jej 6 urodziny. Rodzice zabrali ją do cyrku, gdzie creepy klaun posadził ją na kucyku z którego następnie spadła i przestawiło się jej kolano o 90 stopni.
Bolesne wspomnienie wzbudziło ciarki na jej skórze.
- Coś nie tak? - poczuła oddech na swoich włosach.
Stał zdecydowanie zbyt blisko.
Wyglądał tej nocy zbyt męsko.
Lily była zbyt miła.
Musiała nadal udawać twardą sukę.
- Nie, wszystko w porządku. - odparła beznamiętnie.
Pokracznie wsiadając na konia prawie z niego spadła jednak jej refleks szczęśliwie ją uratował.
Nie wiadomo kiedy Milan znalazł się tuż obok niej na drugim koniu.
- Trzymaj się mnie. - dodał.
- Co najwyżej zamierzam trzymać się tego konia. - parsknęła.
- Urocze. - uśmiechnął się. - Ruszajmy, do świtu zostały nam 3 godziny.

▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
W tym samym czasie.
WOJSKO W LYUAN (Opustoszałe tereny obok Włoszech)

Słychać było huk sowy. Skąd wzięła się ona na takim odludziu? Czy była tam sama?
Sponiewierany budynek w którym spało wojsko prezentował się ponuro i chłodno.
Korytarze wewnątrz wyglądały niczym te z opuszczonych psychiatryków w serialach.
Na parterze znajdowała się stołówka, a w niej idealny prawie porządek.
Na pierwszym pietrze mieściły się pokoje żołnierzy.
Ostatni pokój pod numerem 9 należał m.in. do Nylana.
Chłopak dzielił go z Derekiem i Siergio, dwoma całkiem znośnymi chłopakami.
Derek pochodził z Australii, jego opalona skóra odznaczała się wśród kolegów.
Za to Sergio był Włochem z krwi i kości, mężczyzną żonatym i dzieciatym.
Mężczyźni zostali losowo dobrani do dzielenia pokoi. Na szczęście Nylan nie trafił najgorzej.
A najgorszym na którego mógł trafić był Ralf - starszy szeregowy, który był przydupasem najwyższego z najwyższych kaprala Jorge'a.

Tej nocy Nylan nie mógł spać, był to jego trzeci tydzień w wojsku, a od Lily nie dostał żadnej wiadomości. Wiedział, że się pokłócili, że ona zabawiła się jego uczuciami, że nigdy go nie kochała, że on latał za nią jak głupi i momentami poniżał się dla niej.
Dlatego też wstąpił do wojska, by stać się mężczyzną bez skazy, by wyzbyć się łez które właśnie spływały mu po policzku i co najważniejsze, żeby rozpocząć nowy rozdział - bez Lily.

▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬

Zawiał chłodny wiatr wybudzając od razu Lily z melancholijnego  nastroju.
Milan szedł przed nią, a raczej jechał na białym koniu.
Nagle Lil poczuła ból w kości ogonowej i zaczęła się nerwowo kręcić. Koń to wyczuł i prychnął. Przyspieszył. Zaczął biec. Biec jak pegaz. Biec jak Kowalczyk po złoty medal. Biec jak starsze panie na promocję w Lidlu...

niedziela, 4 lutego 2018

13. Frank i Helga

Po zjedzeniu śniadania, Lily czuła się całkiem syto. Milan ugasił ognisko i ruszyli w trasę.
Pogoda nie była sprzyjająca, padał delikatny deszcz, a błękit nieba przysłonięty był puchatymi, ciemnymi chmurami. Dziewczyna co jakiś czas spoglądała w swój telefon. Rodzice odpisali jej raz. Nylan nie dawał znaku życia.
Czuła się wewnętrznie rozdarta. Miała wyrzuty sumienia, że człowiek, który kochał ją najbardziej na świecie został przez nią tak okrutnie potraktowany. Tęskniła za jego śmiechem, za jego opluwaniem się i rozmowami o wszystkim i o niczym.
Definitywnie, spartoliła sprawę. Straciła najlepszego kumpla na świecie.
- Wody? - zapytał męski głos zza jej pleców przerywając jej przemyślenia.
- Poproszę.
Zatrzymała się i wzięła kilka porządnych łyków. Spojrzała ukradkiem na Milana, który patrolował teren oczyma. Miał dostojny prawy profil. Prosty nos, żuchwa męsko wykończona i pojedyncze kosmyki opadające na jego idealnie gładką skórę na czole. Lily poczuła przypływ kompleksów. Nigdy nie miała tak czystej cery, zawsze pokrywał ją delikatny trądzik. Dziewczyna skończyła pić i ruszyli dalej.
- Jak zostanę przyjęta w Laiderii?
- Wszyscy Cię oczekują Liliano. - odparł jak zwykle poważnym tonem.
- Wszyscy, to znaczy kto?
- Wszyscy mieszkańcy.
Lil westchnęła, dlaczego Milan nie dawał jej szczegółów.
- Traktujesz mnie jak dziecko. - zirytowała się.
- Nie jesteś dzieckiem?
- Żartujesz sobie? - prychnęła. -Mam całe 19 lat i 42 dni.
- Zaprawdę. - zaczął. - To bardzo dojrzałe co mówisz.
Postanowiła zamilknąć.
- Porównując różnicę wieku między nami, jesteś praktycznie przed-płodem. - odparł.
- Czym? - skrzywiła się.
- Kiedy ja się rodziłem...
- Własnie, z którego jesteś roku?
- Lubisz przerywać, prawda? - zauważył.
- Lubię znać konkrety.
- Jesteś zbyt mała na takie informacje, porozmawiamy jak dorośniesz. - odparł zabawnym tonem.
Lily zatrzymała się i podniosła prawą brew.
- Słucham?
- Cieszę się, że słuchasz. - odpowiedział. - Jednak keep going.
Dziewczyna zdecydowała nie odzywać się do jej towarzysza, który miał ją za niższą od siebie rangą. Był bucem, cwaniakiem i małomównym, czasem bezczelnym chamem.
- Nigdy Cię nie polubię. - uśmiechnęła się szyderczo. - Jesteś skupiskiem wszystkiego co najbardziej irytujące na świecie.
- Podoba mi się sposób w jaki ułożyłaś to zdanie.
- Możesz nie traktować mnie jak głupka? - krzyknęła. - Wkurzasz mnie co raz bardziej, najlepiej nie odzywajmy się do siebie aż do czasu dotarcia do Laiderii.
- Lubię milczeć. - odparł.
- To akurat Ci najlepiej wychodzi. - syknęła przyspieszając kroku.

Minęły 4godziny milczenia. Lily postanowiła zrobić strajk i nie jeść nic co pochodziło z plecaka Milana. Na szczęście nie oddała mu wcześniej wody, więc mogła zaspokajać swoje pragnienie.
Otrzymała smsa od mamy.
-"Skarbie, jak podróż? Mam nadzieję, że nie zmarzłaś i nie jesteś głodna"
- "Jest w porządku. Szkoda, że Milan to taki ćwok
- "To porządny mężczyzna, daj mu szansę, robi to wszystko dla Ciebie""
- "Sama już nie wiem dla kogo on to robi..."
- "Wszystko się ułoży :*"

Kolejna godzina ciągnęła się w nieskończoność. Lily poczuła, że jej nogi robiły się jak z waty, jednak nie dała tego po sobie poznać.
Milan zauważył jednak jej zmęczenie i złapał ją za ramię.
- Co robisz? - warknęła.
- Musimy się zatrzymać,blado wyglądasz.
- Jest okej, nie udawaj, że się mną przejmujesz.
Mężczyzna podszedł do niej i chwycił ją za podbródek.
- Nie rób z siebie takiej wrednej zołzy. - powiedział prawie grożącym głosem.
Lily spojrzała w jego kruczo czarne oczy. Mówiły " lepiej się mnie słuchaj, bo źle skończysz".
Choć dziewczyna nie przepadała za Milanem, to czuła też nutę strachu, był ogromnym dziwakiem.
Puścił jej podbródek i sięgnął do plecaka. Wyjął coś w foliowym woreczku i przekazał jej go.
- Drożdżówka? - zdziwiła się pozytywnie Lily. - Kocham drożdżówki...
- Z budyniem. Poczułem, że będzie do Ciebie pasowała.
- Co?
- Budyń sporządza się zazwyczaj z mąki ziemniaczanej, jako zagęstnika... a Ty Liliano ostatnio zachowujesz się jak totalny ziemniak. - odpowiedział i widząc, że dziewczynie aż szczęka opadła po jego słowach uśmiechnął się przyjaźnie. - To był żart, wybacz.
Dziewczyna ugryzła drożdżówkę, która dosłownie rozpływała się w ustach.
- Milanie... -zaczęła. - Wiesz co w Tobie lubię?
- Słucham?
- To, że dajesz mi dobre jedzenie.. a poza tym i tak jesteś gburem. - warknęła kontynuując podróż.
Mężczyzna podrapał się po swoim artystycznym nieładzie na głowie i ruszył za młodą kobietą.
Minęły trzy godziny i 32 minuty.
Lily czuła,że jej nogi szły już same, ona ich nie czuła.
- Liliano, na dziś przerwiemy podróż.
- Oh w końcu! - wyciągnęła ręce do nieba.
- Zatrzymamy się na farmie mojego starego przyjaciela.
- Na farmie? W środku lasu jest farma? - zdziwiła się.
- Frank uwielbia odludzia. - odparł. - Nie zadawaj pytań, sama się przekonasz.
- Czy to daleko?
Milan zmarszczył brwi spoglądając w dal. Na jego twarzy wystąpił zarys mądrości i inteligencji. Jego wyraz twarzy wyglądał niczym pierwiastek ze 144, niczym sinus i cosinus i...
- 3 kilometry i 24 metry stąd. - odpowiedział.
Lily poczuła respekt, ona ledwo ogarniała dzielenie na matmie, a on oczyma wyliczał odległość.
- Powiedz,że zmyśliłeś tę liczbę.
- Nie.
- No powiedz, przecież nie jesteś takim psychopatą, żeby mieć takie zdolności...
- Najwidoczniej jestem psychopatą Liliano.
Dziewczyna spojrzała na niego i przez chwilę chciała się zaśmiać...ale myśl, że Milan był psychopatą, niosła ze sobą wiele nieciekawych konsekwencji... może zmanipulował jej rodziców i kłamał o zabraniu Lily do Laiderii? Może prowadził ją do opuszczonej fabryki, by przywiązać ją do krzesła, rozciąć i wystawiać jej organy na aukcję? Może był kanibalem? Może ta pyszna kiełbasa rzeczywiście była z człowieka? Dodał, że budyń w drożdżówce pasuje mu do Liliany, może chciał zrobić z niej jeden wielki budyń i nękać kolejne biedne, nieświadome kobiety?
- Długo będziesz stała z otwartymi ustami? Wiesz.. to świetne wejście dla wirusów i bakterii, dajesz im swoje płuca na talerzu.- przerwał jej przerażające myśli.
Stał z założonymi rękoma. W tym momencie dziewczyna poczuła głęboki strach.; Postanowiła uciec, kiedy tylko nadarzy się na to okazja.
Zboczyli z trasy. Droga zrobiła się całkiem przyjemna, udeptana i niezbyt ciężka do przejścia.
Dziewczyna mocno zaciskając pięści poczuła jak jej paliczki bledną. Była przerażona. Milan musiał być jakimś wariatem, przecież nigdy nie znała kogoś tak dziwnego.

Minęło prawie 40 minut.
Szli bez słowa. Serce kobiety waliło niczym stukot czarnych ogierów na wybiegu.
Chwila...
To był stukot ogierów...
Zatrzymała się obserwując dwa czarne konie biegnące w ich kierunku. Na jednym z nich siedział jakiś posiwiały mężczyzna.
Widok był niesamowity, dwa konie z jakimś kowbojem na tle zachodzącego słońca.
Mężczyzna zbliżał się do dwójki wędrowców machając ręką i wykrzykując coś.
- Milanie! - wykrzyknął schodząc z konia. - Wspaniale Cię widzieć!
Był starszawy. Mógłby być dziadkiem Milana. Może to ten dziadek o którym Milan jej opowiadał? Ah nie.. przecież, jego dziadek ponoć nosił przydomek Pan Victor.
- Witaj Frank. - odpowiedział przyjaźnie Milan.
Lily ujrzała uśmiech na jego twarzy.
- Czy ta krucha istota to...
- Lily - przerwała Frankowi. - I wcale nie taka krucha.
- Ooo wesolutka. - zaśmiał się Frank.- Bardzo mi miło Cię poznać Lily. - uśmiechnął się i pocałował ją w dłoń.
Dziewczyna odpowiedziała uśmiechem.
- Jesteście zapewne głodni! Helga przyrządziła wspaniałą kolację! Wsiadajcie na konia i ruszajmy! - dodał entuzjastycznie.
Lily spojrzała na wielkiego czarnego konia na przeciwko niej. Był taki wysoki i piękny. Jego oczy, mądre i błyszczące...
- Ja nigdy...- zaczęła rumieniąc się.
- Nigdy nie jeździłaś konno? - zapytał przyjacielsko Frank. - Nie ma się czego bać, Greg to najspokojniejszy ogier jakiego mam. Pomogę Ci wsiąść złotko.
Lily przytaknęła choć czuła strach.
Mężczyzna pomógł jej usadzić się na koniu i pogłaskał Grega po pysku.
Milan usiadł na drugim koniu, poszło mu tu naprawdę szybko - tak jakby robił to od dawna.
Frank szedł między nimi. Konie były bardzo spokojne, szły powoli. Lily czuła jednocześnie podekscytowanie i przerażenie kiedy Greg stawiał kolejne kroki.
Spojrzała na Milana. Siedział perfekcyjnie prosto. Jego kręgosłup był chyba idealnie prosty, co pasowało do jego sztywniackiej osobowości. Choć był dziwakiem i psychopatą, to wyglądał dostojnie i interesująco jadąc konno. Zauważył wzrok Lily i jego czarne ślepia spotkały się z jej oczyma. Dziewczyna spuściła wzrok na grzywę konia, która była cudownie miękka w dotyku. Lily w życiu po żadnej odżywce nie uzyskała takiego efektu jak to zwierzę. Włos mocny, błyszczący i "lejący". Koń zdecydowanie został hojniej obdarzony przez naturę niż ona.
Dotarli do drewnianej chałupy z malowniczym ogródkiem i uroczą furtką. Frank pomógł dziewczynie zeskoczyć z konia, co okazało się trudniejsze od samego wdrapania się na niego.
Otrzepała spodnie i pogłaskała Grega po szyi.
- Jesteś przepiękny. - szepnęła.

Drzwi domku się otworzyły, stała w nich równie starszawa jak Frank pani w fartuszku. Zaprosiła gości do domu.
Frank powiedział, że zamknie konie i za chwilę dołączy. Kiedy Lily przekroczyła próg domu wytarła dokładnie buty w wycieraczkę. Za nią wszedł Milan.
W środku domek był cały drewniany, ogień płonął w kominku a w powietrzu unosił się zapach mięsa. Dziewczynie zaburczało w brzuchu i zaczerwieniła się.
- Witaj kochanie, jestem Helga. - uścisnęła dziewczynę starsza pani.
- Dobry wieczór.. piękny dom.-odparła Lily rozglądając się po pomieszczeniu.
Wszystko w środku było takie ciepłe i piękne. Dziewczyna nie mogła wyjść z zachwytu.
- Na pewno chcielibyście się wykąpać. - zasugerowała Helga. - u góry mamy łazienkę, przygotowałam ręczniki i nowe ubranie dla Ciebie Lily.
Lil dopiero wtedy zdała sobie sprawę, że musiała okrutnie cuchnąć. Przecież szli, spoceni tyle godzin. Poczuła się wtedy speszona i zawstydzona. Uśmiechnęła się słabo i powędrowała na górę.
Odetchnęła z ulgą kiedy pierwsze z drzwi które otworzyła okazały się być łazienką.
Zamknęła się w środku i spojrzała w lustro.
Nie wyglądała tak źle. Włosy były co prawda trochę nieświeże i miała brudne ubranie.
Rozebrała się i weszła pod prysznic. Letnia woda spływająca po jej zmęczonym ciele dała jej wielkie ukojenie. Przymknęła oczy i wyciszyła się przez chwilę.
Zeszły z niej wszystkie złe emocje, stres, strach i nerwy.
Umyła włosy szamponem pachnącym leśnymi owocami. Zapach był piękny, intensywny i orzeźwiający.
Na koniec oblała się strumieniem chłodnej wody, pamiętała, nawet w najgorszych warunkach, że włos zawsze po myciu musi zostać polany zimną wodą w celu zamknięcia jego łuski i zapobieganiu rozdwojenia.
Wyszła spod prysznica i spojrzała w lustro.
Była czyściutka jak nowe i świeżutkie ferrari z salonu.
Wytarła się ręcznikiem i ubrała w przyszykowane ubrania.
Ciemne szorty i pudrowo różowa bluzeczka z opadającym ramieniem.
Otwierając drzwi ujrzała przed nimi Milana.
- Podglądałeś mnie? - prychnęła.
- Nie... ja...
Ale dziewczyna ominęła go szybko i zbiegła na dół.
W salonie Helga nakrywała do stołu.
- Mogę jakoś pomóc? - zapytała grzecznie Lily.
No i pomogła. Podczas dokańczania potraw i noszenia ich na stół dziewczyna nawiązała bardzo fajną relację z panią Helgą. Była jak taka dobra ciocia-babcia.
- Samym zapachem się już najadam.-zaśmiała się Lily.
- Kochanie, gwarantuję, że nigdzie indziej nie zjesz takiej dziczyzny z żurawiną jak u mnie.
Kiedy wszystko było już przygotowane do uczty dziewczyna zauważyła, że Milan zdążył już wziąć kąpiel i ubrać się w BIAŁĄ koszulę.
Tak, białą.
Wyglądał jak młody Adonis! Dotychczas pokazywał się tylko w czerni więc ta zmiana robiła kolosalną różnicę.
Niestety musiała usiąść na przeciwko niego... dobrze w sumie,że nie obok.
Helga wycierając ręce w szmatkę z podekscytowaniem opowiadała o każdej potrawie i chętnie nakładała ją na talerze gości.
Lily patrząc na mięso z którego parowało przyjemne gorąco poczuła ochotę zjedzenia go gołymi rękoma. Była naprawdę głodna. Potrawy Helgi przypomniały jej o domu i po jej policzku spłynęła łza.

sobota, 3 lutego 2018

12. Pierwsza noc wyprawy

Przypomnienie
Jakiś czas nie pisałam, bo uczelnia, bo brak weny albo po prostu zapomniałam... nie wiem.
W każdym razie, trzeba przytoczyć kilka wątków, dla przypomnienia co się dzieje.
Lily dotychczas mieszkała w sielankowej atmosferze ze swoimi rodzicami w domku z ogródkiem. Mroczny i tajemniczy Milan wkraczając w jej życie ujawnia nieznane dotąd fakty - dziewczyna dowiaduje się dodatkowych rzeczy o swoim pochodzeniu: jej biologiczna mama została zgwałcona przez ówczesnego władcę Aspen (krainy spowitej złem) ,którego imienia Lily nie poznała. Młoda 19-latka została podrzucona przez Milana do domu Evansów, którzy nie mogli mieć dzieci - okazało się,że mogli wychowywać ją tylko 19 lat, po tym czasie mija "okres ważności" jej ochrony ze strony Laiderii - krainy do której zabiera ją Milan w niewiadomym celu.
Nylan, zakochany w Lily przyjaciel zdecydował się na służbę w wojsku, po tym jak Lily zagrała na jego uczuciach i złamała mu serce.
Dziewczyna jest właśnie z Milanem w drodze do Laiderii:

- Liliano proszę, wysiądź z wozu. Dalszą drogę musimy przebyć pieszo.
- Jak zamierzasz się go pozbyć? Przecież ot tak nie zniknie! - syknęła.
- Koniec pytań. - zirytował się. - Wysiadamy. Kiedy to zrobisz zamknij mocno oczy
Lily była zbulwersowana, że nie była w temacie ale tak jak nakazał Milan, zamknęła oczy i zatkała dłońmi uszy po wyjściu z prestiżowego samochodu. Nakazał jej policzyć do 47, do tego czasu miał pozbyć się samochodu, a Lily nie wiadomo dlaczego nie mogła widzieć w jaki sposób samochód znika. Kiedy dziewczyna doliczyła już do liczby 30 stwierdziła, że nie będzie dawała gnojowi tyle czasu i odwróciła się otwierając oczy. Milan stał oparty o drzewo na przeciwko niej i zapalał długiego jak jamnik papierosa. Nie skomentował zdziwionego wyrazu twarzy dziewczyny, która wzrokiem poszukiwała pięknego, szafirowego samochodu.
- Jak Ty to.. - zaczęła kręcąc głową.
Mężczyzna zapalił papierosa i pociągnął bucha.
- Ty palisz? - skrzywiła się. - Fajka nie pasuje do takiego wypachnionego elegancika. - parsknęła.
Zdawałoby się, że kąciki jego ust się uniosły.
- Mam swoje powody. - odparł jedynie.
- Dlaczego kazałeś mi liczyć do 47 skoro auto zniknęło szybciej?
- Spodziewałem się, że będziesz podglądać, więc dodatkowo kazałem Ci policzyć 27 sekund więcej.
- Mam rozumieć... - zaczęła. - że usunąłeś tę brykę cholera wie gdzie w 20 sekund?
On spojrzał na nią spod brwi wzrokiem, który zmroził jej głos w gardle.
Chyba zbyt wiele chciała wiedzieć.
Dokończył papierosa, rzucił go na ziemię i nadepnął. Następnie spojrzał na zegarek i poprawił płaszcz.
- Panie przodem. - wskazał dłonią kierunek w głąb lasu.
Lily przygryzła wargę. Miejsce wyglądało strasznie. Czuła, jakby w każdym zakamarku coś się czaiło. Przerażona postawiła pierwsze kroki i ruszyła w kierunku wskazanym przez jej Przewodnika. Milan ruszył dwa metry za nią. Czuła jego obecność za sobą, czuła jego zapach i zapach papierosa, czuła chłód na policzkach i to, że jej nos powoli robił się co raz zimniejszy.
Zmierzali w głąb, bez słowa, bez jakiejkolwiek rozmowy. Po kilkunastu minutach dziewczynę zaczęło to już irytować i zatrzymała się.
- Już się zmęczyłaś? - usłyszała męski głos za sobą.
- Nie. - warknęła odwracając się. - Nudzę się, mógłbyś opowiedzieć mi coś o tej Waszej Laiderii? Cokolwiek, bylebyśmy nie szli w ciszy, to strasznie wkurzające.
Milan kiwnął głową.
- W porządku, co nieco mogę Ci powiedzieć.
- Słucham. - sztucznie się uśmiechnęła.
- Jednak musimy być ciągle w ruchu. - dodał. - Musimy oddalić się w bezpieczne miejsce.
Lil otworzyła delikatnie usta.
- Tu jest niebezpiecznie? Są tu na pewno dziki i jelenie ale...
- Chodziło mi o prawdziwe niebezpieczeństwo. Skręćmy ze ścieżki na lewo, uważaj na chwasty. - odparł a Lily posłusznie poszła we wskazanym kierunku.

Pod butami słyszała dźwięk łamiących gałązek, odgłos sowy i swój ciężki oddech.
- Laideria powstała bardzo dawno temu, za dnia jest malowniczą krainą, pełną życzliwych osób i zwierząt.
- Mam nadzieję- zaczęła-że nie wszyscy są tacy sztywni i eleganccy jak Ty - zakpiła i wtedy wykręciła się jej lewa stopa. Upadłaby, gdyby nie silna męska ręka łapiąca ją za ramię.
- Potraktuję to jako komplement. - odpowiedział puszczając dziewczynę.
- Potrzebuję konkretów.- zatrzymała się.
- Nie przypuszczałem,że Twoja upartość sięgnie zenitu już na początku naszej podróży.- westchnął.
- Gdzie będę mieszkała?
- W moim domu. - odparł.
Skrzywiła się.
- Aha. Będziemy widzieli się więc codziennie? - zapytała.
- Jak sobie życzysz.
- Nie życzę sobie. Wkurzasz mnie.
Młody mężczyzna nie odpowiedział. Lily znów poczuła, że Milan traktował ją z góry.
Minęła godzina pieszej wędrówki. Droga była ciężka i momentami niebezpieczna.
Lily straciła poczucie czasu, w jej głowie miała obraz swoich rodziców, obraz Nylana całującego ją w domu, obraz jej dzieciństwa i dotychczasowego życia, które już nigdy nie będzie takie samo.
Do oczu napłynęły jej łzy i przypadkowo zaszlochała.
Milan nie skomentował sytuacji, szedł za dziewczyną obserwując jej każdy krok.
Minęły kolejne godziny.
- M-możemy odpocząć?- wysapała opierając się o najgrubsze drzewo.
Dziewczyna dawno się tak nie zmachała. Nigdy nie ćwiczyła na wfie, co teraz dało skutki.
-Myślę, że możemy tu odczekać jakiś czas. - odparł Milan. - jednak znajdźmy jakieś mniej zadrzewione miejsce.
Kilka metrów dalej na prawo ujrzeli przestrzeń wolną od drzew.
Lily ledwo dotarła do tego miejsca i upadła na kolana.
- Mogłaś mówić, że nogi odmawiają Ci posłuszeństwa. - skomentował kładąc plecak na ziemię.- W porządku? - zapytał schylając się nad towarzyszką podając jej rękę.
Ona odrzuciła jego pomoc i sama podniosła się na nogi.
Milan zmarszczył brwi a jego ciemne oczy zmatowiły.
- Jestem głodna. - parsknęła.
- W plecaku masz prowiant, częstuj się. - odparł. - Ja rozejrzę się po okolicy.
Lily usiadła na trawie koło plecaka i spojrzała na odchodzącego Milana.
Patrzyła jak znika. Zniknął. Patrzyła nadal. Nie wracał.
- Wyciulał mnie i zostawił? -zaśmiała się szorstko.
Tak czy tak, zabrała się za szukanie pożywienia w plecaku. Znalazła dwa jabłka, kiełbasę, musztardę i chleb.
- Mięsożerny. - prychnęła. - Jest takim dziwakiem, że nie zdziwiłabym się, gdyby ta kiełba była z człowieka.
Jednak gdy ugryzła pierwszy kęs zamoczony w pikantnej musztardzie poczuła się jak na fazie. Kiełbasa smakowała jak zachód słońca na dzikiej plaży spowitej obłoczkiem namiętnej i gorącej miłości. Kiełbasa, była warta grzechu. Była warta każdych pieniędzy.
Każdy kęs doprowadzał Lil do obłędu, czuła się jakby po podniebieniu pieściły ją różowe piórka flaminga. Nagle czar i urok kiełbasy prysł.
Wrócił Milan.
- Smacznego. - prawie się uśmiechnął siadając koło Lily.
Dziewczyna nie odpowiedziała nic, ugryzła kiełbasę i przeżuwała ją powoli, by móc delektować się tym niebiańskim smakiem.
- Teren jest jak najbardziej czysty. Możesz tu spać. - stwierdził patrząc na zajadającą się dziewczynę.
- Spać? - zapytała z pełnymi ustami.
Milan ukrył delikatny uśmiech rysujący się na jego twarzy.
- Kiełbasa Ci smakuje? - zapytał.
- Jest mega! - prawie to krzyknęła. - W życiu chyba lepszej nie jadłam.
Po sekundach dopiero zauważyła, że zareagowała zbyt przyjaźnie. Nie lubiła przecież tego dziwaka.
- To zaszczyt. Sam ją uwędziłem. - dodał z nutą dumy.
Młoda kobieta zrobiła wielkie oczy. Milan był rzeźnikiem? Czyli pewnie kiełbasa jest z człowieka.
- Kiełbasa jest z sarny. - odparł przerywając jej upiorne myśli.
- Jest bardzo dobra. Pracujesz w mięsnym w tej całej Laiderii?
Milan skarcił ją wzrokiem. Poczuła jego zażenowanie na sobie.
- To moja pasja. - odpowiedział niskim głosem.
- Nie wyglądasz na kiełbasiarza.
Milan wzruszył ramionami,
- A Ty nie wyglądasz na taką wredną jaką udajesz. - powiedział lustrując jej oczy swoimi oczyma.
Lily w tym momencie głośno przełknęła kiełbasę.
- Masz musztardę w kąciku. - zauważył.
Lil niezdarnie próbowała zetrzeć resztki musztardy.
- Lewy kącik. Mam Ci pomóc? - zapytał.
- Nie. - warknęła. - Nie chcę już tej kiełbasy. - odrzuciła ją spowrotem do plecaka.
Milan spojrzał w gwieździste niebo. Było bardzo czyste, wolne od chmur i dymów. Było ciemne jak lisia nora, ciemne jak tęczówki Milana i równie ciemne jak zamykające się powieki Lily.

Nic jej się nie śniło. Obudziła się czując zew porannego wiaterku na nosie. Jęknęła cicho, nie chcąc wstać. Przeciągnęła się, uchyliła oczy i ujrzała jasne, błękitne niebo.
Poczuła na sobie coś ciepłego. Kiedy usiadła zorientowała się,że Milan przykrył ją w nocy kocem a sam zniknął.
Rozejrzała się jeszcze zaspana i ujrzała go niosącego drewno.
- Co robisz? - zapytała.
- Dzień dobry. - odparł.
- Dzień.. dobry. - odpowiedziała z niezadowoleniem.
- Rozpalę ognisko, żebyś mogła zjeść gorące śniadanie. Nie zmarzłaś?
- Nie.. nie musiałeś mnie nakrywać.
- Musiałem, drżałaś z zimna. - schylił się kładąc drwa na ziemi. - Zamknij oczy. - dodał mroczniejszą barwą głosu.
Lily skrzywiła się.
- Zamknij oczy.- poprosił cierpliwie.
- Nie bawi mnie to zamykanie oczu. - odwarknęła.
- I nie ma Cię bawić.
Dziewczyna z niezadowoleniem zamknęła oczy i po chwili usłyszała dźwięk płonącego drewna.
Otworzyła oczy i ujrzała ogromne, rozpalone ognisko.
Milan zerknął na nią szybko i usiadł na ziemi.
- J-jak...- wydukała.
- Szybko.- odparł nie zwracając za bardzo na nią uwagi.
Był przebrany. Czy przebierał się kiedy spała, czy może wtedy kiedy zamknęła oczy? Nie zwróciła uwagi w jakich ubraniach nosił drewno.
Wyobraziła sobie Milana latającego w bokserkach obok śpiącej Lily i wtedy odbiło się jej kiełbasą z wczoraj.
- Na śniadanie mój specjał. - odparł promiennym prawie głosem. - kacze rapki z japońskimi grzybami wsadziu dopapu i nutą rozmarynu.

piątek, 1 września 2017

11. Na każdym kroku czai się odpowiedź

Dzień rozpoczął się tak jak zwykle. Słońce wyłaniało się nieśmiało zza chmur. Komary na suficie zapadły w sen po nocnej wyżerce. Na zewnątrz słychać było przejeżdżające samochody. Niby nic dziwnego, jednak Lily pragnęła zapamiętać każdy dźwięk i obraz, który będzie przypominał jej dom.
Leżała na leżaku przed domem. Starała się nie myśleć o tym, że dzisiejszej nocy nie zaśnie w swoim łóżku. Wzięła wdech i ciężko wytchnęła powietrze z płuc. Czuła się zestresowana, spięta i nieświadoma tego co ją czeka i do jakiego kroku się posunęła. Jej dotychczasowe życie miało zmienić się w jakąś pieprzoną krainę zwaną Laideria. Nazwa ta kojarzyła się jej z jakąś tanią zdrapką ze spożywczaka, jednak nie to było najgorsze - najgorsze było to, że rodzice wcale jej nie zatrzymywali, wręcz pchali ją w ręce Milana, faceta o mrocznej duszy i wzroku, który kryje niejedną tajemnicę. Czuła się jak zabawka. Wszyscy przekazywali ją sobie z rąk do rąk.
- Masz ochotę na ciasto? - rozmyślanie przerwał jej głos mamy.
Lily spojrzała na zachęcająco pachnący wypiek i pokiwała głową wyciągając po talerzyk rękę.
- Wiem, że jest Ci ciężko, słonko. - odezwała się mama.
Lil nic nie odpowiedziała, zabrała się za wcinanie ciasta.
- Nie masz czym się przejmować, jestem pewna, że... poczujesz się tam jak w domu.
- Tutaj jest mój dom. - odwarknęła.
Mama spuściła wzrok na swoje buty.
- To zawsze będzie Twój dom... - zaczęła. - Jednak życie nie zawsze pozostawia nam prostą drogę. Czasem trzeba skręcić, by odnaleźć swoje drugie miejsce na ziemi.
- Wybieram się tam tylko ze względu na to, że Wam na tym zależy. - odparła Lily.
- Dziękuję Lily.. jednak sama przekonasz się, że Twój wybór jest słuszny.
- Wątpię.
- To nie potrwa długo. Wczoraj zawarłam z Milanem ustną umowę, która mówi, że wrócisz do nas po 6 miesiącach, jeżeli taka będzie Twoja wola.
- Poważnie? - zerwała się z leżaka dziewczyna. - Pół roku? Wysyłacie mnie tam na tak długo?
- Kochanie, to 6 miesięcy to tylko liczba, czas zleci szybciej niż Ci się wydaje.
- Dlaczego nikt nie pyta mnie o zdanie?!
- Jesteśmy Twoimi opiekunami.
- Myślałam, że rodzicami. - warknęła. - Ale rodzice nie wysłali by swojego dziecka w świat, wiedząc, że dziecko tego nie chce!
- Lily, zachowaj się jak dojrzała kobieta! - podniosła głos mama. - Musisz nam zaufać. 6 miesięcy to bardzo krótko, czas w Laiderii mija szybciej niż u nas.
- To wszystko jest popaprane! - warknęła a w jej oczach pojawiły się łzy.
- Nie rozmawiajmy w ten sposób... Zrozumiesz tę decyzję, kiedy przyjdzie na to czas.
Lily nie odpowiedziała już nic. Odłożyła na stolik niedojedzone ciasto i uciekła do swojego pokoju rzucając się na łóżko i gorzko płacząc.

W południe zjadła z rodzicami obiad. Atmosfera była napięta. Nikt nic nie mówił, Lil kręciłą tylko widelcem po talerzu nie biorąc ani kęsa.
- Powinnaś coś zjeść. - odparł ojciec.
- Nie chcę.
- Lily, czeka Cię długa podróż. - dodał.
Dziewczyna wzruszyła ramionami.
Tata westchnął odkładając widelec.
- Nie mogę... - wstał. - Nie mogę patrzeć, jak ona cierpi... kochanie, powiedzmy jej... - odparł.
Lil podniosła wzrok.
- A-ale.. - zaczęła matka. - Dobrze wiesz, że jeśli Lily się dowie to... - tu spojrzała na córkę.
- No właśnie.. - zaśmiała się sarkastycznie dziewczyna. - To wtedy co?
Ojciec oparł się rękami o krzesło.
- Odbiorą nam Cię na zawsze. Przeciwną krainą Laiderii jest Aspam... okrutny, cholerny świat w którym nie zobaczysz nikogo na ulicach. Świat, który niszczy psychikę i życie każdemu, kto się tam pojawi. Władcą Aspan jest niejaki Książe Damien. Kawał skurczybyka. Jego wzrok rozrywa serca niewolnikom i tym, którzy się mu sprzeciwiają. - ojciec wziął wdech. - Twoja matka.. prawdziwa matka... była śmiertelniczką, jednak Twój ojciec...
- Ojciec? Mówiliście... że był nieznany. - głos Lily zadrżał.
- Twój ojciec to jeden z wcześniejszych władców Aspam. Zgwałcił Twoją matkę, jednak ona mu uciekła i porzuciła Cię, by Cię nie odnaleźli... musiała to zrobić Lily...
Dziewczyna otworzyła usta z niedowierzania.
- Zabiliby Was obie.. - ojciec zapłakał.
- Czy.. - zaczęła łamiącym się głosem. - Czy ją zabili?
- Tego nie wiemy. - odpowiedziała ponuro matka. - Myślę, że Lily wie już za dużo.
- Córeczko... - odezwał się znów ojciec. - 19 lat byłaś bezpieczna. Zapieczętowano Cię ochroną na 19 lat... teraz kiedy skończyłaś ten wiek.. Aspam może dowiedzieć się o tym, że żyjesz, mogą Cię schwytać i uwięzić... dlatego musisz wybrać się z Milanem, by poznać swoje przeznaczenie, dowiedzieć się jak się bronić... my z mamą... - spojrzał na swoją zapłakaną żonę. - Kochamy Cię najmocniej na świecie, boimy się o Ciebie.
- Więc to pieprzenie o tym, że jestem jakąś Panią Deszczu to brednie?
- Chcieliśmy jakoś Cię przekonać... wybacz... - załkała matka. - Proszę Lily, nie mów nikomu w Laiderii, że otrzymałaś od nas tyle informacji...
Dziewczyna miała w głowie głęboką pustkę. W jej oczach rysował się strach. Jeśli rzeczywiście ktoś z Aspan przyszedłby po nią, mógłby skrzywdzić jej bliskich... A to byłoby gorsze, od rozłąki z nimi na 6 miesięcy.
- Mogliście powiedzieć mi od razu.. - odburknęła. - Teraz zdecydowanie tam pójdę, nie będę narażać naszego życia... Jak on ma na imię?
- Kto?
- Mój... uh.. facet, który jest moim ojcem. - odparła z obrzydzeniem wypowiadając te słowa.
- Tego nie możemy Ci powiedzieć. - odpowiedziała mama.
- Super, kolejny sekret..

Nadszedł wieczór a po nim noc. Lily oglądała telewizję ciągle zerkając na zegarek. Minuty mijały zdecydowanie za szybko. Czuła jak jej odejście się zbliża.
- Może macie ochotę na kolację? - zapytała z kuchni mama.
- Nie... - odpowiedziała smutno Lily. - Będzie tęskniła za posiłkami mamy, pachnącymi domem i miłością.
Rodzice dosiedli się do córki i przeprowadzili z nią pożegnalną rozmowę, która doprowadziła całą trójkę do łez.
- Kiedy będę mogła Was odwiedzić? - zapytała ocierając łzę.
- Już po pierwszym miesiącu. - uśmiechnęła się pocieszająco mama. - Jak przyjedziesz, zrobię Twoje ulubione ciasto z jagodami.
Dziewczyna odpowiedziała uśmiechem. Szczerym lecz jednak pełnym żalu.
Kiedy dochodziła północ siedziała sztywno na kanapie przyglądając się wskazówkom. Czekanie było najgorsze.
Ostatnia minuta.
Zaczęła odliczać w głowie sekundy.
15...
16...
17...
Leciały tak wolno...
30...
31...
Przygryzła z nerwów wargę.
50...
Wytchnęła powietrze.
57...
58...
59...
i...ktoś zapukał do drzwi...
Dreszcze pojawiły się na ciele dziewczyny. Nie wstając wytrzeszczyła oczy skupiając się na swoich kolanach. Słyszała ciche kroki mamy zmierzającej do drzwi w jej antypoślizgowych kapciach.
Drzwi się otworzyły.
Tata spojrzał na córkę i wstał przywitać się z gościem.
- Witam Państwa. - odezwał się ten głos, który prześladuje ją od jakiegoś czasu. Głos, którego będzie musiała słuchać 6 miesięcy.
- Witaj Milanie, jak zwykle elegancko wyglądasz. - odparła z dziwną uprzejmością mama.
- Bardzo mi miło. - odparł bez cienia uśmiechu.
Na chwilę zapadła cisza.
-Ekhmm.. - zachrząkała mama. - Lily...
Dziewczyna poczuła, że wzrok całej trójki skierowany był na nią. Dokładniej na jej plecy, bo siedziała do nich tyłem. Kiedy ciężko wstała jeszcze się nie odwracając zacisnęła zęby i poprosiła w duszy głęboko o to by nic złego nie stało się jej rodzicom kiedy będzie daleko.
Odwróciła się powoli nie spoglądając na przybysza. Kątem oka zauważyła, że stał w długim płaszczu.
- Witaj Liliano. - odezwał się.
Dopiero wtedy na niego spojrzała. Jego czarne oczy były takie niezrozumiale budzące strach. Czaiła się w nich ciemność. Jego włosy jak zwykle potargane przez wiatr w artystyczny nieład.
Dziewczyna skinęła tylko głową. Na niego też była zła, chyba najbardziej.
- Oczywiście comiesięczne wizyty pozostają tak jak się umówiliśmy? - zapytał ojciec.
- Tak. Nie mają się Państwo o co martwić, dziewczyna będzie osobiście przeze mnie bezpiecznie doprowadzana do domu.
- Ja mam imię. - uśmiechnęła się kpiarsko.
Milan spojrzał na nią. Jego wzrok ją speszył. Patrząc w jego oczy dojrzała pustkę. Musiał być strasznym smutasem, przynajmniej takie sprawiał wrażenie. Zarozumiałego, przystojnego i pełnego tajemnic smutasa.
- Jeżeli tylko dotrzemy do celu, dostaną Państwo wiadomość. - oznajmił spoglądając już na rodziców Lily.
Ona stojąc między mamą i tatą, ubrana w dżinsowa koszulę i czarne spodnie poczuła się jakby jej tam nie było. Rozmawiali o niej w trzeciej osobie.
- Uważajcie na siebie. - poprosiła mama z troską.
- Proszę się nie niepokoić. - przytaknął. - Mam oczy szeroko otwarte.
Mama delikatnie się uśmiechnęła. Ciekawe jak długo go znali. Ciekawe, dlaczego tak mu ufali, sprawiał dziwne wrażenie.
- Czas ucieka. Musimy się zbierać. - odparł całując rękę mamy i podając następnie rękę ojcu. - Liliano... - spojrzał na nią. - Jesteś gotowa?
- Tak... kanapeczki spakowane, telefonik naładowany, autokar już czeka? - burknęła.
Milan nie zwrócił uwagi na jej bezsensowny żart. Lily obdarzyła go cierpkim wzrokiem.
Wtedy poczuła jak mama ją przytula.
- Trzymaj się, Słonko, będziemy smsować. - powiedziała ściskając mocno córkę i całując ją we włosy.
Od drugiej strony podszedł tata i przytulił swoje dwie kobiety. Milan beznamiętnie przyglądał się pożegnaniu, nie przerywając im.
- Będzie nam brakowało Twojego pyskowania. - zaśmiał się ojciec.
- Mi Was bardziej... - zaszlochała. - Po sześciu miesiącach zrezygnuję i wrócę do Was. - szepnęła mamie do ucha.
Mama nie zareagowała, zapewne ze względu na obecność wysokiego, czarnowłosego mężczyzny w zadbanym płaszczu.
Kiedy dokończyli się tulić Lily chwyciła swoją torebkę i spojrzała na swojego towarzysza.
- Gotowa? - zapytał, choć sam dobrze wiedział, że powinni już iść.
- Tak... - odparła niechętnie.
Milan skinął jeszcze głową do rodziców, odwrócił się w kierunku drzwi wejściowych i otworzył je czekając aż Lily opuści dom.
Dziewczyna jeszcze raz przytuliła rodziców, otarła łzy i wyszła. Wyszła dość szybko, żeby pożegnanie dobiegło końca.
Na zewnątrz było ciemno, zimno i głucho. Stara lampa na przeciwko ich domu migała już od dobrego miesiąca, czy naprawdę nikt nie miał czasu jej naprawić? Syczenie palonej żarówki denerwowało ją dziś bardziej niż zwykle. Kiedy poczuła, że Milan stanął za nią odwróciła się do niego i zrobiła dwa kroki w tył.
- Pojazd stoi na bocznej ulicy, nie miałem gdzie zaparkować. - odpowiedział na niezadane pytanie dziewczyny.
Lily spojrzała raz jeszcze na swój dom i na rodziców stojących w drzwiach. Pomachała im i ruszyła za Milanem. Już zaczęła tęsknić za tym miejscem.

Szedł cicho, za cicho jak na takiego wysokiego mężczyznę, który zapewne miał duży rozmiar buta i powinien wydawać przynajmniej odgłosy szurania po ziemi. Jednak on prawie że płynął po asfalcie. Przeszli przez ulicę. Milan bez słowa prowadził ją chodnikiem po czym nagle skręcił w lewo... na opuszczony parking. Kiedy przedarli się przez różnego rodzaju krzaczyska Lily ujrzała piękny samochód w kolorze szafirowym. Pojazd zaparł jej dech w piersiach, był idealnie czysty, koła nie były zjechane, nie był obity - wyglądał jak świeżo kupiony, lub świeżo skradziony z salonu.
Na parkingu nie było widać żywej duszy, nie było też żadnego auta, prócz Milanowego.
- Jak tu wjechałeś, skoro rogatki są zamknięte od dobrych 10 lat? - zapytała.
- Wyłamałem je. - odpowiedział otwierając jej drzwi od strony pasażera.
Lily spojrzała w miejsce gdzie powinny znajdywać się rogatki, rzeczywiście ich nie było.
Skrzywiła się i wsiadła do samochodu a Milan zamknął za nią drzwi.
Kiedy i on usadził się na miejscu obok, Lily spojrzała na skórzane obicie samochodu w środku. Było śnieżno białe.
Poczuła się niezręcznie, dlatego, że nie wytrzepała butów przed wejściem do samochodu, być może Milan był nieposkromionym pedantem?
- Liliano...
- Mów mi Lily...
- Liliano... - zaczął jeszcze raz a ona przewróciła oczami. - cel naszej podróży to Laideria, kraina położona w dolinie pasma górskiego odciętego od jakiegokolwiek kraju.
- Słucham? Nie należycie do żadnego kraju?
- Nasza dolina jest całkowicie odrębną częścią świata. - odpowiedział nie spoglądając na nią. - Tyle informacji na razie Ci wystarczy.
- Mam spodziewać się tam garstki tańczących indian? - zapytała.
Milan spojrzał na nią spod oka przez chwilę z widocznym zdziwieniem, że wogóle zadała takie pytanie
- Ile będziemy tam jechać?
- Jechać będziemy 10 godzin. Następnie porzucamy samochód i ruszamy pieszo.
- Co? - podniosła głos.
- Jechać będziemy 10 godzin. Następnie porzucamy samochód i ruszamy pieszo. - powtórzył z tym samym spokojem co wcześniej.
- Słyszałam, nie musisz się powtarzać. - warknęła spoglądając w prawo przez okno. - Ile zatem będziemy tam spacerować?
- Cztery dni.
Zaśmiała się najpierw. Ale po trzech sekundach zastygła. Musiała przetrawić tę informację.
- Możesz powtórzyć? - syknęła.
- Mówiłaś, żebym się nie powtarzał.
- Uh... - burknęła. - Nie wytrzymam z Tobą tyle.
- Nie będę się zbędnie odzywał.
- Dlatego rodzice mówili, żebym nie brała żadnej walizki... bo czeka nas długa podróż. - powiedziała sama do siebie.
- Ubrania masz zapewnione na miejscu. Możemy ruszać. - skomentował.
Nakazał dziewczynie zapiąć pasy, choć sam tego nie zrobił. Pierwsza godzina minęła w milczeniu. Lily liczyła mijające ich samochody. Czuła się niezręcznie, bo w aucie było bardzo cicho.
Po kolejnej godzinie znudzona zaczęła zastanawiać się nad tym jak gęstość drzew w lesie wpływa na życie łań i jeleni.
Spojrzała kątem oka na swojego towarzysza. Siedział w tej samej pozycji co 2h temu. Jego profil prezentował się jak z jakiegoś bilbordu. Idealnie prosty nos, zaostrzona żuchwa, męskie brwi i wzrok niemówiący nic.
- Mogę włączyć muzykę? - przerwała ciszę.
- Rozgość się. - odparł nie spuszczając wzroku z jezdni.
Lily połączyła się bluetoothem z odtwarzaczem muzyki w samochodzie i zaczęła puszczać swoje ulubione hity. Nawet nie spostrzegła kiedy zaczęła śpiewać je razem z wokalistą. Zaprzestała, gdy przypomniała sobie o sztywniackim kierowcy obok niej.
Milan nie skomentował sytuacji.
Tak właśnie minęła kolejna godzina.
Dziewczyna nudziła się niesamowicie, w telefonie akurat nie mogła połączyć się z internetem, więc włączyła sobie jakąś grę, dla zabicia czasu.
Minęła czwarta godzina.
Minął też czas wytrzymałości pęcherza i wtedy Lily poczuła potrzebę.
Nie wiedząc jak powinna powiedzieć o tym Milanowi zaczęła wiercić się na fotelu.
Zauważył to.
- Niewygodnie ?
- Nie bardzo. Możemy się zatrzymać? - zapytała.
Zmarszczył brwi.
- Dlaczego? - zapytał.
- Bo.. - zacięła się. - Muszę siusiu.
W tym momencie mężczyzna ostro skręcił w prawo. Lily musiała aż się przytrzymać, żeby nie uderzyć głową w szybę. W jej pęcherzu również zawirowało.
Kiedy Milan się zatrzymał, odpięła pasy i wyskoczyła jak poparzona.
Ledwo idąc w las, odwracała się co chwilę za siebie dla pewności, czy ten dziwak nie szedł za nią. Kiedy zorientowała się, że nadal siedział a samochodzie, przykucnęła za krzaczkiem i wtedy poczuła się jak wolny ptak.
Po powrocie do auta nic nie powiedziała. Milan się jej przyglądał.
- Co? - warknęła.
On wskazał tylko brodą coś po jej prawej. Dziewczyna odwróciła głowę i ujrzała stację benzynową i wielki baner mówiący " Złapała Cię potrzeba? Oddaj ją u nas, zamiast kleszczowi w lesie "
Lil podniosła brew.
- Nie zauważyłam... że tu jest stacja. - odparła.
- Obyś jednak zauważyła kleszcza, jeśli takowy się do Ciebie przyczepił. - zakpił.
Ruszył z parkingu a Lily znów poczuła się zawstydzona. Aż tak skupiła się na chęci wysikania się, że nie zauważyła, wielkiej stacji benzynowej.
Minęła piąta godzina bez rozmowy.
Lil ze znudzeniem patrzyła na drogę przed sobą.
Oczy zaczęły się jej kleić, a ona sama zaczęła ziewać.
Zamknęła oczy, na dosłownie minutkę.

Kiedy otworzyła oczy leżała w łóżku u siebie w domu. Ze zdziwienia zamrugała 5 razy, jednak tak, była nadal w swoim pokoju. Z wrażenia chciała krzyknąć, ale wtedy ktoś leżący za nią mocno objął ją w pasie wtulając się w jej włosy.
Dziewczyna chciała się odwrócić i zobaczyć kto to, ale uścisk był zbyt mocny. Złapała męską rękę i próbowała ją z siebie zdjąć, na darmo.
Poczuła się przygniatana. Uścisk się zaciskał. Lil poczuła ból i pisnęła. Jednak facet nie chciał jej puścić. Zaczęła się wiercić. Wtedy jego ręka tak nagle przeniosła się na jej gardło, zaczynając ją niesamowicie mocno dusić. Dziewczyna próbując odepchnąć przeciwnika czuła jak uchodzą z niej ostatnie oddechy. Ujrzała go wtedy. Stał przy drzwiach. Nylan. Uśmiechał się, przyjaźnie jak zwykle. Uśmiechał się tak, że na sercu robiło się ciepło. Wtedy dłoń ją puściła. Lil mogła się wtedy odwrócić i ujrzeć... krew... pełno krwi a w niej leżącą rękę. Nie było tam nikogo... sama ręka.
Dziewczyna zerwała się z łóżka próbując krzyczeć, lecz nie mogła wydobyć z siebie żadnego odgłosu. Zaczęła tyłem zbliżać się do miejsca gdzie wcześniej stał Nylan. Jednak już go tam nie było. W jego miejscu stał Milan. Patrzył na jej łóżko, jakby nie zauważył, że Lily stała tuż obok niego.
- Milan... - odezwała się w końcu.
Kiedy odwrócił twarz w jej kierunku był już Nylanem.
- Za to, że mnie odrzuciłaś, suko. - zaśmiał się.
I wtedy popchnął ją na ścianę i zacisnął dłonie na jej szyi.

Obudziła się z krzykiem. Głośno dysząc wytrzeszczyła oczy zdając sobie sprawę, że jest w samochodzie. Z lękiem odwróciła głowę w lewo. Milan spoglądał na nią.
- Zły sen? - zapytał.
Dziewczyna nie odpowiedziała. Była za bardzo wstrząśnięta.
- Zbliżamy się do celu.
- Minęło już 10 godzin? - zdziwiła się szukając telefonu po kieszeniach i w torebce.
- Trochę mniej. Przypędziłem. - odparł.

Dziewczyna znalazła telefon. 8 rano. Jechali 8 godzin, to ładnie musiał przyspieszyć.
- Dzięki Bogu nas nie pozabijałeś. - wydukała.
- Jeśli to próba urazy, to przyjmuję ją z dumą.
- Przyjmuj ją sobie z czym tam chcesz... - warknęła. - Jest szansa że dojdziemy tam szybciej niż w ciągu 4 dni?
- Nie.
- A jak przypędzimy? - westchnęła.
- Droga jest długa i męcząca, będziesz potrzebowała w jej trakcie dużo snu.
- O mnie to się nie martw.
Milan nie skomentował tego pyskatego komentarza.
- Dojeżdżamy. Kiedy wysiądziesz zamknij oczy. Będę musiał pozbyć się samochodu.
- Słucham?
- Kiedy wysiądziesz ja pozbędę się wozu. - powtórzył.
- Ale ten samochód to sztos! - prawie się podekscytowała. - Pewnie go ukradłeś, co?
Kąciki ust Milana zadrżały.
- To mój samochód. - odparł. - Nie zadawaj tylu pytań, zobaczysz, że na każdym kroku czai się odpowiedź. - dodał tajemniczo i zahamował.